Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2009

LOU REED: ''TAKE A WALK ON THE WILD SIDE''

JOACHIM VON RIBBENTROP - ΓΙΟΑΧΙΜ ΦΟΝ ΡΙΜΠΕΝΤΡΟΠ

Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ
Ο Ούλριχ Φρίντριχ Βίλι Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ (γερμ. Ulrich Friedrich Willy Joachim von Ribbentrop) ( 30 Απριλίου 1893 στο Βέζελ της Πρωσίας, † 16 Οκτωβρίου 1946 στη Νυρεμβέργη, εκτελέστηκε) ήταν γερμανός εθνικοσοσιαλιστής πολιτικός με μεγάλη επιρροή και υπουργός εξωτερικών του Τρίτου Ράιχ από το 1938 μέχρι το 1945.
Βιογραφία
Ο Ρίμπεντροπ γεννιέται στις 30 Απριλίου του 1893 στο Βέζελ, γιος του αξιωματικού Ούλριχ Φρίντριχ Γιόαχιμ Ρίμπεντροπ. Από το 1908 μέχρι το 1914 ζει εκτός Γερμανίας. Μεταξύ του 1910 και του 1914 ζει στον Καναδά, όπου εισάγει και εμπορεύεται γερμανικό κρασί. Μιλά τέλεια την αγγλική και την γαλλική γλώσσα.
Με την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου εγκαταλείπει τον Καναδά για να αγωνιστεί υπέρ της Γερμανίας. Κατά τη διάρκεια του πολέμου τιμάται με το παράσημο Σιδηρού Σταυρού (Eisernes Kreuz) και προάγεται σε υπολοχαγό. Μετά τον τραυματισμό του παίρνει μετάθεση στην γερμανική πρεσβεία της Κωνσταντινουπόλεως.Το 1920 νυμφεύεται την Ανελίς Χένκελ (Annelies Henkell), την κόρη του παραγωγού της ομώνυμης σαμπάνιας. Από εδώ και εμπρός ο Ρίμπεντροπ εργάζεται για τον πεθερό του, σαν διευθυντής της αντιπροσωπείας του Βερολίνου.Λίγα χρόνια αργότερα τον υιοθετεί μια μακρινή θεία του από την αριστοκρατική μεριά της οικογένειας και ο Ρίμπεντροπ αποκτά έτσι το δικαίωμα να λέγεται "φον Ρίμπεντροπ".
Ο πολιτικός
Το 1932 γνωρίζει τον Αδόλφο Χίτλερ και γίνεται μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος των Γερμανών Εργατών (NSDAP).Ο θαυμασμός του για τον Χίτλερ είναι τόσο μεγάλος, που τον βοηθά να μπει στα ανώτατα κοινωνικά κυκλώματα του Βερολίνου, αφού ο ίδιος έχει τις ανάλογες δημόσιες σχέσεις. Χάρη σε αυτές τις δημόσιες σχέσεις ο Χίτλερ θα μπορέσει να αποκτήσει το 1933 την απόλυτη νομοθετική εξουσία (Εξουσιοδοτικός νόμος) δίχως αξιόλογη αντίσταση.
Όταν, το 1933, σχηματίζεται η χιτλερική κυβέρνηση, ο Ρίμπεντροπ ελπίζει να γίνει Υπουργός εξωτερικών, αξίωμα που όμως καταλαμβάνει ο "παλαιός σύμμαχος" του Χίτλερ, Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ. Ήδη το 1934 ο Χίτλερ τον ονομάζει "Σύμβουλο εξωτερικής πολιτικής".Τον Ιούνιο του 1935 γίνεται "Έκτακτος και εξουσιοδοτημένος Πρέσβης του Γερμανικού Ράιχ". Στην θέση αυτή επιτυγχάνει, τον Ιούνιο του ίδιου έτους, την υπογραφή της αγγλο-γερμανικής Ναυτικής Συμφωνίας. Η συμφωνία αυτή επιτρέπει στο Τρίτο Ράιχ να δημιουργήσει στόλο, με ανώτατο όριο το εν τρίτο του αγγλικού στόλου.Ένα χρόνο αργότερα, στις 26 Νοεμβρίου 1936, υπογράφεται μεταξύ της Γερμανίας και της Ιαπωνίας σύμφωνο στρατιωτικής συνεργασίας, γνωστό ως "σύμφωνο κατά της Κομμουνιστικής Διεθνούς", το οποίο είναι, επίσης, δημιούργημα του Ρίμπεντροπ.Το 1936 γίνεται πρέσβης στο Λονδίνο θέση στην οποία παραμένει επί περίπου δύο χρόνια. Τέλος, το 1938, γίνεται Υπουργός Εξωτερικών του Τρίτου Ράιχ.
Όταν το 1939 η Βέρμαχτ εισβάλλει στην Τσεχοσλοβακία, οι Βρετανοί επιδιώκουν την σύναψη συμμαχίας με την ΕΣΣΔ. Μόλις η είδηση αυτή φτάνει στο γερμανικό υπουργείο εξωτερικών, αρχίζει για τον Ρίμπεντροπ ένας μαραθώνιος διαπραγματεύσεων με τους Σοβιετικούς, στο τέλος του οποίου επιτυγχάνει να υπογραφεί, στις 23 Αυγούστου του 1939, το Σύμφωνο Μολότωφ – Ρίμπεντροπ. Με αυτό το Σύμφωνο οι δύο χώρες υποχρεώνονται να μην επιτεθεί η μία στην άλλη. Επίσης, καθεμία πρέπει να μείνει ουδέτερη, αν η άλλη αναμιχθεί σε πόλεμο.
Λίγες μέρες αργότερα, την 1 Σεπτεμβρίου 1939, αρχίζει, με την γερμανική επίθεση κατά της Πολωνίας, ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Με την έναρξη του πολέμου ο Ρίμπεντροπ χάνει την σημασία του για τον Χίτλερ, επειδή στην εποχή του πολέμου είναι απαραίτητη η στρατηγική και όχι η διπλωματία.Για να βελτιώσει τις σχέσεις του με τον Χίτλερ, τοποθετεί σε κάθε σημαντική θέση του Υπουργείου του μέλη της SS (στην οποία ανήκει και ο ίδιος από το 1933). Επειδή το Υπουργείο Εξωτερικών είναι αρμόδιο για την εξόντωση των Εβραίων των κατεχόμενων χωρών, οι SS είναι τώρα σε θέση να εφαρμόσουν το Ολοκαύτωμα δίχως καμία αντίσταση από το υπουργείο, το οποίο βρίσκεται στα χέρια τους. Επίσης, ο Ρίμπεντροπ δίνει εντολή στις πρεσβείες των κατεχόμενων χωρών να βοηθήσουν όσο μπορούν στην εκτόπιση των Εβραίων.
Μετά το 1945
Αφού ο πόλεμος τελειώνει, ο Ρίμπεντροπ συλλαμβάνεται, κατηγορείται και καταδικάζεται στα πλαίσια της δίκης της Νυρεμβέργης για τα εξής:
Συνωμοσία για την κατάκτηση της απολύτου εξουσίας στη Γερμανία
Εγκλήματα εναντίον της ειρήνης
Εγκλήματα πολέμου
Εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας
Κατά τη διάρκεια της δίκης (218 μέρες) ο Ρίμπεντροπ δεν δείχνει ούτε ίχνος μετάνοιας. Την 1 Οκτωβρίου του 1946 καταδικάζεται. Η απόφαση του δικαστηρίου: "Θάνατος δι'απαγχονισμού". Στις 16 Οκτωβρίου 1946 η απόφαση εκτελείται.Τα τελευταία του λόγια είναι: "Η τελευταία μου επιθυμία είναι μια κατανόηση μεταξύ Δύσεως και Ανατολής..."
Επτά χρόνια αργότερα η χήρα του, Ανελίς φον Ρίμπεντροπ, δημοσιεύει τις αναμνήσεις και τελευταίες του σημειώσεις σε βιβλίο με τίτλο "Μεταξύ Λονδίνου και Μόσχας" ("Zwischen London und Moskau").
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΜΟΥΔΑΝΙΩΝ

Η συμφωνία των Μουδανιών
Έτσι χάσαμε την Ανατολική Θράκη.
Η Ελλάδα αποδέχεται εκ των υστέρων την εις βάρος της συμφωνία, στα Μουδανιά.

Έπεσε σαν σήμερα στις 30 Σεπτεμβρίου 1922, η αυλαία σε ένα από τα μεγαλύτερα δράματα της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας της Ελλάδας. Αυτό που αφορούσε την τύχη της Ανατολικής Θράκης. Σύμφωνα με ανακοίνωση του Έλληνα αρμοστή στην Κωνσταντινούπολη, η Ελλάδα συγκατετίθετο στην απόφαση των συμμάχων να εκκενωθεί η Ανατολική Θράκη από τον ελληνικό στρατό, ο οποίος όφειλε να υποχωρήσει μέχρι τον ποταμό Έβρο. Τούτο εσήμαινε, ουσιαστικά, παραχώρηση της Ανατολικής Θράκης στην Τουρκία. Η ελληνική αυτή υποχώρηση αποφασίστηκε από τους συμμάχους χωρίς την συγκατάθεση της ελληνικής κυβέρνησης, στα Μουδανιά, την πόλη της Προποντίδας επί της μικρασιατικής ακτής, την 28η Σεπτεμβρίου 1922. Στην πραγματικότητα, είχε ληφθεί στο παρασκήνιο των διπλωματικών επαφών μεταξύ των συμμάχων, κυρίως κατά τη συνάντηση του Άγγλου υπουργού Εξωτερικών Κόρζον με το Γάλλο πρόεδρο Πουανκαρέ στο Παρίσι. Αυτό που «κατάφερε» ο Κόρζον ήταν η διοίκηση της Ανατολικής Θράκης να περάσει για ένα μήνα στους συμμάχους μέχρι την εκχώρησή της στην Τουρκία. Επρόκειτο για μια δήθεν «υποχώρηση» της φιλότουρκης, από το 1921, Γαλλίας. Ουσιαστικά όμως, η συμφωνία αυτή προσδιόριζε το περιεχόμενο της συμφωνίας ειρήνης, ενώ η συνάντηση στα Μουδανιά των αντιπροσώπων των συμμάχων (Αγγλίας, Γαλλίας και Ιταλίας) με τους αντιπροσώπους της Ελλάδας και της Τουρκίας, που γινόταν χωριστά διότι οι Τούρκοι δεν ήθελαν να έρθουν σε επαφή με τους Έλληνες, δεν απέβλεπε σε συμφωνία ειρήνης (αυτή επρόκειτο να συνομολογηθεί ένα χρόνο αργότερα στην Λοζάννη), αλλά συμφωνία ανακωχής. Και στην ανακωχή είναι άγραφος νόμος να ορίζεται ότι οι γραμμές που ανήκουν στους αντίπαλους στρατούς, κατά το χρόνο της συμφωνίας τους, γίνονται σεβαστές μέχρι την υπογραφή της συμφωνίας ειρήνης. Και ότι οι στρατοί που τις κατέχουν παραμένουν σ’ αυτές μέχρι τη συνομολόγηση της συμφωνίας ειρήνης. Στα Μουδανιά, λοιπόν ο κανόνας αυτός της διεθνούς πρακτικής ανετράπη και η Ανατολική Θράκη παρεχωρήθη στην Τουρκία, η οποία δεν έριξε μια σφαίρα για την κατάκτησή της. Αντίθετα, η προηγούμενη τουρκική διοίκηση της περιοχής, υπό την ηγεσία του Ταγιάφ πασά, ο οποίος ηττήθηκε από τον ελληνικό στρατό στις επιχειρήσεις του Ιουλίου 1920, την είχε παραδώσει στην Ελλάδα. Είναι χαρακτηριστικό ότι η συμφωνία στα Μουδανιά επιτεύχθηκε την 28η Σεπτεμβρίου 1922, χωρίς να υπογράψει ο Έλληνας αντιπρόσωπος στρατηγός Αλέξανδρος Μαζαράκης-Αινιάν, ο οποίος αρνήθηκε να υπακούσει στους συμμάχους και επέστρεψε στην Αθήνα, την 30η Σεπτεμβρίου. Τι και αν διαφώνησε, όμως ο Μαζαράκης; Συμφώνησε η κυβέρνηση, η οποία την ίδια ημέρα ειδοποίησε τον Έλληνα αρμοστή στην Κωνσταντινούπολη να ανακοινώσει την αποδοχή από την Ελλάδα της συμφωνίας των Μουδανιών! Η υποχώρηση της κυβέρνησης αποτελούσε πράξη μειοδοσίας, διότι επρόκειτο για εγκατάλειψη εθνικού εδάφους. Αλλά εκείνη την ώρα, της συμφοράς στην Μικρά Ασία και της τραγωδίας που την ακολούθησε, με το ξερίζωμα του 1.500.000 Ελλήνων από τη γη των προγόνων τους, η εγκατάλειψη της Ανατολικής Θράκης αποτελούσε πρόσθετο κακό. Οι ευθύνες όμως, γι’ αυτό της κυβέρνησης των στρατιωτικών θα σκεπάζονταν από το πέπλο της σύγχυσης των ημερών εκείνων. Σύμβουλος εξάλλου της επαναστατικής κυβέρνησης και αντιπρόσωπος της στο εξωτερικό ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος συνέχιζε να ζει αυτοεξόριστος, μετά την ήττα του στις εκλογές του 1920. Και ο Βενιζέλος συνιστούσε στην κυβέρνηση «εάν κληθεί, ν’ αποστείλη αντιπρόσωπον εις Μουδανιά, προς διαπραγμάτευσιν της ανακωχής, δέον να αρνηθεί ούτος, απολύτως, την εκκένωσιν της Θράκης προ της υπογραφής της συνθήκης ειρήνης». Στο τηλεγράφημά του ο Βενιζέλος συνιστούσε στην κυβέρνηση να αποφασίσει τι θα έκανε με την Ανατολική Θράκη και τόνιζε ότι, εάν αποφασίσει εναντίον της γνώμης των συμμάχων και επέμενε να κρατήσει την περιοχή, εκείνος μεν ευχόταν στο έθνος ευόδωση του αγώνα του, δεν θα αποδεχόταν όμως την εντολή να την αντιπροσωπεύσει στο εξωτερικό! Έτσι, υπαινισσόταν ότι ο αγώνας του Έθνους για την Ανατολική Θράκη ήταν εκ των προτέρων χαμένος. Απαράδεκτη άγνοια Σ’ ένα από τα τηλεγραφήματα του πριν από την 28 Σεπτεμβρίου, από το εξωτερικό, ο Βενιζέλος ζητούσε από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών να ειδοποιήσει τον Μαζαράκη να δεχθεί ως γραμμή υποχώρησης του ελληνικού στρατού και συνεπώς ως γραμμή ανακωχής αυτήν που είχε καθοριστεί το 1915, με την τότε τουρκοβουλγαρική συνθήκη. Η γραμμή αυτή βρισκόταν ολόκληρη ανατολικά του Έβρου παράλληλα και σε απόσταση 2 χλμ. απ’ αυτόν. Όπως όμως απεκάλυψε ο Μαζαράκης το υπουργείο Εξωτερικών και το γενικό επιτελείο αγνοούσαν τη γραμμή αυτή του 1915, με συνέπεια γραμμή ανακωχής, και επομένως απόσυρσης του ελληνικού στρατού από την Ανατ. Θράκη, να οριστεί ο Έβρος.

(Η επανάσταση έστειλε τον στρατηγό Αλέξανδρο Μαζαράκη-Αινιάνστα στα Μουδανιά να υπογράψει την εγκατάλειψη της Ανατολικής Θράκης. Αλλά αυτός το αρνήθηκε με τους όρους που πρότειναν οι πρώην σύμμαχοι και οι Τούρκοι. Ο ίδιος, εξάλλου, είχε πρωταγωνιστήσει στην απελευθέρωση της Ανατολικής Θράκης το 1920).
ΑΠΟ ΤΟ http://www.xronos.gr/

CHARLES FRANCIS RICHTER - ΤΣΑΡΛΣ ΡΙΧΤΕΡ

Τσαρλς Ρίχτερ
Ο Τσαρλς Φράνσις Ρίχτερ (Charles Francis Richter) (26 Απριλίου, 1900 – 30 Σεπτεμβρίου, 1985), ήταν Αμερικανός σεισμολόγος και φυσικός.
Είναι κυρίως γνωστός για τη δημιουργία της κλίμακας Ρίχτερ η οποία, μέχρι τη διαμόρφωση της μεθόδου του
μεγέθους σεισμικής ροπής το 1979, χρησιμοποιούνταν για τη μέτρηση του μεγέθους των σεισμών. Εμπνευσμένος από τη μελέτη του Ιάπωνα Κίγοο Βαντάτι (Kiyoo Wadati) το 1928 σχετικά με βαθείς και ρηχούς σεισμούς, ο Ρίχτερ χρησιμοποίησε για πρώτη φορά την κλίμακα το 1935 μετά την ανάπτυξη της σε συνεργασία με τον Μπένο Γκούτενμπεργκ. Και οι δύο επιστήμονες εργάζονταν στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια.
Η φράση «τα λογαριθμικά διαγράμματα είναι όργανο του διαβόλου» (logarithmic plots are a device of the devil) αποδίδεται στον Ρίχτερ.
Βιογραφικό
Ο Τσαρλς Ρίχτερ γεννήθηκε το 1900 στο
Χάμιλτον του Οχάιο. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ και πήρε το διδακτορικό του από το Ινστιτούτο.
Εργάστηκε σαν βοηθός ερευνητής στο Ινστιτούτο Κάρνεγκι από το 1927 μετά από πρόσκληση του νομπελίστα φυσικού
Ρόμπερτ Μίλικαν. Εκεί ξεκίνησε και η συνεργασία του με τον Μπένο Γκούτενμπεργκ.
Η κλίμακα Ρίχτερ
Το εργαστήριο σεισμολογίας στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια ήλπιζε να ξεκινήσει την έκδοση τακτικών αναφορών για τους σεισμούς στη Νότια Καλιφόρνια, και είχε την ανάγκη ενός συστήματος μέτρησης της έντασης των σεισμών για τις αναφορές αυτές. Ο Ρίχτερ και ο Γκούτενμπεργκ επινόησαν την κλίμακα, η οποία θα γινόταν γνωστή σαν κλίμακα Ρίχτερ, για την κάλυψη των αναγκών αυτών, η οποία βασιζόταν στη μέτρηση της μετατόπισης του εδάφους εξαιτίας των σεισμικών κυμάτων, όπως είχε προταθεί από τον Κίγοο Βαντάτι. Σχεδίασαν ακόμη ένα σεισμογράφο που μετρούσε τη μετατόπιση αυτή, και ανέπτυξαν μία λογαριθμική κλίμακα για τη μέτρηση του μεγέθους. Η ονομασία μέγεθος (magnitude) για τη μέτρηση αυτή προήλθε από το ενδιαφέρον του Ρίχτερ στην αστρονομία κατά την παιδική του ηλικία. Στην επιστήμη αυτή το μέγεθος των αστεριών μετριέται σε μεγέθη (magnitudes). Η συμβολή του Γκούτενμπεργκ ήταν ουσιώδης, αλλά η αποστροφή του προς τις συνεντεύξεις συνέβαλλε στη μη συμπερίληψη του ονόματος του στην κλίμακα. Μετά τη δημοσίευση της το 1935, η κλίμακα γρήγορα υιοθετήθηκε στη μέτρηση της έντασης των σεισμών.
Στην Καλιφόρνια
Ο Ρίχτερ παρέμεινε στο Ινστιτούτο Κάρνεγκι μέχρι το 1936 οπότε του προσφέρθηκε θέση στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια, όπου εργαζόταν ο Μπένο Γκούτενμπεργκ. Από κοινού εξέδωσαν τη «Σεισμικότητα της Γης» (Seismicity of the Earth) το 1941. Η αναθεωρημένη της έκδοση που κυκλοφόρησε το 1954 θεωρείται σημείο αναφοράς για τον τομέα.
Έγινε καθηγητής στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια το 1952. Το 1958, εξέδωσε την «Στοιχειώδη Σεισμολογία» (Elementary Seismology), η οποία βασιζόταν στις σημειώσεις του από την προπτυχιακή του διδασκαλία. Καθώς ο Ρίχτερ δε δημοσίευσε ποτέ άρθρα σε περιοδικά με κριτές, αυτή θεωρείται συχνά η μεγαλύτερη συμβολή του στη σεισμολογία.
Αντισεισμική προστασία
Από το 1959 έως το 1960 διέμεινε στην Ιαπωνία ως υπότροφος του Ιδρύματος Φουλμπράιτ. Την περίοδο αυτή αναμείχθηκε με τη δημιουργία κανόνων ασφαλείας στα κτίρια για περιοχές με υψηλή σεισμική δραστηριότητα. Η κυβέρνηση της πόλης του Λος Άντζελες απομάκρυνε πολλά διακοσμητικά και γείσα από δημόσια κτίρια στη δεκαετία του 1960 χάρη στις προειδοποιητικές εκστρατείες του Ρίχτερ. Μετά το σεισμό του 1971, η πόλη χαρακτήρισε τις προειδοποιήσεις του σημαντικές για την αποφυγή πολλών θανάτων. Ο Ρίχτερ αποσύρθηκε το 1970.
Λοιπές πτυχές της ζωής του
Ήταν επίσης γυμνιστής, και επισκέφτηκε πολλές κοινότητες γυμνιστών με τη σύζυγό του.
Ο Ρίχτερ πέθανε από συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια στις 30 Σεπτεμβρίου του 1985 στην Πασαντίνα της Καλιφόρνιας.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΙΩΑΝΝΑ ΤΣΑΤΣΟΥ

Ιωάννα Τσάτσου
Η Ιωάννα Τσάτσου (1909 - 2000) ήταν σύζυγος του προέδρου της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνου Τσάτσου και συγγραφέας.
Γεννήθηκε στη Σμύρνη και ήταν κόρη του Στέλιου Σεφεριάδη, καθηγητή δικαίου, και της Δέσπως Τενεκίδη. Αδέλφια της ήταν οι Γιώργος Σεφέρης και Άγγελος Σεφεριάδης. Το 1914 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών, έκανε διδακτορική διατριβή αλλά δεν ασχολήθηκε με την δικηγορία. Ασχολήθηκε με την ποίηση και την συγγραφή ιστορικών
και λογοτεχνικών βιβλίων. Το βιβλίο της «Ο αδελφός μου Γιώργος Σεφέρης» απέσπασε το Α' κρατικό βραβείο βιογραφίας, ενώ για το συγγραφικό της έργο είχε τιμηθεί μεταξύ άλλων με το χρυσό μετάλλιο της Γαλλικής Ακαδημίας. Παράλληλα με την συγγραφική της δραστηριότητα, η Ιωάννα Τσάτσου αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των γυναικών. Για την όλη δράση της τιμήθηκε με το "μετάλλιο Εξαίρετων Πράξεων", με τον "Χρυσό Σταυρό της Εποποιίας" (1960), με τον "Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Αξίας" (1979, Γαλλία) κ.α.
Απεβίωσε την 1η Οκτωβρίου 2000 στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στο Α΄ νεκροταφείο Αθηνών. Η κηδεία της έγινε δημοσία δαπάνη. Ήταν παντρεμένη με τον Κωνσταντίνο Τσάτσο και είχε δυο κόρες: την Δέσποινα Τσάτσου, σύζυγο του καθηγητή Μυλωνά, και την Ντόρα Τσάτσου, χορογράφο και σύζυγο του Αλέξανδρου Συμεωνίδη.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

''ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΑΝ ΚΙ ΑΥΤΗ'': ΠΑΛΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

Μια νύχτα σαν κι αυτή
Αισθηματική σειρά 13 επεισοδίων των 45 λεπτών
Πρεμιέρα στον ΑΝΤ1 τη Τετάρτη 5 Μαρτίου 1997
Παραγωγή του Νίκου Βεργέτη
Σενάριο των Άννα Αδριανού(2), Νίκου Παναγιωτόπουλου (4), Άντας Γκούρμπαλη (4), Κάλης Καρατζά (1), Αντώνη Σουρούνη(1) και Βασίλη Μαυρόπουλου(1)
Σκηνοθεσία των Ρέινα Εσκενάζι (7) και Γιώργου Κορδέλα (6)
Ηθοποιοί Θέμις Μπαζάκα
Guests Ρένος Χαραλαμπίδης, Μηνάς Χατζησάββας, Γιάννης Καρατζογιάννης, Νόνη Ιωαννίδου, Άγγελος Αντωνόπουλος, Νίκος Ορφανός
…..Αυτοτελείς γλυκόπικρες ιστορίες αγάπης, όπως τις αφηγούνται απευθείας σστον αέρα, οι ακροατές της ραδιοφωνικής εκπομπής της Σοφίας «Μια νύχτα σαν κι αυτή»
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ

Αλέξανδρος Κουμουνδούρος
Ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (1815 - 1883) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες πολιτικούς του 19ου αιώνα, οπότε και διετέλεσε δέκα φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας.
Γεννήθηκε στον Καμπο του Δήμου Αβίας, της επαρχίας Οιτύλου, (πρώην Σελίτσα), στην μεσσηνιακή Μάνη και καταγόταν από ιστορική οικογένεια . Ήταν γιος του αγωνιστή Σπύρου Κουμουνδούρου, γόνου μεγάλης Μανιάτικης οικογένειας, στρατηγού και έπαρχου Πύργου. Παιδί σχεδόν είχε κινδυνέψει να αιχμαλωτιστεί από τους Τουρκοαιγυπτίους του Ιμπραήμ.Φοίτησε στο γυμνάσιο Ναυπλίου και σπούδασε νομικά στο νεοσύστατο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Άσκησε τη δικηγορία για ένα μικρό διάστημα στην Καλαμάτα. Το 1841 έσπευσε να πολεμήσει στην τότε επαναστατημένη Κρήτη διορισθείς από την Κεντρική Επιτροπή των Κρητών, που έδρευε στην Αθήνα και κατάρτιζε επαναστατικά σώματα, αρχηγός του σώματος Λακώνων, αποτελούμενου από άλλους νέους φοιτητές και επιστήμονες. Μάλιστα στην μάχη του Αποκορώνου κινδύνευσε να αιχμαλωτιστεί από τους Τούρκους. Μετά την αποτυχία της επανάστασης εκείνης, όταν επέστρεψε στην Αθήνα, ανέλαβε γραμματέας του Θεόδωρου Γρίβα και επί πρωθυπουργίας Ι. Κωλέττη, (1847), διορίσθηκε αντεισαγγελέας στην Καλαμάτα, θέση που διατήρησε για τρία χρόνια όπου παραιτήθηκε για να πολιτευτεί.
Έτσι το 1850 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Μεσσηνίας, (τότε Μεσσήνης). Από τότε εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής, 4 φορές επί Όθωνα (1850-1860) και επί Βασιλέως Γεωργίου Α΄ συνεχώς μέχρι τον θάνατό του, με μια μικρή μόλις 14μηνη διακοπή (1868-1869). Από την αρχή της πολιτικής του δράσης διακρίθηκε για τη ρητορεία του κυρίως ως μετριοπαθής. Οι δε πολιτικές του αγορεύσεις, ιδίως περί την οικονομία και τη διοίκηση του κράτους, του καθιέρωσαν σχετική φήμη. Όταν το τότε λεγόμενο Υπουργείο (Κυβέρνηση) Κατοχής του Μαυροκορδάτου αναγκάσθηκε να παραιτηθεί (2 Ιουλίου του 1856), ο Κουμουνδούρος ανέλαβε επί κυβερνήσεως Βούλγαρη το Υπουργείο Οικονομικών (1856). Στη μετέπειτα κυβέρνηση του Μιαούλη (13 Νοεμβρίου του 1857) ο Κουμουνδούρος συνέχισε ως υπουργός των Οικονομικών και στην κυβέρνηση Βούλγαρη τα υπουργεία κατά σειρά Δικαιοσύνης (1862), Παιδείας και Εκκλησιαστικών (1864) και Εσωτερικών (1864-1865],1877) ενώ χρημάτισε και δύο φορές πρόεδρος της Βουλής (1855).
Το 1864 έγινε απόπειρα δολοφονίας του στην οδό Σταδίου στην είσοδο της Συνέλευσης. Τον επόμενο χρόνο ίδρυσε το Κουμουνδουρικό κόμμα και τον ίδιο χρόνο έγινε πρωθυπουργός. Από το 1865 έως τον θάνατο του, ορκίστηκε 10 φορές πρωθυπουργός.
Ως υπουργός και πρωθυπουργός κατάφερε να εξασφαλίσει στο ακέραιο τα συμφέροντα της Ελλάδας, χάρη στη μετριοπάθειά του, την ευθύτητα του, την ψυχραιμία του και την εξαιρετική του τόλμη. Το 1866 είχε τεθεί το Κρητικό ζήτημα, το οποίο όμως κατάφερε να το ξεπεράσει με επιτυχία αφού δεν υποτάχθηκε στις απαιτήσεις των Μεγάλων Δυνάμεων που ήθελαν η Ελλάδα να παρασυρθεί σε πόλεμο με την Τουρκία, γιατί πίστευε ότι μια φιλοπόλεμη πολιτική δεν θα ωφελούσε σε τίποτα την Ελλάδα, από την στιγμή που δεν είχε προετοιμαστεί κατάλληλα για πόλεμο. Επίσης όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, επιτυχία της διακυβέρνησής του θεωρείται η ειρηνική προσάρτηση της Θεσσαλίας και της νοτίου Ηπείρου (Άρτα) αφού πρώτα δεν δίστασε να απειλήσει την Τουρκία με επίθεση 40.000 Ελλήνων στρατιωτών στην Θεσσαλία.
Στο εσωτερικό της χώρας, ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος φρόντισε για την διευθέτηση πολλών εσωτερικών προβλημάτων. Φρόντισε με νόμους τη ρύθμιση της φορολογίας ενώ με τα κατάλληλα μέτρα κατάφερε να περιορίσει την ληστεία, (νόμος ΤΟΔ΄ 1871, «Περί ληστείας», καθώς ήταν η εποχή που είχε συμβεί η σφαγή στο Δήλεσι, καθώς και η απαγωγή του πρωθυπουργού Σωτήριου Σωτηρόπουλου από τον Λήσταρχο Λαφαζάνη στα Φιλιατρά Μεσσηνίας.Σημαντικός ήταν και ο νόμος ΦΠΣΤ΄, «περί ευθύνης υπουργών», με τον οποίο αμέσως παραπέμφθηκαν σε ειδικό δικαστήριο όλοι οι συνεργάτες του υπουργείου του Δημητρίου Βούλγαρη (1877) με την κατηγορία της πλαστογραφίας και της αντιποίησης αρχής. Επίσης μερικά από τα σημαντικά μέτρα που έλαβε ήταν η ανακατανομή 2.650.000 στρεμμάτων γης καθώς και η αμνηστία που έδωσε σε 100 ληστές με σκοπό να πολεμήσουν στην Κρήτη.
Απεβίωσε στην Αθήνα σε ηλικία 68 ετών. Είχε αποκτήσει 3 παιδιά τους: Κωνσταντίνο, υποστράτηγο βουλευτή και Προεδρο της Βουλής, Σπυρίδωνα, βουλευτή, υπουργό Ναυτικών, και Όλγα, παντρεμένη με τον εφοπλιστή Εμπειρίκο. Διέθετε μεγάλες εκτάσεις στην Αττική και συγκεκριμένα στη λίμνη Κουμουνδούρου αλλά και μια έπαυλη στην Τροιζήνα, όπου φιλοξενήθηκαν οι βασιλείς Γεώργιος Α' και Όλγα καθώς και πολλοί άλλοι. Η έπαυλη βρίσκεται σε ένα τεράστιο κτήμα που φτάνει ως τον Άγιο Παντελεήμονα και τη Μονή Αγίου Δημητρίου, σήμερα δε βρίσκεται στην κατοχή του Γιώργου Στ. Κλάδου. Στις δόξες της, η έπαυλη είχε πιάνα κι άλλα αριστοκρατικά αντικείμενα. Το 1884 ο Δήμος Αθηναίων τον τίμησε δίνοντας το όνομα του σε πλατεία της πρωτεύουσας.
Επίσης ανεψιά του ήταν η Αικατερίνη Μυσιρλή, μητέρα του Αλέξανδρου Κορυζή.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

MARGARET CHANT - ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΤΣΑΝΤ

Μαργαρίτα Τσαντ
Η Μαργαρίτα Τσαντ - Παπανδρέου είναι πρώην σύζυγος του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου.
Γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου του 1923 στο Όουκ Παρκ του Ιλλινόις των Η.Π.Α. Παντρεύτηκε το 1951 τον Ανδρέα Παπανδρέου και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα. Διετέλεσε για οχτώ χρόνια Πρόεδρος στην Ένωση Γυναικών Ελλάδας, μιας πανελλήνιας ανεξάρτητης οργάνωσης για τα δικαιώματα της γυναίκας. Ως πρόεδρος της Ένωσης Γυναικών πέτυχε τη βελτίωση του νομικού και κοινωνικού κατεστημένου των Ελληνίδων. Πρόσφατες μεταρρυθμίσεις περιλαμβάνουν τη νομιμοποίηση των εκτρώσεων, τη θέσπιση του πολιτικού γάμου, τη νομιμοποίηση διαζυγίων με αμοιβαία συναίνεση, τη δυνατότητα διατήρησης του επώνυμου των γυναικών μετά το γάμο τους και την απόκτηση ίσων δικαιωμάτων με το σύζυγο στα παιδιά τους. Έλαβε ενεργό μέρος σε γυναικεία θέματα και θέματα ειρήνης.
Έχει τέσσερα παιδιά: τον Γιώργο, τη Σοφία, τον Νίκο και τον Ανδρίκο Παπανδρέου. Είναι επίσης συγγραφέας πολλών άρθρων και βιβλίων.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009

MUNICH AGREEMENT - Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

Συμφωνία του Μονάχου
Στις 29 Σεπτεμβρίου 1938 στο Μόναχο της Γερμανίας οι Πρωθυπουργοί του Ηνωμένου Βασιλείου (Άρθουρ Νέβιλ Τσάμπερλεν), της Γαλλίας (Εντουάρ Νταλαντιέ), ο ηγέτης της Ιταλίας Μπενίτο Μουσολίνι και ο ηγέτης της Γερμανίας (Αδόλφος Χίτλερ) υπέγραψαν την Συμφωνία του Μονάχου με την οποία συμφωνήθηκε η προσάρτηση της Σουδητίας (περιοχή Γερμανόφωνων της Τσεχοσλοβακίας) στο Γερμανικό Ράιχ. Οικοδεσπότης της συνάντησης στο Μόναχο ήταν ο Μπενίτο Μουσολίνι.
Πολιτικές συνθήκες
Η συμφωνία αυτή θεωρούνταν από Γάλλους και Άγγλους αναγκαίο μέτρο για να αποφευχθεί ο πόλεμος σύμφωνα με την προπολεμική "Πολιτική Κατευνασμού" έναντι της Γερμανίας, ενώ παράλληλα εγγυούνταν την διατήρηση του υπόλοιπου τσεχοσλοβακικού κράτους. Για τους εκπρόσωπους της Τσεχοσλοβακίας (με επικεφαλής τον Έντουαρντ Μπένες), στους οποίους ούτε καν επετράπη να πάρουν μέρος στις διαπραγματεύσεις, η συμφωνία αυτή αποτελούσε προδοσία. Για αυτό το λόγο οι Τσέχοι ονομάζουν την συμφωνία αυτή και Υπαγόρευση του Μονάχου. Η Συμφωνία του Μονάχου αποτελεί μέχρι σήμερα τραύμα στην εθνική συνείδηση των Τσέχων.
Για τον Χίτλερ η συμφωνία αυτή αποτέλεσε διπλωματική ήττα, επειδή ήθελε να χρησιμοποιήσει το θέμα της προσάρτησης της Σουδητίας ως αφορμή πολέμου. Δεν πίστευε ότι οι ευρωπαϊκές δυνάμεις θα συμφωνούσαν στην προσάρτηση, όπως όμως τελικά έγινε. Έτσι, ήταν πλέον αναγκασμένος να αναζητήσει άλλη αφορμή πολέμου. Παρόλα αυτά, η Συμφωνία έδωσε στρατηγικό πλεονέκτημα στη Γερμανία για την εισβολή στην Τσεχοσλοβακία, καθώς η περιοχή της Σουδητίας, λόγω μορφολογίας αλλά και αμυντικών επιλογών των Τσέχων, αποτελούσε την κύρια άμυνα σε μια εισβολή από τα Βορειοδυτικά.
H ΕΣΣΔ τάχθηκε κατά της Συμφωνίας του Μονάχου και των συνεπειών της. Προσέφερε στρατιωτική βοήθεια στην Γαλλία, ώστε να μπορέσει να αντεπεξέλθει στο σύμφωνο συμπαράστασης που είχε προηγούμενα συνάψει με την Τσεχοσλοβακία. Η Γαλλία, όμως, απέρριψε τη σοβιετική πρόταση βοήθειας. Πολύ πρόσφατα (τέλος Σεπτεμβρίου 2008) ανοίχθηκαν τα απόρρητα έγγραφα της Συμφωνίας του Μονάχου, με τα οποία τεκμηριώνεται ότι Γαλλία και Βρετανία σκόπευαν να στρέψουν τον Χίτλερ προς Ανατολάς, ώστε να "δουν τα δύο ολοκληρωτικά καθεστώτα να θάβουν το ένα το άλλο". Δεν υπολόγιζαν, όμως, πως πρώτα τα ίδια αυτά κράτη θα γίνονταν τα θύματα της Ναζιστικής επεκτατικότητας
Συνέπειες
Οι περιοχές Γερμανόφωνων της Τσεχοσλοβακίας (Σουδητία, Sudetenland) παραχωρήθηκαν στο Γερμανικό Ράιχ και, μάλιστα, απόντων των Τσεχοσλοβάκων. Οι Σοβιετικοί είδαν την Συμφωνία του Μονάχου σαν απόδειξη ότι οι δυτικές δυνάμεις προτιμούσαν να συνεργαστούν ακόμη και με τους εθνικοσοσιαλιστές, προκειμένου να απομονώσουν την ΕΣΣΔ και να στρέψουν τις πολεμικές διαθέσεις του Γ' Ράιχ προς τα ανατολικά. Έτσι, οι Σοβιετικοί άλλαξαν εξωτερική πολιτική και προσπάθησαν να προσεγγίσουν τους Γερμανούς. Για αυτό το λόγο η Συμφωνία του Μονάχου θεωρείται - και, όπως τεκμηριώνεται σήμερα, σωστά - προϋπόθεση για το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης του 1939.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ANOUAR EL SADAT - ΑΝΟΥΑΡ ΣΑΝΤΑΤ

Ανουάρ Σαντάτ
Ο Μοχάμεντ Ανουάρ αλ Σαντάτ γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου του 1918, σε μια οικογένεια που είχε δεκατρία παιδιά, στην πόλη Μιτ Αμπουλ Κομ, σαράντα μίλια βόρεια του Καΐρου. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, εισήχθη στη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία. Οχτώ χρόνια αργότερα ο Σαντάτ εισέρχεται στο στράτευμα ως ανθυπολοχαγός και αναλαμβάνει υπηρεσία στο Σουδάν. Εκεί γνωρίζεται με ένα συνάδελφό του, με τον οποίο χρόνια αργότερα θα σφράγιζαν την πορεία της Αιγύπτου. Τον έλεγαν Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ. Οι δυο τους, μαζί με άλλους νεαρούς από το στράτευμα της Αιγύπτου, δημιουργούν την αντιμοναρχική και αντιβρετανική επαναστατική οργάνωση «Ελεύθεροι Αξιωματικοί». Γρήγορα ο Ανουάρ Σαντάτ γίνεται ένας από τους πρώτους εχθρούς της Βρετανίας, με αποτέλεσμα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου να συλληφθεί από τους Βρετανούς και να φυλακιστεί. Καταφέρνει, όμως, να αποδράσει και συνεχίζει τη δράση του. Το 1952, οι «Ελεύθεροι Αξιωματικοί» αναλαμβάνουν την εξουσία στην Αίγυπτο. Ο Σαντάτ αγωνίζεται να στηρίξει τον Νάσερ, που από το 1954 αναλαμβάνει τα ηνία της χώρας. Δέκα χρόνια αργότερα, ο Μοχάμεντ Ανουάρ αλ Σαντάτ ορκίζεται αντιπρόεδρος της Αιγύπτου και, όταν το 1970 ο Νάσερ πεθαίνει ξαφνικά από καρδιακή προσβολή, ο παλαιός του φίλος από την εποχή του Σουδάν, Ανουάρ Σαντάτ, τον διαδέχεται στην προεδρία της χώρας. Στα χρόνια του Νάσερ η Αίγυπτος έχει αναγορευθεί σε ηγέτιδα δύναμη των αδεσμεύτων κρατών, που αγωνίζονται να υπάρξουν και να αναπτυχθούν μέσα σε καθεστώς παγκόσμιας πόλωσης.Ο Σαντάτ κληρονόμησε πολύ κακές σχέσεις με τη Σοβιετική Ενωση, καθώς η Μόσχα είχε πολλές φορές αρνηθεί να βοηθήσει οικονομικά και στρατιωτικά την κυβέρνηση Νάσερ. Από την άλλη μεριά, η Αίγυπτος είχε αρνηθεί να μετατραπεί σε ενεργούμενο της Σοβιετικής Ενωσης, εκτελώντας τις οδηγίες του Κρεμλίνου στην εξωτερική πολιτική της. Οι Ηνωμένες Πολιτείες εργάστηκαν αρκετά για να διαρραγούν οι σχέσεις Μόσχας-Καΐρου. Τον Ιούλιο του 1975, ο Σαντάτ διατάζει την άμεση αναχώρηση από την Αίγυπτο των περίπου 5.000 Σοβιετικών στρατιωτικών συμβούλων. Λίγο αργότερα ακολουθούν περίπου άλλες 15.000. Οι σχέσεις των δύο χωρών φτάνουν στο ναδίρ. Ο Σαντάτ όμως το ξανασκέπτεται και αποκαθιστά μερικώς τις διμερείς σχέσεις την ίδια χρονιά.Στο μεταξύ οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή είναι ραγδαίες. Τον Οκτώβριο του 1973 η Συρία και η Αίγυπτος επιτίθενται στο Ισραήλ, σε μια προσπάθεια να κερδίσουν κάτι από όσα έχασαν στον Πόλεμο των Εξι Ημερών. Με τη βοήθεια των ΗΠΑ, όμως, το Ισραήλ αμύνεται αποτελεσματικά. Ο Σαντάτ αποδεικνύει την ευφυΐα του κάνοντας τη στρατηγική επιλογή της κριτικής συμμαχίας Αιγύπτου-Ηνωμένων Πολιτειών. Παράλληλα, ο ηγέτης της Αιγύπτου βελτιώνει αργά αλλά σταθερά τις σχέσεις του και με την ΕΣΣΔ και το 1976 υπογράφει το σοβιετο-αιγυπτιακό Σύμφωνο Φιλίας. Ο Σαντάτ θεωρεί, πια, ότι δημιούργησε τις προϋποθέσεις για να κάνει το αποφασιστικό βήμα προς την ειρήνη. Το 1977, σε μια ομιλία του στο Κοινοβούλιο της Αιγύπτου, δηλώνει ότι είναι έτοιμος να μιλήσει παντού, ακόμα και στο Κοινοβούλιο του Ισραήλ, προκειμένου να ξεκινήσει η ειρηνευτική διαδικασία. Η απάντηση έρχεται από την Κνεσέτ, που τον καλεί να μιλήσει στα μέλη της. Στην ιστορική ομιλία του το Νοέμβριο του 1977 ενώπιον της Βουλής του Ισραήλ, ο Ανουάρ Σαντάτ διατυπώνει την απόφασή του να διαπραγματευθεί τους όρους ειρήνευσης με τους Ισραηλινούς. Η ομιλία αυτή οδήγησε στις συνομιλίες και τη συμφωνία του Καμπ Ντέιβιντ, όπου συναντήθηκαν και συνυπέγραψαν την ειρήνη ο Ανουάρ Σαντάτ από την Αίγυπτο, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μεναχέμ Μπέγκιν και ο τότε πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Τζίμι Κάρτερ. Γι' αυτή του την πολιτική, ο Σαντάτ τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Στις 6 Οκτωβρίου 1981, ενώ συμμετείχε σε μια στρατιωτική εκδήλωση για τη Διώρυγα του Σουέζ, ο Ανουάρ Σαντάτ δολοφονήθηκε από μια ομάδα μουσουλμάνων φανατικών, που ήθελαν να σκοτώσουν τον «προδότη» που συμφιλιώθηκε με το Ισραήλ.
ΑΠΟ ΤΟ http://archive.enet.gr/

''ΠΑΡΑΚΑΜΠΤΗΡΙΟΣ'': ΠΑΛΙΟ ΣΙΡΙΑΛ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

Παρακαμπτήριος
Κοινωνικό σίριαλ 26 επεισοδίων των 45 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΤ1 τη Παρασκευή 4 Οκτωβρίου 1991
Παραγωγή του Ντένις Πετρόπουλου
Σενάριο της Σούλας Πιερράκου και του Γιάννη Μαρούδα
Σκηνοθεσία του Παύλου Μιχαήλ
Ηθοποιοί Φίλιππος Σοφιανός (Γιάννης), Μαρία Τζομπανάκη (Μαρία), Άννα Πατρέλη, Κάκια Ιγερινού, Θάνος Παπαδόπουλος, Δήμητρα Ζέζα
…Σ΄ ένα επαρχιακό δρόμο λειτουργεί το βενζινάδικο του Γιάννη και της Μαρίας, ενός νιόπαντρου ζευγαριού που ξεκινά τη ζωή του με όνειρα και ελπίδες μαθαίνοντας πως η καινούρια εθνική οδός θα περάσει από το σημείο που βρίσκεται το μικρό τους βενζινάδικο. Αναθαρρεύουν, κάνουν λάθος οικονομικές εκτιμήσεις και απλώνονται περισσότερο απ΄ όσο μπορούν λογαριάζοντας να βγουν απ΄ τη μιζέρια. Η Μαρία ερωτεύεται έναν τυχοδιώκτη και αμφιταλαντεύεται αν θα πρέπει να εγκαταλείψει τον άντρα της ή όχι, αλλά τελικά, όταν η πληροφορία αποδεικνύεται λανθασμένη και μαθαίνουν πως πρόκειται για μια παρακαμπτήριο της εθνικής, ξαναγυρίζουν συμβιβασμένοι στη μίζερη πραγματικότητα,,,,
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998

ΓΙΑΝΝΗΣ ΨΥΧΑΡΗΣ

Γιάννης Ψυχάρης
Ο Γιάννης Ψυχάρης του Νικολάου (1854 - 1929), Έλληνας φιλόλογος και λογοτέχνης, γεννήθηκε στην Οδησσό της Ρωσίας (σημ. Ουκρανίας) στις 15 Μαΐου του 1854. Γιός του Νικολάου Ψυχάρη εκ Χίου, μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη και ολοκληρώνοντας την εγκύκλια μόρφωση σε ηλικία 15 ετών έφυγε για τη Μασσαλία, (Γαλλία), όπου και έμεινε κοντά στο θείο του ολοκληρώνοντας τη γυμνασιακή του μόρφωση. Σπούδασε φιλοσοφία, φιλολογία και γλωσσολογία στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης στο Παρίσι και στη Γερμανία γερμανική φιλολογία, καθώς και μεσαιωνική και νεοελληνική φιλολογία. Επανερχόμενος στο Παρίσι έγινε καθηγητής της έδρας της νεοελληνικής γλώσσας στη Σχολή Ανώτερων Σπουδών. Το 1904 διαδέχθηκε τον καθηγητή του Εμίλ Λεγκράν στη Διεύθυνση της Σχολής Ανατολικών Γλωσσών όπου και δίδασκε μέχρι το θάνατό του. Πέθανε το 1929 ύστερα από μακροχρόνια ασθένεια.
Το γλωσσικό ζήτημα
Ο Γιάννης Ψυχάρης είχε πλούσιο συγγραφικό έργο. Έγραψε ποιήματα, διηγήματα, μυθιστορήματα, θεατρικά έργα και δοκίμια πάνω στο γλωσσικό ζήτημα της νεοελληνικής γλώσσας, που ήταν και η σημαντικότερη προσφορά του στην ελληνική γλώσσα. Αγωνίστηκε με επιμονή για την καθιέρωση της περιφρονημένης γλώσσας του λαού, τη δημοτική σε επίσημη γλώσσα του ελληνικού κράτους.
Από τις παραμονές ακόμα της Επανάστασης του 1821, ο Βηλαράς, ο Καταρζτής, ο Χριστόπουλος κ.α. προσπαθούσαν να καθιερώσουν τη δημοτική ως πανεθνική γλώσσα. Λίγα χρόνια αργότερα, το Μάιο του 1823 ο Διονύσιος Σολωμός έγραψε τον Ύμνο εις την Ελευθερίαν στη δημοτική, που το 1865 έμελλε να γίνει ο εθνικός μας ύμνος. Όμως μόνο με το Γιάννη Ψυχάρη το κίνημα του δημοτικισμού αποκτά την καθοδήγηση και τη δύναμη που χρειαζόταν για να αντιτεθεί στις συντηρητικές δυνάμεις που προσπαθούσαν να νεκραναστήσουν την αρχαία ελληνική γλώσσα.
Το 1886 ο Ψυχάρης ταξιδεύει στην Ελλάδα, τόσο την ελεύθερη, όσο και τη σκλαβωμένη από τους Τούρκους και εμπνέεται από τις εμπειρίες που απέκτησε γράφοντας το 1888 το πεζογράφημα "Το ταξίδι μου". Το έργο αυτό τυπώθηκε στη Γαλλία και είναι το πρώτο ελληνικό πεζογράφημα που γράφτηκε με όλους τους κανόνες της νεοελληνικής γραμματικής. Ο Ψυχάρης είχε μελετήσει τη γλώσσα του λαού, τα τραγούδια, τους μύθους και τις παραδόσεις του και αποτύπωσε με σαφήνεια το σύστημα που λειτουργεί η λαϊκή μας γλώσσα.
Μετά από "Το ταξίδι μου", δημοσίευσε μια σειρά από διηγήματα και μυθιστορήματα και 6 τόμους με αναμνήσεις, κριτικές και επιστημονικές μελέτες, κάτω από τον γενικό τίτλο "Ρόδα και μήλα". Το πρώτο του γλωσσικό έργο που εκδόθηκε το 1886 έχει τον τίτλο "Δοκίμιο της νεοελληνικής ιστορικής γραμματικής" και το ακολούθησαν πλήθος ακόμη μελέτες με αντικείμενο το γλωσσικό ζήτημα.
Εργογραφία
Το ταξίδι μου (πεζογράφημα)
Ζούλια (διήγημα)
Το όνειρο του Γιαννίρη (μυθιστόρημα)
Ζωή κι αγάπη στη μοναξιά (μυθιστόρημα)
Στον ίσκιο του πλατάνου (διήγημα)
Αγνή (μυθιστόρημα)
Ρόδα και μήλα (δοκίμια)
Δοκίμιο της νεοελληνικής ιστορικής γραμματικής (δοκίμιο)
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

SILVIO BERLUSCONI - ΣΙΛΒΙΟ ΜΠΕΡΛΟΥΣΚΟΝΙ

Σίλβιο Μπερλουσκόνι
Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι (Silvio Berlusconi) είναι Ιταλός μεγαλοεπιχειρηματίας και πολιτικός. Διετέλεσε Πρωθυπουργός της Ιταλίας, αξίωμα στο οποίο βρίσκεται και σήμερα, από το 2008.
Βιογραφία
Πρώτα χρόνια και επιχειρηματική καριέρα
Γεννήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου του 1936 στο Μιλάνο, γόνος αστικής οικογένειας, γιος τραπεζικού διευθυντή. Σπούδασε νομικά και το 1962 ίδρυσε την πρώτη του κατασκευαστική εταιρεία «Ελντινόρντ» επωφελούμενος την ραγδαία οικοδομική έξαρση του Μιλάνου. Στη 10ετία του 70 επιχειρεί τις πρώτες του επενδύσεις στα ΜΜΕ εκμεταλλευόμενος την απελευθέρωση της τηλεοπτικής αγοράς. Μέσα σε 15 χρόνια (1986) έφθασε να του ανήκει το 80% της ιταλικής ιδιωτικής τηλεόρασης, ενώ το ίδιο έτος γίνεται ιδιοκτήτης της ποδοσφαιρικής ομάδας Μίλαν.
Στη συνέχεια ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι αποκτά τον μεγαλύτερο εκδοτικό ιταλικό οίκο το γνωστό «Μονταντόρι» και μια από τις κορυφαίες ιταλικές εφημερίδες την «Ιλ Τζιορνάλε», ενώ ακόμη άλλες 150 περίπου εταιρείες περιέχονται κάτω από τον έλεγχο της «Φινινβέστ», της μητρικής εταιρείας του οικονομικού κολοσσού του. Παρά ταύτα, μια ακολουθία από χρέη και δικαστικές έρευνες για φοροδιαφυγή, δωροδοκίες, λογιστικές απάτες μέχρι και για διασυνδέσεις με την ιταλική μαφία είχαν κυριολεκτικά αποτελέσει ένα κλοιό γύρω από τον Ιταλό μεγιστάνα. Αντίθετα όμως από κάθε πρόβλεψη ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι προχωρεί στην ίδρυση του πολιτικού κόμματος «Φόρτσα Ιτάλια» και κατεβαίνει στην πολιτική αρένα σε συνεργασία με την «Εθνική Συμμαχία» και την γνωστή από τις αποσχιστικές τάσεις της, «Λέγκα του Βορρά».
Πρωθυπουργικές θητείες
Στις εκλογές του 1994 ο Ιταλικός λαός του προσφέρει τη νίκη και ο Μπερλουσκόνι χρίστηκε Πρωθυπουργός της Ιταλίας.
Η πρώτη του θητεία θα διαρκέσει μερικούς μήνες λόγω των εσωτερικών κλυδωνισμών της κυβερνώσας συμμαχίας που θα τον αναγκάσουν σε παραίτηση. Παρά την αναστροφή αυτή που ακολούθησαν πρωτόδικες καταδίκες – που αργότερα όμως ακυρώθηκαν – περί οικονομικών σκανδάλων (1997 και 1998), παρέμεινε πολιτικά ενεργός ως ηγέτης της αντιπολίτευσης.
Το 2001 εξαγγέλλοντας πλήθος φοροαπαλλαγών, μέτρων κατά του εγκλήματος, αύξησης συντάξεων και μείωσης της ανεργίας κέρδισε και πάλι τις εκλογές και θα ακολουθήσει μια σειρά πολιτικών συγκινήσεων για τον ίδιο και την Ιταλία, μεταξύ των οποίων ήταν ο σκανδαλώδης νόμος 2003 που παραχωρούσε άσυλο σε δημόσιους αξιωματούχους, η άρνησή του να εγκαταλείψει τον έλεγχο της media αυτοκρατορίας του, η υποστήριξή του (2ος στη σειρά) στην εισβολή στο Ιράκ και μια σειρά άλλων μέτρων και θέσεων λιγότερο όμως σημαντικών.
Στις τελευταίες όμως εκλογές 2006 ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι θα χάσει από τον αντίπαλό του Ρομάνο Πρόντι και θα επανέλθει στην ηγεσία της αντιπολίτευσης.
Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του Απριλίου του 2008. Πέτυχε νίκες τόσο στη Βουλή όσο και στη Γερουσία. Στην 315μελή Γερουσία, το κόμμα του Μπερλουσκόνι κέρδισε 168 έδρες έναντι 130 για τον αντίπαλό του, Βάλτερ Βελτρόνι. Στη Βουλή των Αντιπροσώπων, ο συντηρητικός συνασπισμός του Μπερλουσκόνι προηγήθηκε με 46,8% των ψήφων έναντι 37,5% για τον αντίπαλό του.
Οι κύριες προτεραιότητές του ήταν ο καθαρισμός των δρόμων της Νάπολης από τα σκουπίδια και η βελτίωση της ιταλικής οικονομίας
. H νέα κυβέρνηση του Μπερλουσκόνι ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα στις 8 Μαΐου του 2008. Στις 14 Μαΐου του 2008 έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή με 335 ψήφους υπέρ και 275 κατά.
Το κόμμα Λαός της Ελευθερίας, με το οποίο κέρδισε τις εκλογές του 2008 ιδρύθηκε στις 18 Νοεμβρίου του 2007 και προήλθε από την ένωση της Φόρτσα Ιτάλια με την Εθνική Συμμαχία του
Τζιανφράνκο Φίνι. Η επίσημη ίδρυση έγινε στο συνέδριο στις 27-29 Μαρτίου του 2009, στο οποίο ο Μπερλουσκόνι εξελέγη αρχηγός του κόμματος.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

MITHRIDATIC WARS - ΜΙΘΡΙΔΑΤΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ

Μιθριδατικοί Πόλεμοι
Οι Μιθριδατικοί Πόλεμοι αποτελούν μια σειρά ένοπλων συγκρούσεων ανάμεσα στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία και έναν από τους πιο αξιόλογους πολεμίους της, το βασιλιά του ελληνιστικού βασιλείου του Εύξεινου Πόντου, Μιθριδάτη Στ' του Ευπάτορα.
Αιτία των πολέμων στάθηκαν οι επεκτατικές διαθέσεις του Μιθριδάτη, που φιλοδοξούσε να ενώσει υπό το σκήπτρο του όλες τις πόλεις του Πόντου, τη Βιθυνία, την Παφλαγονία, την Καππαδοκία, καθώς και μεγάλο μέρος της υπόλοιπης Ανατολίας και της νεοσύστατης ρωμαϊκής επαρχίας της Ασίας. Από την πλευρά της η Ρώμη διένυε μια περίοδο εσωτερικών διαταραχών, τόσο εντός της πόλης όσο και στην ιταλική χερσόνησο. Η Δημοκρατία, σε μια εποχή όπου έζησαν οι επιφανέστεροι στρατιωτικοί και πολιτικοί της, μαστιζόταν από εμφύλιες διαμάχες, αλλά και επαναστάσεις στις πολυάριθμες επαρχίες της.
Οι Μιθριδατικοί Πόλεμοι μπορούν να διακριθούν σε τρεις περιόδους, ανάμεσα στους οποίες επικράτησε μια εύθραυστη ειρήνη.
Ο Πρώτος Μιθριδατικός Πόλεμος διήρκησε από το 88 έως το 84 π.Χ. και χαρακτηρίζεται από τις προσπάθειες του Μιθριδάτη να επιβάλλει την κυριαρχία του στα γειτονικά του βασίλεια, αλλά και στον ελλαδικό χώρο. Στις βλέψεις του έδωσε τέλος ο στρατηγός και πολιτικός Σύλλας, ο οποίος υπέγραψε με το βασιλιά του Πόντου, την Ειρήνη του Δαρδάνου.
Ο Δεύτερος Μιθριδατικός Πόλεμος ( 83 - 81 π.Χ. ) είναι στην πραγματικότητα μια σύντομη διακοπή της ειρήνης και διαδραματίστηκε εξαιτίας μιας παρεξήγησης. Οι στρατιωτικές προετοιμασίες του Μιθριδάτη για να αντιμετωπίσει επαναστάσεις στο κράτος του εκλήφθηκαν από τη Ρώμη ως προσπάθεια αναζωπύρωσης του πολέμου.
Ο Τρίτος Μιθριδατικός Πόλεμος, που διήρκησε από το 75 έως το 63 π.Χ., χαρακτηρίστηκε από την οριστική επικράτηση των ρωμαϊκών στρατιωτικών δυνάμεων του Λούκουλλου και του Πομπήιου στην ανατολή και από την καθοριστική ήττα του Μιθριδάτη και τον συμμάχων του. Τον επίλογο έγραψε η αυτοκτονία του βασιλιά του Πόντου, ώστε να μην πέσει στα χέρια των εχθρών του.
Η αποτυχία των προσπαθειών του Μιθριδάτη για την ίδρυση ενός μεγάλου ελληνιστικού βασιλείου στην ανατολή, το οποίο και θα αντιστάθμιζε την ισχύ του ρωμαϊκού κόσμου, είχε βαθύτατες συνέπειες στην ιστορία του αρχαίου κόσμου. Μόλις έγινε προφανές πως ένα τέτοιο κράτος δεν ήταν παρά ένα ουτοπικό όνειρο, ένα προς ένα τα βασίλεια της ανατολής, υποτάχθηκαν στη ρωμαϊκή υπερδύναμη, που μισό αιώνα αργότερα μετατράπηκε στην πανίσχυρη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

RUDOLF DIESEL - ΡΟΥΝΤΟΛΦ ΝΤΙΖΕΛ

Ντίζελ Ρούντολφ
Γερμανός μηχανικός, εφευρέτης της μηχανής που φέρει το όνομά του (Παρίσι 1858 - Μάγχη 1913). Σπούδασε στο Πολυτεχνείο του Μονάχου και αμέσως έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις ατμομηχανές. Χωρίς να τον αποθαρρύνουν οι δυσκολίες και τα προβλήματα που συνεχώς αντιμετώπιζε, αναζητούσε κινητήρα με μεγαλύτερη απόδοση απ` αυτή που είχαν οι κινητήρες της εποχής του. Τελικά ανακάλυψε τον κινητήρα που πήρε το όνομά του και αντικατέστησε σχεδόν όλες τις ατμομηχανές. Το 1892 πήρε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας και το 1893 εξέδωσε ένα βιβλίο, στο οποίο ανέλυε τις μελέτες και τα αποτελέσματα. Στις 29 Σεπτεμβρίου 1913 εξαφανίστηκε με άγνωστο τρόπο στη θάλασσα της Μάγχης, καθώς ταξίδευε με πλοίο από την Αμβέρσα στην Αγγλία.
ΑΠΟ ΤΟ www.livepedia.gr

Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2009

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΑΚΑΡΕΖΟΣ

Νικόλαος Μακαρέζος
Ο Νικόλαος Μακαρέζος ήταν ένας από τους βασικότερους συνεργάτες της 21ης Απριλίου ο οποίος διετέλεσε υπουργός συντονισμού και β΄αντιπρόεδρος κυβερνήσεως από το 1967-1973. Υπήρξε απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων Τάξεως 1940 Α' και είχε πάρει μέρος σε όλους τους Εθνικούς Αγώνες από το 1940 έως το 1949. Είχε σπουδάσει οικονομικές επιστήμες και είχε 3 πανεπιστημιακά πτυχία από την Ανωτάτη Σχολή οικονομικών και εμπορικών επιστημών από την Πάντειο και από την Ανωτάτη Σχολή Βιομηχανικών Σπουδών.Θεωρείτο ένας από τους βασικότερους συνεργάτες του Γεωργίου Παπαδόπουλου και επίσης ένας από τους βασικότερους συντελεστές του οικονομικού θαύματος της περιόδου εκείνης.
O Νικόλαος Μακαρέζος γεννήθηκε στην Γραβιά Παρνασσίδος το έτος 1919.
Φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο του χωριού του και στο Γυμνάσιο Λαμίας.
Τον Οκτώβριο του 1937 εισήλθε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε τον Αύγουστο του 1940 με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού Πυροβολικού.
Τοποθετήθηκε στο Α΄ Σύνταγμα Βαρέος Πυροβολικού.
Την στρατιωτική του εκπαίδευση συμπλήρωσε στην Σχολή Πυροβολικού (Μεγάλο Πεύκο), στην Αγγλική Σχολή Εκπαιδευτικών Πυροβολικού (Αλμάζα Καΐρου), στην Αμερικανική Σχολή Πυροβολικού (Μπαμπενχάουζεν Δυτ. Γερμανίας), στην Σχολή Γενικής Μορφώσεως (Αθήνα) και στην Ανωτ. Σχολή Πολέμου (Θεσσαλονίκη).
Παραλλήλως σπούδασε οικονομικές και πολιτικές επιστήμες και έλαβε τρία πανεπιστημιακά πτυχία οικονομικών και πολιτικών επιστημών (Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών - Παντείου Πανεπιστημίου και Ανωτάτης Σχολής Βιομηχανικών Σπουδών).
Έλαβε μέρος σε όλους τους αγώνες της πατρίδας μας, κατά την δεκαετία του 1940:
α) Ιταλοελληνικό πόλεμο: στον Νότιο Τομέα (Καλπάκι - Χάνι Γεωργουτσάδες - Δέλβινο - Άγιοι Σαράντα - Άγιος Δημήτριος - Χειμάρρα).
β) Κατοχή: 5/42 Σύνταγμα Συνταγματάρχου Ψαρρού (Εθνική Αντίσταση).
γ) Δεκεμβριανά: Υποδιοικητής και Διοικητής Λόχου του 172 Τάγματος Εθνοφυλακής (Διοικητής Ταγματάρχης Ρουφόπουλος).
δ) Επιχειρήσεις 3ου Κομμουνιστικού Γύρου: (Μουργκάνα - Γράμμος - Βίτσι - Σινιάτσικο) ως Διοικητής Πυροβολαρχίας της 152 Μ.Μ.Π. με Διοικητές τους αείμνηστους Ταγματάρχες Πυροβολικού τότε, Σιαπκαρά Ανδρέα αρχικώς και Δημόπουλο Παύλο εν συνεχεία.
Τιμήθηκε για τις επιδόσεις του με τις ηθικές αμοιβές και διακρίσεις που προβλέπονται (μετάλλια, παράσημα, έπαινοι, εύφημοι μνεία).
Υπηρέτησε ως Εκπαιδευτής Πυροβολικού στην Σχολή Πυροβολικού στο Μεγάλο Πεύκο.
Επίσης υπηρέτησε ως Καθηγητής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και στην Ανωτ. Σχολή Πολέμου και ως Στρατιωτικός Ακόλουθος των Ενόπλων Δυνάμεων στην Ελληνική Πρεσβεία Βόννης. Επικειμένου του 4ου Κομμουνιστικού «Γύρου», σχεδίασε με τους άλλους πρωτεργάτες την Στρατιωτική Επανάσταση της 21ης Απριλίου 1967 που κατήργησε την κυβέρνηση Κανελλοπούλου.
Στην Επαναστατική Κυβέρνηση ανέλαβε τα καθήκοντα του Υπουργού Συντονισμού, από 21-04-67 μέχρι 26-08-71.
Από δε της ημερομηνίας αυτής ανέλαβε τα καθήκοντα του Αντιπροέδρου της Επαναστατικής Κυβερνήσεως με την ευθύνη εποπτείας του τομέα της Εθνικής Οικονομίας μέχρι την παράδοση της εξουσίας στον πολιτικό Σπύρο Μαρκεζίνη, αρχές Οκτωβρίου 1973, με την εντολή να διενεργήσει εκλογές.
Αποστρατεύτηκε με αίτηση του, το 1967, όπως και οι άλλοι επαναστάτες συνάδελφοί του.
Είναι γνωστό ότι την περίοδο του Απριλιανού Καθεστώτος, η οικονομία της χώρας γνώρισε την μεγαλύτερη άνθηση σε όλους τους τομείς.
Μετά την Μεταπολίτευση, και ενώ στην αρχή είχε δοθεί αμνηστία από την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή, η οποία ανεκλήθη παρανόμως, συνελήφθη και την 23η Οκτωβρίου 1974 εκτοπίσθηκε στην Κέα.
Μετά την πάροδο αρκετού χρόνου παραπέμφθηκε σε ειδικό δικαστήριο και μετά από μίαν παρωδία δίκης, με πρόεδρο τον Ντεγιάννη, καταδικάσθηκε, ως ένας από τους τρεις πρωτεργάτες, εις θάνατον.
Μετά την πάροδο μιας μόνο ώρας ανακοινώθηκε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, η μετατροπή της ποινής εις ισόβια και η καθαίρεσή τους στον βαθμό του Στρατιώτου.
Ο Νικόλαος Μακαρέζος παρέμεινε σε διάφορες φυλακές επί 16 έτη.
Λόγω ανήκεστου (αθεράπευτου) βλάβης της υγείας του συνέχισε την έκτιση της ποινής του «κατ' οίκον».
Κάθε πέντε μήνες όμως ήταν υποχρεωμένος να προσφεύγει στο Τριμελές Εφετείο για να επιβεβαιώνεται ότι η υγεία του εξακολουθεί να είναι επισφαλής, ώστε να ανανεώνεται η κατ' οίκον νοσηλεία. Απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών στις 3 Αυγούστου 2009.
ΑΠΟ ΤΟ http://alithiastofos.blogspot.com/

''Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ'': ΠΑΛΙΟ ΣΙΡΙΑΛ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

Ο δεύτερος άνθρωπος
Αστυνομικό σίριαλ 45 επεισοδίων των 30 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΤ1 τη Δευτέρα 18 Οκτωβρίου 1993
Παραγωγή ELITE
Σενάριο του Βαγγέλη Κατσάνη
Σκηνοθεσία του Νίκου Αντωνάκου
Ηθοποιοί Κώστας Καρράς, Τίμος Περλέγκας, Όλγα Τουρνάκη, Αθηνά Τσιλύρα, Μαρία Σπαντιδάκη, Τάκης Μόσχος
…Ένας ηθοποιός δέχεται ένα απειλητικό τηλεφώνημα από έναν άγνωστο που του κλείνει ραντεβού σε μια ερημική τοποθεσία. Εκεί βρίσκει νεκρό τον άντρα της πρώην γυναίκας του μέσα σ΄ ένα αεροπλάνο. Κάποιοι τον υποχρεώνουν να σπρώξει το αυτοκίνητο στον γκρεμό για να αφήσει επάνω του τα δακτυλικά του αποτυπώματα και στη συνέχεια τον φυλακίζουν σε μια βίλα. Του επιβάλλουν να «παίξει» τον σωσία ενός πλούσιου επιχειρηματία με τον οποίον έχει μια εκπληκτική φυσιογνωμική ομοιότητα, με σκοπό να «ροκανίσουν» την περιουσία του. Ο ηθοποιός, που δε φαίνεται να έχει και άλλη επιλογή, δέχεται και το σχέδιο βαδίζει προς την ολοκλήρωσή του, αλλά ο έρωτάς του με τη σύζυγο του νεκρού πλέον επιχειρηματία, του δίνει τη δύναμη να αποκαλύψει τη δράση της συμμορίας…
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΜΟΥΖΑΚΗΣ

Ελευθέριος Μουζάκης
Ο Ελευθέριος Μουζάκης (1913- 28 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν επιχειρηματίας, γνωστός ως ο "πατέρας της κλωστοϋφαντουργίας", τελευταίος εν ζωή παραδοσιακός κλωστοβιομήχανος. Ήταν ιδρυτής και πρόεδρος των εταιρειών του ομώνυμου ομίλου. Ξεκίνησε το 1933, ως υπάλληλος μιας εμπορικής εταιρείας κλωστών.Το 1944 ίδρυσε μία μικρή επιχείρηση, την “ΚΛΩΣΤΑΙ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ - ΜΟΥΖΑΚΗΣ”, ενώ το 1952 ανέλαβε την αποκλειστική εισαγωγή και διάθεση των προϊόντων DMC – Γαλλίας. Το 1957 μαζί με την “ΚΛΩΣΤΑΙ ΚΙΘΑΡΑΣ”, συγκροτεί την “ΚΛΩΣΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΙ ΕΛΛΑΔΟΣ A.E.", στην οποία περιέρχονται οι εν τω μεταξύ εξαγορασθείσες εταιρείες και τα σήματά τους. Απέκτησε έτσι το μεγαλύτερο μερίδιο της Ελληνικής αγοράς σε κλωστές ραφής και κεντήματος. Το 1991 η εταιρεία του εισήχθη στο Χρηματιστήριο και υπέγραψε συμβόλαιο με την MADEIRA - Γερμανίας για την αποκλειστική εισαγωγή και διάθεση των προϊόντων της στην Ελλάδα. Το 1995 ίδρυσε την εταιρεία “ΕΛ. Δ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ – Εκκοκκιστήρια Σερρών Α.Ε.", στην οποία η “ΕΛ. Δ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ Α.Ε.Β.Ε.Μ.Ε.", συμμετέχει στο κεφάλαιο της κατά 51%. Το 1998 υπέγραψε συμβόλαιο με γερμανική εταιρεία για την αποκλειστική εισαγωγή και διάθεση των προϊόντων της στην Ελληνική αγορά. Το 1999 η εταιρεία εισήλθε στο κεφάλαιο της εταιρείας “ΗΛΙΟΣ Α.Ε.Β.Ε." και συμμετέχει κατά 50%, και στο κεφάλαιο της εταιρείας “ROBERT MATRA” με συμμετοχή 60%. Ο Μουζάκης απεβίωσε πλήρης ημερών, το 2006.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΕΛΛΗ ΑΛΕΞΙΟΥ

Έλλη Αλεξίου
Η Έλλη Αλεξίου, του Στυλιανού, (1894-1988) ήταν λογοτέχνις, πεζογράφος και παιδαγωγός.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Έλλη Αλεξίου γεννήθηκε στις 22 Μαΐου του 1894 στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε στο Διδασκαλείο Ηρακλείου και για έξι χρόνια υπηρέτησε ως δασκάλα στο Γ' Χριστιανικό Παρθεναγωγείο και στη "Στέγη Μικρών Αδελφών". Το 1920 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα μετά το γάμο της με τον Βασίλη Δασκαλάκη. Ακολούθησε σπουδές Παιδαγωγικών και Φιλολογίας όπου και διορίστηκε καθηγήτρια Μέσης Εκπαίδευσης διδάσκοντας 19 χρόνια. Συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση (ΕΑΜ Λογοτεχνών). Το 1945 μετέβη για σπουδές στη Σορβόνη, απ΄ όπου έλαβε δίπλωμα φωνητικής και γαλλικής, ενώ παράλληλα δίδασκε σε σχολεία της ελληνικής παροικίας αλλά της αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια και δεν μπόρεσε να επιστρέψει στην Ελλάδα. Από το 1949 μέχρι το 1962 διορίστηκε εκπαιδευτικός σύμβουλος για τα ελληνικά σχολεία των σοσιαλιστικών χωρών. Μετά από αναγκαστική προσφυγιά λόγω των επανειλημμένων διώξεων που υπέστη από την ανάμιξή της σε προοδευτικά κινήματα επέστρεψε στην Ελλάδα το 1962. Αργότερα όμως συνελήφθη και το 1965 βρέθηκε στις φυλακές Αβέρωφ. Στη συνέχεια ελευθερώθηκε και μετέβη στη Ρουμανία ως το 1966, οπότε και επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα. Με την επιστροφή της συνελήφθη με βάση βούλευμα εναντίον της που είχε εκδοθεί το 1952, δικάστηκε και απαλλάχθηκε. Έκτοτε και μέχρι το θάνατό της, στις 28 Σεπτεμβρίου του 1988, αφιερώθηκε στη λογοτεχνία. Τα έργα της διακρίνονται για τον ποιητικό ρεαλισμό του ύφους καθώς και για τον κοινωνικοπολιτικό προβληματισμό τους.
Ανηψιός της ήταν ο Παύλος Σιδηρόπουλος, ενώ η ίδια ήταν αδελφή της Γαλάτειας Καζαντζάκη. Για πολλά χρόνια συζούσε με τον ποιητή Μάρκο Αυγέρη.
Η Έλλη Αλεξίου είχε λάβει μέρος στο Α' και Β' Συνέδριο της Ειρήνης, στο Παρίσι (1947) και Βαρσοβία (1950) αντίστοιχα, καθώς και στα Συνέδρια: των Διανοουμένων, στο Μπρότσλαβ Πολωνίας (1948), για το Παιδί στη Βιέννη (1952), για τη Γυναίκα, στη Κοπεγχάγη (1953) κ.ά. όπως και της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας (Βερολίνο 1957). Υπήρξε μέλος του Συλλόγου Γυναικών Επιστημόνων, της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Πανελλήνιας Κίνησης για την Ύφεση και την Ειρήνη κ.ά. Μιλούσε επίσης γαλλικά, γερμανικά και ρωσικά. Ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών (Λ. Αλεξάνδρας).

Επιλεγμένα έργα
Άνθρωποι (1938)
Λούμπεν (1940)
Γ΄ Χριστιανικόν Παρθεναγωγείον (1938)
Με τη λύρα (1958)
Αναχωρήσεις και μεταλλαγές (1962) 3 τόμοι.
Σπουδή (11 διηγήματα) (1972)
Για να γίνει μεγάλος, βιογραφία του Καζαντζάκη (1966)
Υπέρ των ζώντων, (11 διηγήματα) (1972)
Ήθελε να την λένε κυρία
Μυστήρια
Ο Χοντρούλης και η Πηδηχτή
Προσοχή! Συνάνθρωποι
Σκληροί αγώνες για μικρή ζωή
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ

Χρύσανθος Φιλιππίδης
(1881-1949) Ο Αρχιεπίσκοπος του 40.
Στα 1881 γεννήθηκε στην σκλαβωμένη Κομοτηνή, η ζωή του πέρασε μέσα από συμπληγάδες μα θα μείνει βαθειά στην μνήμη της ιστορία το βήμα του, γιατί ο ιεράρχης των Ποντίων ο Μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθος στήθηκε στητός και είπε ΟΧΙ, όταν όλοι λέγανε ΝΑΙ απ’ άκρου σ’ άκρου στην Ευρώπη.
Τιμημένος όσο κανένας Μητροπολίτης Τραπεζούντας (1913-1938) στα δύσκολα χρόνια, στάθηκε στον Ελληνισμό της Μαύρης θάλασσας και στις πατρογονικές εστίες αλλά και μετά στην προσφυγιά. Πρωταγωνίστησε για την σωτηρία του Ελληνισμού στην Μακεδονία. Αποκρισάριος του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Αθήνα, υπεύθυνος σε πολλές αποστολές εθνικής σημασίας στην Τιφλίδα, την Αλβανία , το Βελιγράδι, την Συρία και αλλού. Λόγιος και γλωσσομαθής, αφιέρωσε το ταλέντο του σε μελέτες για την εκκλησία της Τραπεζούντας το 1933, το 1937 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου των Αθηνών και το 1940 ονομάστηκε Ακαδημαϊκός. Από το 1938 – 1941 ήταν Αρχιεπίσκοπος Αθηνών .

Ο Αρχιεπίσκοπος του 40.
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ 40
Ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος σ’ αυτόν τον πόλεμο πολέμησε μαζί με το μαχόμενο έθνος από την πρώτη στιγμή και κατά του Ιταλού αλλά και κατά του Γερμανού εισβολέα, δεν υπήρξε ενέργεια πού πρέπει να κάνει Ορθόδοξος Ιεράρχης που να μη την έκανε, δίπλα στον μαχητή αλλά και δίπλα στον τραυματία. Παρηγορητής της χήρας και εμψυχωτής του πολεμιστή, ακούραστα στήριξε τον άνισα μαχόμενο Ελληνισμό, και όταν πλησίαζαν τα δύσκολα πιο πεισματικά πύκνωνε τις γραμμές μη και περάσει ο εχθρός.
ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΗ
Ας δούμε τι γράφει στο ημερολόγιο του ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος: 29/4/1941
«Πληροφορούμαι ότι ο στρατηγός Τσολάκογλου αφού σύνηψε την επονείδιστον συμφωνία με τους Γερμανούς επάνω στο μέτωπο, κατελθών εις Αθήνας πρόκειται εντολή των Γερμανών να σχηματίσει Κυβέρνησιν. Τούτο με στεναχωρεί πολύ διότι θα περιπέσωμεν εις δεινά, …. Προτιμότερον μόνοι οι Γερμανοί να έχουν την ευθύνη της διοικήσεως οπότε θα είναι προσεκτικότεροι».
Πράγματι λοιπόν οι Γερμανοί ευθείς μόλις μπήκαν στην Αθήνα και ενώ ακόμα η Ελλάδα πολεμούσε στην Κρήτη πραγματοποίησαν συναντήσεις με πρόθυμους παράγοντες για να φανεί η κατοχή μια ομαλή συνέχεια, όλα να ξεχαστούν, μήτε αίμα στα οχυρά χύθηκε μήτε η Ελλάδα είπε ΟΧΙ , μια παρένθεση που πρέπει να πάρουμε μια γόμα και να την σβήσουμε δεν έγινε τίποτα, όλοι πρόθυμοι στρατιωτικοί, κάθε είδους παράγοντες και η εκκλησία θα κάνουμε μια μασκαράτα και θα ξυπνήσουμε με τον μηχανισμό όπως ήταν με μια κυβέρνηση που διέθετε Ελληνικά πιστοποιητικά γέννησης, και όλα θα είναι καλά αγγελικά πλασμένα , κάποιοι Ιταλοί και Γερμανοί θα παρακολουθούσαν και θα έλεγχαν τα πάντα , κάποιες μικρές αλλαγές στα σύνορα υπέρ των Βουλγάρων κα των Ιταλών (πάει η Θράκη, η Δ Μακεδονία, τα Επτάνησα η Ήπειρος και οι Κυκλάδες), και πια σύμμαχοι είμαστε βοηθήστε και εσείς τώρα με το αίμα σας την επιβολή της νέας τάξης του Χίτλερ…. Και οι νεκροί στο Έλλη; Και τα παιδιά με τα κομμένα πόδια ; Και οι χήρες και τα ορφανά της βομβαρδισμένης Πάτρας;
ΤΟ ΟΧΙ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ
27/4/1941 ο Αρχιεπίσκοπος ήρθε πρωί στην Αρχιεπισκοπή « Δεν θα λειτουργήσω σήμερα για να είμαι έτοιμος για ότι προκύψει» και έστειλε τον Αρχιδιάκονο Νικόδημο (μετέπειτα Μητροπολίτη Πατρών) να τελέσει την λειτουργία λέγοντας του « Πρόσεχε παιδί μου έχε το νου σου μη και σε ειδοποιήσω». Κυριακή του Θωμά λοιπόν κήρυξε απ’ άμβωνος ο Αρχιδιάκονος και κάποια στιγμή είδε μαντατοφόρο να του κάνει νόημα, γρήγορα στον Αρχιεπίσκοπο. Τελείωσε την λειτουργία και πήγε στο γραφείο του , τον βρήκε να κλαίει βλέποντας την σημαία των Ναζί να κυματίζει στον Παρθενώνα.
Σύντομα κάθε είδους μαντατοφόροι άρχισαν να φτάνουν στο γραφείο του Χρύσανθου, με κάθε είδους προτάσεις, απειλές, εκβιασμούς, γλυκόλογα. Και ο Χρύσανθος εκείνες τις ημέρες θυμήθηκε τον Μητροπολίτη Τραπεζούντας και με Ποντιακό πείσμα είπε τέσσερα βασικά ΟΧΙ .
ΠΡΩΤΟ ΟΧΙ
Ήρθε μια επιτροπή και πρότεινε για το καλό του Ελληνικού λαού και για να καλοπιάσουμε τον κατακτητή, να πάμε με μπροστάρη την θρησκευτική μας ηγεσία να παραδώσουμε την πόλη των Αθηνών στους Γερμανούς, και Χρύσανθος απάντησε «οι Έλληνες Ιεράρχες δεν παραδίδουν πόλεις στον εχθρό, καθήκον έχουν να εργαστούν δια την απελευθέρωση».
ΔΕΥΤΕΡΟ ΟΧΙ
Ήρθαν κάποιοι και είπαν ας κάνουμε κάτι να μας πάρουν από καλό μάτι οι κατακτητές, μη τους πάμε πια κόντρα τελείωσε ο πόλεμος, και τι να κάνουμε βρε παιδιά; Δεν κάνουμε μια δοξολογία στην Μητρόπολη ! Και αγρίεψε το μάτι του Μητροπολίτη Τραπεζούντας «ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ! Δοξολογία δεν έχει θέσιν επί τη υποδουλώσει της Πατρίδος μας, η ώρα της δοξολογίας θα είναι άλλη».
ΤΡΙΤΟ ΟΧΙ
Μιας και οι ραγιάδες δεν μπορούσαν να τον πείσουν να σκύψει, είπαν να τον θαμπώσουν, του ζήτησαν να πάει να δει τον στρατηγό Στούμμε και τότε υποχώρησε Χρύσανθος «θα τον αναμένω» είπε. Ο στρατηγός πήρε τα πόδια του και πήγε στο Αρχιεπισκοπικό γραφείο, από την πρώτη στιγμή κατάλαβε ο Γερμανός στρατηγός ότι δεν είχε να κάνει με προσκυνημένο ανθρωπάκι αλλά με ηγέτη που υπερασπιζόταν Θερμοπύλες και το ξεκίνησε μαλακά να δει που θα του βγει «Όμορφη η πατρίδα σας» « Οι Γερμανοί λατρεύουν τον Όμηρο» και ο Αρχιεπίσκοπος ευγενικά σεμνά εκπροσωπώντας τους Έλληνες « Ελπίζω να σεβαστείτε την Χώρα» «Στρατηγέ μη θίξετε την φιλοτιμία του Ελληνικού λαού».
ΤΕΤΑΡΤΟ ΟΧΙ
Τέλος ο στρατηγός Στούμμε την επόμενη τσούπ ξανά στο Αρχιεπισκοπικό γραφείο και τι ζήτησε λες; Να ορκίσει την κυβέρνηση Τσολάκογλου!!! Την απάντηση δεν χρειάστηκε να την μεταφράσει διερμηνέας την είπε στα Γερμανικά ο Μητροπολίτης Τραπεζούντας και τωρινός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών « Δεν μπορώ να ορκίσω Κυβέρνηση προβληθείσα από τον εχθρό, εμείς γνωρίζουμε ότι τις Κυβερνήσεις τις ορίζει ο λαός ή ο Βασιλεύς. Εδώ τώρα ούτε ο λαός εψήφισε την Κυβέρνηση, ούτε ο Βασιλεύς την όρισε. Πως ζητάτε να ορκίσω Κυβέρνηση υποδειχθείσα υπό του εχθρού; Δια να είναι όργανό των;» Αναψοκικκίνησε ο στρατηγός από το χαστούκι που δέχτηκε χαιρέτησε έκανε μεταβολή και βγαίνοντας από την πόρτα της Αρχιεπισκοπής σίγουρα κατάλαβε ότι ο πόλεμος δεν είχε τελειώσει.
Τώρα ήταν η σειρά των σκουλήκων, οι οποίοι για το καλό της Πατρίδας και του λαού και το δικό του, τον εκλιπαρούσαν να, μη αρνηθεί την πρόταση που του έκανε ο Στούμμε και ο Ιεράρχης απάντησε «Εν γνώσει των συνεπειών που με αναμένουν δεν δέχομαι την προτεινομένη πρόταση. Εμμένω εις τας αρχάς μου». Και όταν τον παραπίεσαν « Ο πρωθυπουργός που όρκισα βρίσκεται και αγωνίζεται στην Κρήτη» είπε και σίγασε πια κάθε άλλη κουβέντα .
Απ’ ότι καταλαβαίνεις αυτή η πράξη του Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου ήταν η πρώτη πράξη εθνικής αντίστασης στην κατεχόμενη Ευρώπη. Ο Τσολάκογλου πως ορκίστηκε ;
Στις 29/4/1941 11πμ ορκίστηκε η πρώτη κατοχική κυβέρνηση από τον διάκονο της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου Καρύτση …. Φυσικά ούτε ο Τσολάκογλου ούτε οι Γερμανοί λησμόνησαν αυτή τη συμπεριφορά του Χρύσανθου, στις 2/6/1941 επαύθει με Συντακτική Πράξη της ψευδοκυβέρνησης Τσολάκογλου, για να τοποθετηθεί κάποιο πιο βολικό άτομο στη θέση του Αρχιεπισκόπου.
ΑΠΟ ΤΟ http://www.asxetos.gr/

EDWIN HUBBLE - ΕΝΤΟΥΙΝ ΧΑΜΠΛ

Εντουιν Χαμπλ
Αστρονόμος (20 Νοεμβρίου 1889 - 28 Σεπτεμβρίου 1953)
Το 1977 το αμερικανικό Κογκρέσο έδωσε το πράσινο φως στη NASA για την κατασκευή ενός διαστημικού τηλεσκοπίου το οποίο θα έδινε εικόνες από σημεία του Σύμπαντος όπου τα επίγεια τηλεσκόπια ήταν αδύνατον να φθάσουν. Κανένας δεν ήξερε πότε θα φτιαχθεί και πώς θα μοιάζει το τηλεσκόπιο αυτό (η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1990). Το μόνο βέβαιον ήταν ότι θα ονομαζόταν Χαμπλ.
Ο Εντουιν Χαμπλ γεννήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 1889 στο Μάρσφιλντ της Μοντάνας. Από πολύ μικρός εμφάνισε το ανήσυχο πνεύμα του και τη θέληση για απόκτηση γνώσεων. Αγαπημένος του συγγραφέας ήταν ο Ιούλιος Βερν. Ο Εντουιν Χαμπλ αποτελεί το παράδειγμα της ρήσης των αρχαίων μας προγόνων «νους υγιής εν σώματι υγιή», αφού εκτός από συλλέκτης γνώσης ήταν ένα υψηλό, γεροδεμένο παιδί με έμφυτη κλίση στον αθλητισμό. Μάλιστα το άθλημα στο οποίο ξεχώρισε ήταν η πυγμαχία. Ηταν μάλιστα τόσο καλός που ένας ατζέντης τού πρότεινε να του κλείσει έναν αγώνα με τον τότε παγκόσμιο πρωταθλητή βαρέων βαρών Τζακ Τζάκσον. Το μυαλό του νεαρού Εντουιν όμως βρισκόταν όχι απλώς αλλού αλλά τόσο μακριά όσο δεν φανταζόταν καν η τότε παγκόσμια επιστημονική κοινότητα...
Αν και είχε κατασταλάξει μέσα του ότι ο δρόμος του τον οδηγούσε στην αστρονομία, εν τούτοις, για να μη στενοχωρήσει τον πατέρα του ο οποίος τον ήθελε δικηγόρο, παρακολούθησε τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Στο μυαλό και στην ψυχή του όμως δεν υπήρχε χώρος για τους νόμους της Γης αλλά για τους νόμους της φυσικής και του Σύμπαντος και έτσι δύο χρόνια μετά αφήνει την Οξφόρδη και πηγαίνει στο Παρατηρητήριο Yerkes του Γουισκόνσιν για να ασχοληθεί με την αστρονομία. Από το 1914 ως το 1917 ασχολείται αποκλειστικά με τα νεφελώματα, η μελέτη των οποίων καθόρισε όλη την υπόλοιπη ζωή του. «Κάθε πράξη της ζωής μας αγγίζει κάποια χορδή η οποία δονείται στην αιωνιότητα» έλεγε ο Χαμπλ και η δική του πράξη που έμελλε να δονήσει για τα καλά την επιστημονική κοινότητα ήταν η σύγκρουσή του με τον προϊστάμενό του Χάρλοου Σάπλεϊ, ο οποίος έγινε διάσημος όταν κατάφερε να προσδιορίσει τον όγκο του Γαλαξία μας. Ο Σάπλεϊ όμως υποστήριζε ότι τα νεφελώματα που παρατηρούσαν οι αστρονόμοι βρίσκονταν εντός του δικού μας Γαλαξία και μόνο και δεν ήταν τίποτε άλλο παρά σύννεφα αποτελούμενα από αέριες μάζες. Η τότε επιστημονική κοινότητα είχε αποδεχθεί χωρίς δεύτερη κουβέντα τις απόψεις του Σάπλεϊ. Ο Χαμπλ όμως είχε σοβαρές επιφυλάξεις. Το 1921 ο Σάπλεϊ εγκαταλείπει το Yerkes για να εργαστεί στο Παρατηρητήριο του Χάρβαρντ, με τον Χαμπλ να προάγεται σε υπεύθυνο τον ερευνών του Παρατηρητηρίου. Είχε έτσι πλέον όλη την άνεση να προχωρήσει απρόσκοπτα στις δικές του έρευνες. Από την πρώτη στιγμή δημοσιοποίησε τη διαφωνία του αναφέροντας ότι τα νεφελώματα όχι μόνο ήταν πολύ σπουδαιότερα από απλά σύννεφα αλλά υπήρχαν παντού στο Σύμπαν. Αποδεικνύοντας ότι το νεφέλωμα Messier 31 δεν ανήκε στον Γαλαξία μας, όπως όλοι πίστευαν, αλλά βρισκόταν 680.000 έτη φωτός μακριά από εμάς, αλλά και ότι υπάρχουν ανάλογοι σχηματισμοί το φως των οποίων κάνει πάνω από 500 εκατομμύρια χρόνια για να φθάσει στη Γη, ο Χαμπλ άλλαξε άρδην τα δεδομένα. Γιατί πολύ απλά, με όχημα την παραπάνω διαπίστωση, απέδειξε ότι υπήρχαν και άλλοι γαλαξίες στο Σύμπαν και δεν είναι ο δικός μας ο μοναδικός, όπως πίστευαν ως τότε. Στη συνέχεια απέδειξε ότι το Σύμπαν διαστέλλεται συνεχώς και ότι η Γη δεν είναι φυσικά το κέντρο του Σύμπαντος. «Βάλε έναν παρατηρητή σε όποια γωνιά του Σύμπαντος θέλεις. Θα δει ακριβώς το ίδιο» δήλωσε ο μεγάλος αστρονόμος και αυτό καταχωρίστηκε αμέσως ως «ο νόμος του Χαμπλ». Το βιβλίο του Το βασίλειο των νεφελωμάτων έγινε παγκόσμιο μπεστ σέλερ.
«Εφοδιασμένος με τις πέντε αισθήσεις του ο άνθρωπος εξερευνά το Σύμπαν που τον περιβάλλει και ονομάζει αυτή την περιπέτεια επιστήμη» ανέφερε ο Εντουιν Χαμπλ και συνέχισε να ζει αυτή την περιπέτεια σε όλη τη διάρκεια της ζωής του περνώντας το μεγαλύτερο μέρος του 24ώρου του παρατηρώντας το Σύμπαν μέσα από τηλεσκόπια. Τα μάτια του Εντουιν Χαμπλ σταμάτησαν να κοιτάζουν το Σύμπαν στις 28 Σεπτεμβρίου 1953.
ΑΠΟ ΤΟ http://www.tovima.gr/

FRIEDRICH ENGELS - ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΕΝΓΚΕΛΣ

Φρίντριχ Ένγκελς
Ο Φρίντριχ Ένγκελς (στα γερμανικά Friedrich Engels, Μπάρμεν 28 Νοεμβρίου 1820-Λονδίνο 5 Αυγούστου 1895) ήταν Γερμανός φιλόσοφος που επεξεργάστηκε μαζί με τον Καρλ Μαρξ την θεωρία του επιστημονικού Κομμουνισμού και του διαλεκτικού υλισμού. Συνέγραψε επίσης, μαζί με τον Μαρξ, το Κομμουνιστικό Μανιφέστο και Το Κεφάλαιο. Είναι γνωστός και με το προσωνύμιο Στρατηγός λόγω της αγάπης του για την στρατηγική ιστορία.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε 28 Νοεμβρίου του 1820 στο Μπάρμεν της τότε Ρηνανικής Πρωσσίας (σημερινής Γερμανίας). Γόνος αστικής οικογενείας (ο πατέρας του ήταν υφαντουργός βιομήχανος) σπούδασε στο γυμνάσιο του Έλμπερφερντ μέχρι το 1834, όταν ο πατέρας του τον ανάγκασε να ασχοληθεί με την οικογενειακή επιχείρηση. Εργάστηκε εκεί για έναν περίπου χρόνο και ύστερα σε ένα εμπορικό οίκο στην Βρέμη όπου συνδέθηκε με μια ομάδα ριζοσπαστών διανοούμενων, την "Νέα Γερμανία".
Το 1841 κατατάχτηκε σε ένα τμήμα του πυροβολικού παρακολουθώντας παράλληλα μαθήματα φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο. Εκεί έρχεται σε πρώτη επαφή με την Χεγκελιανή φιλοσοφία. Το 1842 εκδίδει την μπροσούρα "Ο Σέλλιγκ και η αποκάλυψη" όπου καυτηριάζει τις μυστικιστικές αντιλήψεις του Σέλλιγκ.
Στην Αγγλία
Το Νοέμβρη του 1842 απολύθηκε από τον στρατό και ύστερα από επιμονή του πατέρα του πηγαίνει στο Μάντσεστερ για να δουλέψει στο κλωστήριο "Έρμεν και Ένγκελς". Στην Αγγλία είδε με τα μάτια του τα αποτελάσματα της ανάπτυξης του καπιταλισμού. Ανακάλυψε επίσης ότι το προλεταριάτο (εργατική τάξη) δεν είναι μόνο μια τάξη που υποφέρει αλλά και μια τάξη που αγωνίζεται. Παρακολούθησε την ανάπτυξη του κινήματος των Χαρτιστών και γνώρισε πολλούς από τους ηγέτες τους.
Απόφευγμα αυτής της περιόδου ήταν η μπροσούρα με τίτλο Κατάσταση της εργατικής τάξης της Αγγλίας για την οποία ο Λένιν είχε γράψει "Πρώτος ο Ένγκελς είπε ότι το προλεταριάτο δεν είναι μόνο μια τάξη που υποφέρει, ότι ίσα -ίσα η επαίσχυντη οικονομική κατάσταση του προλεταριάτου το σπρώχνει ακατάσχετα προς τα μπρος και το αναγκάζει να παλεύει για την τελική του απελευθέρωση. Και το αγωνιζόμενο προλεταριάτο θα βοηθήσει μόνο του τον εαυτό του...".
Γνωριμία με Μαρξ
Ένα άρθρο του που εκδόθηκε στα "Γαλλογερμανικά Χρονικά" έκανε μεγάλη εντύπωση στον Καρλ Μαρξ με τον οποίο συναντήθηκε κατά τον γυρισμό του στην Γερμανία. Ήταν η απαρχή μιας μεγάλης φιλίας που ατσαλώθηκε μέσα από τους αγώνες για την οργάνωση μαζικών συγκεντρώσεων και συζητήσεων, στη δημιουργία Κομμουνιστικού τύπου και σε μαζικές ενέργειες εναντίον της φεουδαρχικής Πρωσικής κυβέρνησης. Λόγω αυτής της δράσης και της κινητοποίησης των αστυνομικών αρχών εναντίον τους αναγκαστήκαν να καταφύγουν στις Βρυξέλλες όπου άρχισαν να επεξεργάζονται μια νέα επαναστατική θεωρία.
Ένωση Κομμουνιστών
Στην αρχή του 1847 ο Ένγκελς μαζί με τον Καρλ Μαρξ προσχώρησαν στην Ένωση των Δικαίων, μια οργάνωση του Λονδίνου που συσπείρωνε μικρό αριθμό εργατών κυρίως μεταναστών. Το πρόγραμμα της ένωσης που χαρακτηριζόταν από το σύνθημα "όλοι οι άνθρωποι είναι αδέρφια" ήταν ουτοπικό και δεν κάλυπτε τους δυο άντρες. Μετά την προσχώρησή τους η ένωση μετασχηματίστηκε σε Ένωση Κομμουνιστών και ιδρύθηκε σε ένα συνέδριο στο Λονδίνο τον Ιούνη του 1847, με τον Ένγκελς να παίρνει μέρος ως εκπρόσωπος των εργατών του Παρισιού. Η ένωση είχε πλέον ως σύνθημα Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε. Τον Οκτώβρη του ίδιου έτους συνέταξε σχέδιο προγράμματος με τον τίτλο "Άρχες Κομμουνισμού" που αποτέλεσε την μαγιά για το "Κομμουνιστικό Μανιφέστο".
Επανάσταση στην Ρηνανία
Το Μάη του 1849 άρχισε ένοπλος επαναστατικός αγώνας στην Ρηνανία (Νότιο Γερμανία). Ο Άουγκουστ Βίλιχ, μέλος της Ένωσης Κομμουνιστών, συγκέντρωσε απόσπασμα εθελοντών στο οποίο συμμετείχε και ο Ένγκελς. Έδειξε μεγάλο ηρωισμό και μόνο μετά την ήττα της επανάστασης έφυγε από την Γερμανία με ότι είχε απομείνει από τον εθελοντικό στρατό. Αμέσως μετά ταξίδεψε στην Αγγλία που ήταν ο Καρλ Μαρξ και συνέχισε τις μελέτες του, μέχρι η πίεση του πατέρα του και η άθλια οικονομική κατάσταση του Μαρξ που εκείνη την περίοδο έγραφε το Κεφάλαιο τον ανάγκασε να πάει πάλι να δουλέψει στο κλωστήριο του πατέρα του στο Μάντσεστερ.
Γνωστά έργα
Οι μελέτες του Ένγκελς ήταν καθοριστικές τόσο για την δημιουργία όσο και για την ανάπτυξη της νέας επαναστατικής επιστημονικής θεωρίας. Τοσο τα έργα που έγραψε με την βοήθεια όσο και αυτά μετά τον θάνατο του Καρλ Μαρξ θεωρούνται φάροι για την περαιτέρω ανάπτυξη της Μαρξιστικής Φιλοσοφίας. Μερικά από αυτά τα έργα είναι:
Αντί-Ντύρινγκ
Διαλεκτική της Φύσης
Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους
Ο Λουδοβίκος Φόυερμπαχ και το τέλος της κλασσικής γερμανικής φιλοσοφίας.
Ακόμα εξέδωσε πολλές μπροσούρες κατά παραγγελία κομμουνιστικων ενώσεων κ.α. Τέλος έγραψε τον δεύτερο και τον τρίτο τόμο του Κεφαλαίου σύμφωνα με τα προσχέδια του Μάρξ, που δεν πρόλαβε να τα ολοκληρώσει λόγω του αιφνίδιου θανάτου του.
Μετά τον θάνατο του Μαρξ
Μετά τον θάνατο του Καρλ Μαρξ τα βάρη της καθοδήγησης του Κομμουνιστικού κινήματος έπεσαν στις πλάτες του. Τη δεκαετία του 1880 δημιουργήθηκαν πολλες προλεταριακές οργανώσεις και η ανάγκη αλληλεγγύης γινόταν τώρα επιτακτικό καθήκον. Ο Ένγκελς εμπνεύστηκε την δημιουργία μιας νέας σοσιαλιστικής Διεθνούς και δούλευε προς αυτή την κατεύθυνση.
Έτσι στις 14 Ιούλη 1889 στο Παρίσι έγινε το πρώτο συνέδριο με την συμμετοχή 407 αντιπροσώπων από 22 χώρες. Μια από της αποφάσεις του συνεδριου ήταν η θέσπιση της 1 Μάη ως μέρας εκδηλώσεων για την εξασφάλιση του 8ώρου και διεθνής αλληλεγγύης της εργατικής τάξης. Το 1893 παρά την προχωρημένη ηλικία του έκανε το γύρο της Ευρώπης προετοιμάζοντας το Διεθνές Σοσιαλιστικό Συνέδριο στη Ζυρίχη. Τελικά μια ζωή γεμάτη αγώνες έληξε στις 5 Αυγούστου του 1895. Συμφωνα με την επιθυμία του η κηδεία του έγινε σε στενό κύκλο. Την συνεισφορά του τόνισε ο Βίλχελμ Λίμπκνεχτ στον επικήδειο του που είπε "Παρόντες εδώ είναι μόνο λίγοι αυτοί όμως οι λίγοι αντιπροσωπεύουν εκατομύρια, ολόκληρο τον κόσμο ... θα ετοιμάσουν το τέλος του καπιταλισμού. Ο Ένγκελς έδειξε σε όλους μας το δρόμο και ήταν οδηγός σε όλο αυτό το δρόμο, ήταν ηγέτης, αγωνιστής, σε αυτόν ενώθηκαν η θεωρία με την πράξη".
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2009

THE POLICE: ''CAN'T STAND LOSING YOU''

ΛΩΛΗΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ

Λώρης Μαργαρίτης
Ο Λώρης (Λυκούργος) Μαργαρίτης (15 Αυγούστου 1895 - 27 Σεπτεμβρίου 1953) ήταν διακεκριμένος πιανίστας και μουσουργός. Γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου του 1895 στο Αίγιο. Υπήρξε γόνος αρχοντικής οικογενείας, υιός του αρχιάτρου Πέτρου Μαργαρίτη, με καταγωγή από το Μαργαρίτι Θεσπρωτίας και της Υακίνθης Μεσσηνέζη, (θυγατέρας του Σωτηρίου Μεσσηνέζη, δημάρχου Αιγίου και εγγονής του προκρίτου Λέοντος Μεσσηνέζη, συζύγου της αδελφής του Ανδρέου Λόντου), οικογένειες γνωστές από την Επανάσταση του 1821.
Τα πρώτα μαθήματα πιάνου τού τα παρέδωσε η μητέρα του σε τρυφερή ηλικία. Γρήγορα όμως τον άκουσε να αυτοσχεδιάζει στο πιάνο και εντυπωσιασμένη από το ταλέντο του, τον οδήγησε μαζί με τον άντρα της στο Ωδείο Αθηνών. Αυτό συνέβη όταν ο Μαργαρίτης ήταν μόλις 7 ετών και ενώ είχε ήδη συνθέσει περισσότερα από δέκα έργα. Αρχικά ο Γεώργιος Νάζος, διευθυντής του Ωδείου Αθηνών, ήταν επιφυλακτικός απέναντι στον νεαρό μουσικό, ωστόσο όταν τον άκουσε να ερμηνεύει με εκπληκτική δεξιοτεχνία τις συνθέσεις του, πείσθηκε για την ιδιοφυΐα του που τη θεώρησε εφάμιλλη εκείνης του Μότσαρτ.
Το 1903 έδωσε εντυπωσιακή συναυλία στην αίθουσα Wagner του Μονάχου, ερμηνεύοντας δικές του συνθέσεις μπροστά σε μέλη της βασιλικής οικογενείας της Βαυαρίας. Ο λογοτέχνης Τόμας Μαν, συγκινημένος από το ταλέντο του μικρού Λώρη έγραψε το διήγημα «το Παιδί Θαύμα». Ο Bernh Stawenhagen άρχισε να του παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα δωρεάν και το 1904 η Βασιλική Μουσική Ακαδημία του Βερολίνου έγραφε στην ελληνική κυβέρνηση: «Είναι επιτακτικόν καθήκον να ληφθεί ιδιαιτέρα μέριμνα διά την όσο το δυνατόν τελειοτέραν καλλιέργειαν και ανάπτυξιν της εντελώς εξαιρετικής ιδιοφυΐας του Λώρη Μαργαρίτη».
Μεταξύ των ετών 1904-1908, φοίτησε στο σχολείο της ελληνικής κοινότητος του Βερολίνου, ενώ παράλληλα σπούδαζε πιάνο και θεωρία της μουσικής. Παρότι δεν είχε συμπληρώσει το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας του, που απαιτούσε ο κανονισμός, έγινε δεκτός στη Μουσική Ακαδημία του Βερολίνου όπου φοίτησε μέχρι το 1914. Επιπλέον την ίδια χρονική περίοδο φοίτησε στο γερμανικό γυμνάσιο και ταυτοχρόνως παρακολουθούσε μαθήματα μουσικολογίας στο πανεπιστήμιο του Μονάχου με τον Berchthold Kellermann.
Το 1915 διορίσθηκε καθηγητής πιάνου στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Το μουσικό επίπεδο της Συμπρωτεύουσας εκείνη την περίοδο, δύο μόλις χρόνια μετά την απελευθέρωσή της, ήταν σε εμβρυακό στάδιο και παρόλα ταύτα ο Μαργαρίτης κατόρθωσε να ανεβάσει κατά πολύ τον πήχη. Το 1936 έγινε υποδιευθυντής του Ωδείου, χωρίς να διακόψει τις σχέσεις του με την Ευρώπη. Έδινε τακτικά συναυλίες ή συνέπραττε ως σολίστ με τις πιο φημισμένες ορχήστρες της Ευρώπης ερμηνεύοντας δικά του και ξένα έργα. Το 1925 νυμφεύτηκε την πιανίστα Ida Rozenkranz, με την οποία πραγματοποίησε συναυλίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το 1928 διορίσθηκε καθηγητής στην περίφημη Μουσική Ακαδημία «Μοτσαρτέουμ» (Mozarteum) του Σάλτσμπουργκ όπου τα καλοκαίρια δίδασκε και έδινε διαλέξεις.
Διετέλεσε μέλος κορυφαίων διεθνών μουσικών ιδρυμάτων και οργανισμών, όπως της Παγκοσμίου Εταιρίας Μουσικοσυνθετών και συγγραφέων, Μοτσαρτέουμ, μέλος της ελλανοδίκου επιτροπής διεθνών μουσικών διαγωνισμών όπως Τραγουδιού της Βιέννης το 1933, «Chopin» της Βαρσοβίας το 1937, Πιάνου της Γενεύης το 1949. Το 1945 διορίσθηκε τακτικό μέλος του Ανωτάτου Διοικητικού Συμβουλίου της Μουσικής (Δ.Α.Σ.Μ.) του ελληνικού Υπουργείου Παιδείας. Επίσης ίδρυσε τον Σύλλογο Φίλων του Μότσαρτ στην Ελλάδα. Το 1953, λίγο πριν το θάνατό του τιμήθηκε με το Μέγα Μετάλλιο Μότσαρτ της Μουσικής Ακαδημίας του Σάλτσμπουργκ και από τον Βασιλιά με τον Χρυσό Σταυρό των Ιπποτών του Φοίνικος. Πέθανε στις 27 Σεπτεμβρίου του 1953 στο Νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός των Αθηνών από φυματίωση και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο του Παλαιού Φαλήρου.
Το συνθετικό του έργο μολονότι δεν είναι μεγάλο σε όγκο, είναι αξιόλογο. Γνωστότερο έργο του είναι η επική συμφωνία για μεγάλη ορχήστρα «Οδυσσεύς και Ναυσικά», έργο μεγαλόπνοο, βασισμένο στη ραψωδία Ζ΄ της Οδυσσείας, που πρωτοπαίχθηκε το 1929 στο Σάλτσμπουργκ και το 1931 στη Βιέννη. Άλλα έργα του που ξεχωρίζουν είναι τα έργα για πιάνο Τρίπτυχο, Ελληνικά βουκολικά θέματα, Στίχοι για πιάνο, Παραλλαγές σε δύο ελληνικά θέματα (για δύο πιάνα), το μελόδραμα «Ιωάννης Καποδίστριας» και τα τραγούδια πάνω σε ελληνικούς δημοτικούς σκοπούς Η λαφίνα, Νερατζούλα, Μακεδονικό σονέτο, καθώς και χορωδιακά έργα. Στα πολύ πρώιμα έργα του κατατάσσονται «Η απολεσθείσα», «Κατακλυσμός», «Πάτερ ημών», «Νοσταλγία» κ.ά.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔEΙΑ