Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2010

BILLY IDOL: ''MOTHER OF MERCY''

''ΓΑΛΑΖΙΑ ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΑ'': ΠΑΛΙΟ ΣΙΡΙΑΛ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

Γαλάζια κρουαζιέρα
Κωμικό σίριαλ 14 επεισοδίων των 30 λεπτών
Πρεμιέρα στον ΑΝΤ1 την Τετάρτη 3 Ιουλίου 1991
Προγραμματισμός κάθε Τετάρτη και Παρασκευή 21:30 – 22:00
Σενάριο του Νίκου Επιτροπάκη
Σκηνοθεσία του Κώστα Καραγιάννη
Ηθοποιοί Αλμπέρτο Εσκενάζι (Λάμπρος), Λίντα Γίγα (Μαλβίνα), Παύλος Χαϊκάλης (Κοσμάς), Μαίρη Αλιφαντή, Έφη Πίκουλα
….Ο Λάμπρος, ένας φανατικός εργένης, δηλώνει εξαρχής στις κατακτήσεις του πως είναι παντρεμένος ώστε να αποκλείσει κάθε πιθανότητα μελλοντικής του δέσμευσης. Κάθε φορά μάλιστα που «τα βρίσκει σκούρα» παρουσιάζει ως γυναίκα του την αδελφή του Μάρω. Γνωρίζοντας τυχαία τη Μαλβίνα σε ένα γραφείο ταξιδιών αποφασίζει να την ακολουθήσει σε μια κρουαζιέρα προκειμένου να την κατακτήσει. Ακολουθούν διάφορα μπλεξίματα στη διάρκεια της κρουαζιέρας, πολλά από τα οποία οφείλονται στην προσπάθεια ενός υπαστυνόμου που ταξιδεύει μαζί τους, να βρει τα βυζαντινά κειμήλια που αφαίρεσε από ένα μοναστήρι ένας διάσημος αρχαιοκάπηλος….
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998

MICHEL EYQUEM DE MONTAIGNE - ΜΙΣΕΛ ΝΤΕ ΜΟΝΤΑΙΝ

Μισέλ ντε Μονταίν
Ο Μισέλ ντε Μονταίν (28 Φεβρουαρίου 1533-1592) επίσης Μοντέν, Μονταίνι σύμφωνα με τον Δρακονταείδη και Μονταίνιος θεωρείται τελευταίος ουμανιστής της Αναγέννησης, αλλά και θεμελιωτής ενός ιδιόμορφου σκεπτικισμού επηρεασμένου από τον ακαδημαϊκό σκεπτικισμό του Πλάτωνα και του Πύρρωνα. Η ιδιομορφία του σκεπτικισμού του έγκειται στη διδασκαλία της πιστιοκρατίας, σύμφωνα με την οποία οι θεμελιώδεις αλήθειες δεν είναι δυνατόν να αποδειχτούν μέσω του ορθολογισμού, αλλά είναι δυνατόν να τις συλλάβει κανείς μέσω της πίστης. Ο Μονταίν υποστήριξε την αδυναμία του λόγου να αποκαλύψει την αλήθεια, κάτι που γίνεται μόνο με τη χάρη του θεού.
Βίος
Ο Μονταίν γεννήθηκε κοντά στο Μπορντώ και υπήρξε γόνος εύπορης οικογένειας. Ο πατέρας του ήταν πλούσιος έμπορος και η μητέρα του απόγονος πλούσιας Ισπανοπορτογαλικής ιουδαϊκής οικογένειας από την Τουλούζ. Μετά από έξι χρόνια ανατροφής από υπηρέτες που του μιλούσαν μόνο Λατινικά, το 1539 ο Μονταίν στάλθηκε στο κολλέγιο της Γκυγιέν στο Μπροντώ, φημισμένο σχολείο της εποχής του. Οι εγκύκλιες σπουδές του συνεχίστηκαν στο πανεπιστήμιο της Τουλούζ, όπου ο νεαρός Μονταίν ξεκίνησε να μελετά Νομικά το 1546. Οκτώ χρόνια αργότερα, το 1554 έγινε σύμβουλος του κοινοβουλίου του Μπορντώ και άρχισε να ταξιδεύει συχνά στο Παρίσι, όπου ζούσε έντονα. Το 1565 παντρεύτηκε τη Φρανσουάζ ντε λα Σασσαίν (Francoise de la Chassaigne) κόρη ενός άλλου μέλους του κοινοβουλίου του Μπορντώ. Από τη θητεία του αυτή, δε θα του είχε μείνει καμία καλή ανάμνηση εάν δεν είχε εκεί την ευκαιρία να γνωρίσει και να συναναστραφεί το συνάδελφό του Λα Μποετί με τον οποίο τον συνέδεσε μια δυνατή και αμφιλεγόμενη φιλία. Ο Λα Μποετί άλλωστε είναι αυτός που θα τον μυήσει στον στωικισμό. Το 1569, ένα χρόνο μετά το θάνατο του πατέρα του -και κατόπιν δικής του παράκλησης- δημοσίευσε τη μετάφραση του Theologia naturalis του Ραϋμόνδου ντε Σεμπόντε.
To 1571, απογοητευμένος από τις κοινωνικές και κυρίως τις θρησκευτικές εντάσεις και διαμάχες στη Γαλλία της εποχής του αποσύρθηκε στο Σατώ ντε Μονταίν για να αφιερωθεί στη μελέτη και την ενατένιση, απόροια της οποίας υπήρξε το Υπεράσπισις του Ραϋμόνδου Σεμπόντε. Το 1580 εξέδωσε τους δύο πρώτους τόμους των Δοκιμίων του και ταξίδεψε στο Παρίσι για να παρουσιάσει ένα αντίγραφό τους στον βασιλέα. Κατόπιν ξεκίνησε με αφορμή λόγους υγείας μια μακρά περιοδεία στη Γερμανία και την Ιταλία. Ένα χρόνο αργότερα, όντας στη Ρώμη, πληροφορήθηκε πως εκλέχτηκε δήμαρχος του Μπορντώ και έτσι αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Γαλλία. Το 1588 δημοσιεύθηκε η πλήρης έκδοση των δοκιμίων με την προσθήκη ενός τρίτου τόμου. Ο Μονταίν απεβίωσε στις 13 Σεπτεμβρίου του 1592 στο Σατώ ντε Μονταίν.
Έργο
Βαθύς γνώστης της λατινικής γραμματείας ο Μονταίν είχε ως πρότυπά του τον Σενέκα, τον Κάτωνα και γνώριζε πολύ καλά τις μεταφράσεις του Σέξτου Εμπειρικού. Εμπνεύστηκε από αυτά τα πρότυπα και έγινε ιδιότυπος σκεπτικιστής .
Ο σκεπτικισμός του Μονταίν ωστόσο, δε χαρακτηρίζεται από την άρνηση κάθε θεμελιακής γνώσης όπως συμβαίνει με τον σκεπτικισμό του Ρενέ Ντεκάρτ αργότερα, αλλά πηγάζει από ένα ζωντανό, διαρκώς εν εγρηγόρσει, ερευνητικό πνεύμα, το οποίο προσπαθεί να φωτίσει όλες τις παραμέτρους που καθορίζουν τη φύση και τη συμπεριφορά του ανθρώπου, όλα τα βιώματα που προέρχονται από την καθημερινή ζωή, από τις προσωπικές εμπειρίες και τα επακόλουθα «υποκειμενικά» συμπεράσματα. Ο Μονταίν δεν έχει αμφιβολίες μόνο για τις βάσεις των διαφόρων απόψεων. Αμφιβάλλει και για τα δικά του συμπεράσματα, γεγονός που τον ώθησε στην πορεία της ζωής του να αλλάζει τις προγενέστερες απόψεις του. Αμφιβάλλοντας και αλλάζοντας πρωτεϊκά τις διαμορφωμένες αντιλήψεις του αποφεύγει τον δογματισμό και ωθείται στην ελευθερία της σκέψης.
Επηρεασμένος από τις αρχές του ορθολογισμού ο Μονταίν κατέγραψε τις κριτικές παρατηρήσεις του και δημιούργησε ένα νέο λογοτεχνικό ύφος, ένα κράμα επιστημονικού και δημιουργικού πνεύματος, το δοκίμιο, Τα δοκίμια που συνέγραψε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, μεταβάλλονταν και εμπλουτίζονταν διαρκώς με νέες ιδέες και απόψεις, θεμέλιο των οποίων υπήρξε η κριτική του κόσμου στον οποίο έζησε. Βέβαια, αντικείμενο της κριτικής του δεν είναι μόνο οι σύγχρονοί του, ή οι τάσεις της εποχής του, αλλά και ο ίδιος ο εαυτός του, «[..]ἐπανέρχομαι στις ἀτέλειές μου καί σταματάω σε αὐτές συχνότερα».
Ο Μονταίν αφιέρωσε τη ζωή του στην αναζήτηση της αλήθειας. Παρόλο που εμπνεύστηκε από τα πρότυπα του ουμανισμού, ωστόσο, μίλησε σαφώς για την ατέλεια του ανθρώπινου νου, κάτι που οι προκάτοχοί του ουμανιστές απέφυγαν να πράξουν. Το ουμανιστικό ιδανικό μιας πλήρους παιδείας στη συγκεκριμένη περίοδο φαινόταν ανέφικτο πλέον, ενώ παράλληλα είχε ατονήσει πλέον η ιδέα μιας αυστηρής και λόγιας προσήλωσης στην εξειδικευμένη γνώση. Ο Μονταίν διασαφήνισε ότι η γνώση για τον κόσμο δε μπορεί να πηγάζει από καμιά εκ των προτέρων διδασκαλία, αλλά πρέπει να στηρίζεται στην προσωπική εμπειρία και κρίση. Αυτή είναι κατά τον φιλόσοφο και η μόνη εγγύηση για την εξαγωγή βέβαιων συμπερασμάτων. Η αναζήτηση της αλήθειας γινόταν για τον Μονταίν μέσω της διαλογικής συζήτησης, άλλοτε με τον εαυτό του και άλλοτε με τους άλλους.
Στο έργο του Μονταίν υπάρχουν αναφορές στην κλασική γραμματεία, μέσω των οποίων διακρίνονται και οι επιρροές του. Επίσης, χρησιμοποίησε τα έργα των Σωκράτη, Αντισθένη, Πλάτωνα, Κικέρωνα και άλλων, προκειμένου να τεκμηριώσει τις θέσεις του. Εν τούτοις ο Μονταίν δεν ταυτίζεται με τον κλασικισμό. Αντίθετα καυτηριάζει και επικρίνει ξεκάθαρα τόσο το ρεύμα του κλασικισμού όσο και του μπαρόκ. Θεωρεί ότι η χρήση της γλώσσας όσο επιτηδευμένη και αν είναι, αν δεν οδηγεί σε νέα συμπεράσματα, είναι χωρίς περιεχόμενο και λόγο ύπαρξης.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

HENRY JAMES - ΧΕΝΡΥ ΤΖΕΗΜΣ

Χένρυ Τζέημς
Αμερικανός συγγραφέας (15 Απριλίου 1843 – 28 Φεβρουαρίου1916).
Αδερφός του φιλόσοφου Ουίλιαμ Τζέημς. Σπούδασε στην Ευρώπη, όπου έμεινε αρκετά χρόνια μαζί με την οικογένειά του, στη Γενεύη, στο Παρίσι και στη Βόννη. Μετά την επιστροφή του το 1860 στις Η.Π.Α. σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Το 1872 ξαναγύρισε στην Ευρώπη και το 1876 εγκαταστάθηκε στην Αγγλία, παίρνοντας τη βρετανική υπηκοότητα. Έγραψε διηγήματα, μυθιστορήματα και δοκίμια. Μυθιστορήματά του είναι: "Οι Ευρωπαίοι", "Ντέζι Μίλερ", "Ο Αμερικανός", "Η δύσκολη ηλικία", "Πλατεία Ουάσιγκτον" κ.ά. Κριτικά του έργα: "Γάλλοι ποιητές και μυθιστοριογράφοι", "Το πρόβλημα της ομιλίας μας και το δίδαγμα του Μπαλζάκ" κ.ά. Διηγήματα: "Η Παναγιά του μέλλοντος", "Ιστορίες τριών πόλεων" κ.ά. Ταξιδιωτικά έργα: "Υπερατλαντικά σημειώματα", "Ιταλικές ώρες".
ΑΠΟ ΤΟ http://www.protoporia.gr/

WERNER EDUARD FRITZ VON BLOMBERG - ΒΕΡΝΕΡ ΦΟΝ ΜΠΛΟΜΠΕΡΓΚ

Βέρνερ φον Μπλόμπεργκ
Ο Βέρνερ Έντουαρντ Φριτς φον Μπλόμπεργκ ήταν αξιωματικός και ηγετικό στέλεχος του Γερμανικού Στρατού μέχρι τον Ιανουάριο του 1938.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μπλόμπεργκ γεννήθηκε στο Στάργκαρντ (Stargard) της Πρωσίας στις 2 Σεπτεμβρίου 1878. Πατέρας του ήταν ο Εμίλ φον Μπλόμπεργκ και μητέρα του η Έμμα (πατρικό Τσέπε (Tschepe)). Όταν ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του, κατατάχθηκε στον Γερμανικό Στρατό ως Ανθυπολοχαγός (73ο Σύνταγμα Τυφεκιοφόρων) και, το 1904, φοίτησε στην Ακαδημία Πολέμου (Kriegsakademie). Το ίδιο έτος νυμφεύθηκε την Σαρλότ Χέλλμιχ (Charlotte Hellmich), με την οποία απέκτησαν πέντε παιδιά.
Το 1907 αποφοίτησε από την Ακαδημία και, το 1908 τοποθετήθηκε στο Γενικό Επιτελείο. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στο Δυτικό μέτωπο, όπου και διακρίθηκε ιδιαίτερα, τιμώμενος για την δράση του με το παράσημο "Pour la Merite". Με το τέλος του Πολέμου έφερε ήδη τον βαθμό του Ταγματάρχη. Στον Πόλεμο έχασε και τους δύο του αδελφούς.
Όταν ο Πόλεμος έληξε, ο Μπλόμπεργκ παρέμεινε στον Στρατό και το 1920 προάχθηκε σε Αντισυνταγματάρχη και τοποθετήθηκε επικεφαλής του Επιτελείου της Ταξιαρχίας Ντέμπεριτζ (Döberitz). Το 1925 ο Στρατηγός Χανς φον Σέεκτ (Hans von Seeckt) τον διόρισε επικεφαλής της Στρατιωτικής Εκπαίδευσης. Δύο χρόνια αργότερα, {1927) έλαβε τον βαθμό του Υποστρατήγου και τοποθετήθηκε επικεφαλής του Γραφείου Στρατεύματος (Truppenamt). Από αυτή τη θέση ήλθε σε σύγκρουση με τον Στρατηγό Κουρτ φον Σλάιχερ (Kurt von Schleicher) και, ως συνέπεια, το 1929 μετατέθηκε από αυτήν και ανέλαβε στρατιωτική διοίκηση στην Ανατολική Πρωσία, υπό τις διαταγές του Βάλτερ φον Ράιχεναου (Walther von Reichenau). Το 1931 σε αυτοκινητιστικό ατύχημα ο Μπλόμπεργκ τραυματίζεται και υφίσταται σοβαρή εγκεφαλική διάσειση.
Το 1932 ο Μπλόμπεργκ, έχοντας αναλάβει από το ατύχημά του, αποτελεί μέλος της γερμανικής αντιπροσωπείας στην Διάσκεψη Αφοπλισμού που πραγματοποιήθηκε στην Γενεύη. Το ίδιο έτος υφίσταται μια σημαντική οικογενειακή απώλεια, με τον θάνατο της συζύγου του.Τον Ιανουάριο του 1933 ο Χίτλερ αναλαμβάνει την εξουσία και, λίγο αργότερα, διορίζει τον Μπλόμπεργκ Υπουργό Άμυνας. Η θέση που παίρνει, το 1934, απέναντι στα γεγονότα της Νύχτας των Μεγάλων Μαχαιριών είναι θετική απέναντι στον Χίτλερ, καθώς πιστεύει ότι ο Ερνστ Ρέμ και τα 2 εκατομμύρια των SA αποτελούν σαφέστατο κίνδυνο για τον Φύρερ και το μέλλον της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας. Το 1935 ο Μπλόμπεργκ τοποθετείται Υπουργός Πολέμου, όταν ο Χίτλερ διακηρύσσει την απόφασή του να αγνοήσει τους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών και να εξοπλίσει τις Γερμανικές Ένοπλες Δυνάμεις. Θερμός συμπαραστάτης του σε αυτό το εγχείρημα είναι ο Μπλόμπεργκ, τον οποίο ο Χίτλερ διορίζει και επικεφαλής του Στρατού. Ο Μπλόμπεργκ αναπτύσσει οργανωτικές δραστηριότητες που θα καταλήξουν στην εξέλιξη της Βέρμαχτ σε σημαντική στρατιωτική δύναμη. Ήταν ιδέα και διαταγή του Μπλόμπεργκ η υποβολή όρκου πίστης και αφοσίωσης του Γερμανού Στρατιώτη (Reichswehreid) όχι πλέον προς την Πατρίδα και τον Λαό (Vaterland und Volk) αλλά προσωπικά προς τον Χίτλερ. Ο όρκος αυτός είχε ως συνέπεια την ελαχιστοποίηση των αντιδράσεων εκ μέρους των στρατιωτικών στις μελλοντικές αποφάσεις του Χίτλερ. Η αφοσίωση που επεδείκνυε στο πρόσωπο του Χίτλερ του απέδωσε αφενός μεν τον τίτλο του Στρατάρχη - του τον επέδωσε προσωπικά ο Φύρερ στις 20 Απριλίου 1936, την ημέρα των γενεθλίων του - και αφετέρου το προσωνύμιο "λαστιχένιο λιοντάρι" από τους υφισταμένους του. Είναι ο πρώτος Στρατάρχης του Γερμανικού Στρατού ύστερα από πολλά χρόνια και ο ισχυρότερος στρατιωτικός ηγέτης στην γερμανική στρατιωτική ιστορία σε καιρό ειρήνης. Παρόλ' αυτά εξέφρασε την αντίθεσή του, όταν ο Χίτλερ έστειλε στρατεύματα στην αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη της Ρηνανίας. Νέα προστριβή του Στρατάρχη με τον Φύρερ επέρχεται όταν ο τελευταίος αποφασίζει, τον Ιούλιο του 1937, να αποστείλει ένα σώμα "εθελοντών" για να πολεμήσουν στο πλευρό του Φρανθίσκο Φράνκο στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, ενέργεια με την οποία ο Στρατάρχης διαφωνεί.
Στις 5 Νοεμβρίου 1937 ο Χίτλερ συγκαλεί μυστικά σύσκεψη των ανώτατων στρατιωτικών και πολιτικών ηγετών. Όπως αναφέρεται στο μνημόνιο του Χόσμπαχ (Hossbach)), συμμετείχαν οι φον Μπλόμπεργκ, φον Φριτς, (Βέρμαχτ, Στρατός Ξηράς αντίστοιχα), Γκέρινγκ (Luftwaffe), Κόνσταντιν φον Νόιρατ (Υπουργός Εξωτερικών) και Αρχιναύαρχος Έριχ Ρέντερ (Kriegsmarine). Πιστεύει ότι τόσο η οικονομική όσο και η στρατιωτική - στρατηγική κατάσταση της Γερμανίας σύντομα θα της επιτρέψει να αναλάβει πολεμικές πρωτοβουλίες με επιτυχία. Στη σύσκεψη εκθέτει αυτές του τις απόψεις αλλά οι φον Μπλόμπεργκ, Βέρνερ φον Φριτς (Werner von Fritsch), επικεφαλής του Στρατού και Κόνσταντιν φον Νόιρατ (Konstantin von Neurath), τότε Υπουργός Εξωτερικών, αντιμετωπίζουν τις απόψεις του Φύρερ με σκεπτικισμό και όχι με ενθουσιασμό.
Εκφράζουν την γνώμη ότι τα πολεμικά σχέδια του Χίτλερ είναι επικίνδυνα πρόωρα. Εκφράζουν, επίσης, την άποψη, αντίθετη με του Χίτλερ, ότι τόσο η Βρετανία όσο και η Γαλλία δεν θα παραμείνουν εκτός πολεμικής δράσης και η Γερμανία δεν διαθέτει ακόμη ούτε τους πόρους ούτε τη στρατιωτική ισχύ για πολυμέτωπο αγώνα, πόσο μάλλον αν σε αυτόν πρόκειται να συμμετάσχει η Σοβιετική Ένωση. Ο Χίτλερ, όμως, έχει ήδη το σχέδιό του για την "κατάκτηση του ζωτικού χώρου" (Lebensraumeroberung), που χρειάζεται ο Γερμανός Εθνικοσοσιαλιστής για να μεγαλουργήσει, και αποκρούει τον σκεπτικισμό των συνεργατών του. Η ιστορική πραγματικότητα έδειξε ότι η άποψη του φον Μπλόμπεργκ δεν ήταν συντηρητική αλλά απόλυτα δικαιολογημένη.
Η υπόθεση Μπλόμπεργκ - Φριτς
Ο Χίτλερ, όπως είναι φυσικό, έχει δυσαρεστηθεί από τον σκεπτικισμό του - κατά τα άλλα - θερμού θαυμαστή του και αναζητεί τρόπους για να απαλλαγεί από αυτόν, όπως και από τους υπόλοιπους σκεπτικιστές, που διαφωνούν με τα σχέδιά του. Επιπλέον, οι Χέρμαν Γκέρινγκ και Χάινριχ Χίμλερ φθονούν την ισχύ που έχει αποκτήσει ο Μπλόμπεργκ και επιδιώκουν να απαλλαγούν από αυτόν. Η ευκαιρία δίνεται σε όλους από τον ίδιο τον Μπλόμπεργκ: Τον Ιανουάριο του 1938 ο Στρατάρχης, ήδη στην ηλικία των 60 ετών, ζητεί από τον Φύρερ την άδεια να νυμφευτεί και πάλι. Μέλλουσα σύζυγός του η 28άχρονη Έρνα Γκρυν (Erna Grühn), δακτυλογράφος στο Υπουργείο. Τα σχετικά περί του επικείμενου γάμου αφηγήθηκε ο Βίλχελμ Κάιτελ, τότε δεξί χέρι του Μπλόμπεργκ, το χρονικό διάστημα που ανέμενε την εκτέλεσή του ύστερα από την Δίκη της Νυρεμβέργης:
"Έμαθα από τους υπασπιστές του Στρατάρχη για τον επικείμενο πολιτικό γάμο του: Επρόκειτο να γίνει στην αίθουσα τελετών του Υπουργείου Πολέμου σε στενό κύκλο γύρω στα μέσα του Ιανουαρίου, με προσκεκλημένους τον Γκέρινγκ και τον Χίτλερ. Εγώ δεν είχα λάβει πρόσκληση... " (Ο Γκέρινγκ ήταν ένας από τους μάρτυρες στον γάμο).
Στα τέλη του ίδιου μηνός ο Αρχηγός της Αστυνομίας του Βερολίνου Βολφ φον Χέλλντορφ (Wolf Heinrich Graf von Helldorf) ζήτησε επείγουσα συνάντηση με τον Κάιτελ. Όταν τον συνάντησε, κρατούσε ένα φάκελο, που, μεταξύ άλλων, περιείχε μια καρτέλα με μια μικρή φωτογραφία συρραμμένη επάνω της. Η καρτέλα αυτή είχε σταλεί από το τοπικό αστυνομικό τμήμα στον Μπλόμπεργκ και ανέφερε ότι η δεσποινίς Έρνα Γκρυν είχε φάκελο στην Αστυνομία και είχε συλληφθεί από το Τμήμα Ηθών επί πορνεία. Το ίδιο επάγγελμα ασκούσε επί πολλά έτη και η μητέρα της, η οποία διατηρούσε ένα πορνείο με προκάλυψη ως "σαλόνι μασάζ" σε προάστειο του Βερολίνου. Η Έρνα είχε, επίσης, ποζάρει για φωτογραφίες με πορνογραφικό περιεχόμενο, γεγονός ακόμη πιο ευτελιστικό για την δημόσια εικόνα της. Για την ενέργειά της αυτή είχε συλληφθεί και στο δικαστήριο κατέθεσε ότι ο παρτενέρ της στις φωτογραφίες, ένας Τσέχος εβραϊκής καταγωγής, το είχε σκάσει αφήνοντάς της μόνον 60 μάρκα από την αμοιβή της φωτογράφισης. Το δικαστήριο την είδε με συμπάθεια και της επέβαλε ελαφρά ποινή.
Ο Κάιτελ, άγνωστο γιατί, έστειλε τον Χέλλντορφ με τον φάκελό του στον μεγαλύτερο αντίζηλο του Μπλόμπεργκ, τον Γκέρινγκ, ο οποίος εποφθαλμιούσε τη Στραταρχική ράβδο του Μπλόμπεργκ και δυσανασχετούσε καθώς ήταν, σύμφωνα με την ιεραρχία, κατώτερός του. Ο "εξαγριωμένος" Γκέρινγκ έδειξε τον φάκελο στον Χίτλερ, ο οποίος πράγματι εξοργίστηκε. Ο Γκέρινγκ, στην επόμενη συνάντησή του με τον Μπλόμπεργκ του μετέφερε την επιθυμία του Χίτλερ να ακυρώσει τον γάμο του. Ο Στρατάρχης απάντησε ότι ήταν πολύ ερωτευμένος με τη σύζυγό του για να προβεί σε τέτοια ενέργεια. Ο Χίτλερ, προφανώς ωθούμενος απο τον Γκέρινγκ, έπαυσε, ζητώντας την παραίτησή του από το Υπουργείο Πολέμου, τον Στρατάρχη και το ανέλαβε ο ίδιος, για να το διαλύσει λίγο αργότερα, ενώ ονόμασε τον Γκέρινγκ Στρατάρχη. Παράλληλα, διέταξε το ζεύγος να περάσει ένα χρόνο σε εθελούσια εξορία. Το ζεύγος Μπλόμπεργκ πράγματι διέμεινε επί ένα έτος στη νήσο
Κάπρι της Ιταλίας. Το σκάνδαλο αυτό επέτρεψε στον Χίτλερ να αναλάβει ο ίδιος τον έλεγχο της Βέρμαχτ, δημιουργώντας, στην θέση του Υπουργείου Πολέμου, την Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση (Oberkommando des Wehrmacht OKW), διορίζοντας βοηθό του και επικεφαλής της τον Κάιτελ. Από τη στιγμή αυτή ολόκληρη η Βέρμαχτ βρίσκεται υπό τον απόλυτο έλεγχό του.
Την ίδια εποχή και για τους ίδιους λόγους, ο φον Φριτς κατηγορείται (με τις υπόγειες ενέργειες του Χίμλερ) για ομοφυλοφιλία. Ο Χίμλερ είχε ήδη "κατασκευάσει" φάκελο για τον Στρατηγό, με τη βοήθεια της Γκεστάπο, από το 1935, καθώς ήθελε τα SS του να αναλάβουν τον έλεγχο του Στρατού, κάτι στο οποίο ο φον Φριτς αντιτίθετο ισχυρά. Το νέο σκάνδαλο επιτρέπει την απομάκρυνση και αυτού του σημαντικού ηγέτη, ο οποίος υπέβαλε την παραίτησή του από την αρχηγία του Στρατού στις 4 Φεβρουαρίου 1938. Αντικαταστάθηκε από τον Στρατηγό Βάλτερ φον Μπράουχιτς, τον οποίο υπέδειξε ο ίδιος. Ο τρίτος σημαντικός στρατιωτικός ηγέτης, ο Στρατηγός Λούντβιχ Μπεκ θα εκδιωχθεί με άλλο πρόσχημα αργότερα.
Ο φον Νόιρατ εκδιώκεται με τη σειρά του από το Υπουργείο Εξωτερικών, αφού πρώτα περιθωριοποιείται. Τον αντικαθιστά ο Γιόαχιμ φον Ρίμπεντροπ, ο Νόιρατ παραμένει, ωστόσο, στην Κυβέρνηση ως Υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου.
Μετά την εξορία
Ο Χίτλερ είχε υποσχεθεί στον Μπλόμπεργκ να τον επαναφέρει στην ενεργό υπηρεσία μόλις ξεσπούσε ο Πόλεμος. Δεν τήρησε την υπόσχεσή του.
Παρόλ' αυτά, ο Στρατάρχης διατήρησε το αξίωμά του (εν αποστρατεία), τα προνόμια και τον μισθό του, ενώ ο Χϊτλερ, το 1940, αναγνώρισε την πολύτιμη συνεισφορά του Μπλόμπεργκ στην ανασυγκρότηση της Βέρμαχτ.
Ο Στρατάρχης πέρασε ολόκληρο τον Πόλεμο σε αποστρατεία. Με τη λήξη του Πολέμου συνελήφθη από τους Συμμάχους και κλήθηκε ως μάρτυρας στην Δίκη της Νυρεμβέργης. Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τις καταθέσεις του. Απεβίωσε στις 14 Μαρτίου 1946 στην Νυρεμβέργη.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010

''Ο ΒΑΣΙΛΗΣ, Ο ΙΑΣΩΝ ΚΑΙ Ο ΝΤΟΚΥ'': ΠΑΛΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

Ο Βασίλης, ο Ιάσων και ο Ντόκυ
Κωμική σειρά 41 επεισοδίων των 30 λεπτών
Πρεμιέρα στον ΑΝΤ1 την Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου 1992
Παραγωγή SPOTLIGHT
Σενάριο της Δάφνης Μπόγκωτα
Σκηνοθεσία του Κώστα Λυχναρά και του Στέλιου Ράλλη
Ηθοποιοί Μίμης Χρυσομάλλης, Νίκος Καλογερόπουλος, Νατάσα Τσαγκαρισιάνου, Γιώργος Παρτσαλάκης
….Δυο αδέλφια, ο ένας συντηρητικός υπάλληλος κι ο άλλος άνεργος….αμπελοφιλόσοφος, συγκατοικούν σ΄ένα διαμέρισμα και συγκρούονται εξαιτίας των διαφορετικών τους αντιλήψεων, έχοντας όμως ένα κοινό στοιχείο, την αγάπη στο σκύλο τους Ντόκυ….
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2010

''Η ΑΠΟΔΡΑΣΗ'': ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΑ

Η απόδραση
Τηλεταινία διάρκειας 60 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΤ-2 την Τρίτη 28 Μαΐου 1996
Σενάριο του Χαράλαμπου Κόκκινου
Σκηνοθεσία του Αντώνη Κόκκινου
Ηθοποιοί Περικλής Λιανός, Αλέξανδρος Γκόλφης, Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος, Δέσποινα Κούρτη ….ένας λέκτορας του πανεπιστημίου ειδικευμένος στους υπολογιστές, συνεργάζεται με έναν ιδιωτικό ντετέκτιβ προκειμένου να ανακαλύψει τι κρύβεται πίσω από τη δολοφονία της μητέρας του από μια τρομοκρατική οργάνωση….
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

KIZHI POGOST (RUSSIA) - ΚΙΖΙ ΠΟΓΚΟΣΤ (ΡΩΣΙΑ)

Κίζι Πογκόστ
Για να επισκεφτεί κανείς τη νήσο Κίζι, 65 χιλιόμετρα βόρεια του Πετροζαβόρσκ, πρωτεύουσα της Καρελίας, είναι καλή ιδέα να ξεκινήσει από την λίμνη Ονέγκα πριν από την αυγή, επειδή θα μπορέσει να αντικρίσει τους τρούλους του Κίζι να αναδύονται μέσα από την τούντρα καθώς οι αδύνατες ακτίνες του ήλιου θα αρχίσουν να διαπερνούν την ομίχλη. Το Κίζι Πογκόστ που αποτελείται από δύο εκκλησίες, μια της Μεταμορφώσεως και μια της Παρακλήσεως και από ένα κωδωνοστάσιο, αποτελεί κόσμημα σε ένα συγκρότημα περίπου 70 κτιρίων και είναι το αποκορύφωμα της παραδοσιακής ξύλινης αρχιτεκτονικής της περιοχής. Η νήσος κατοικήθηκε από την πρώτη χιλιετία μ.Χ. όταν μια μεγάλη κοινότητα από Λάπωνες εκτελούσε ειδωλολατρικές τελετές εκεί προς τιμή των θεών του ήλιου και της βροχής. Μερικοί λόγιοι πιστεύουν ακόμη ότι η ονομασία της τοποθεσίας προέρχεται από την καρελιανή λέξη κιζάτ που σημαίνει «τελετουργικός». Όταν οι ρωσικές φυλές εισέβαλαν στην περιοχή και αφομοίωσαν τις τοπικές εθνικές ομάδες, η νήσος δεν έχασε τον θρησκευτικό της χαρακτήρα. Εκεί χτίστηκε ένας ναός με πογκόστ (νεκροταφείο). Έκτοτε, στον όρο αποδόθηκε η έννοια της «αυτοδιοικούμενης περιοχής» επειδή οι συναθροίσεις των μελών της κοινότητας λάμβαναν χώρα μπροστά από τον ναό. Κατά τον 16ο αιώνα η περιοχή του Κίζι Πογκόστ περιλάμβανε 130 χωριά και ήταν μια από τις μεγαλύτερες αυτοδιοικούμενες περιοχές στη βορειοδυτική Ρωσία. Οι αρχές του 18ου αιώνα, όταν στη Ρωσία έγιναν οι μεταρρυθμίσεις του Μεγάλου Πέτρου, αποτέλεσαν τη χρυσή περίοδο για τη χώρα. Για να εορτάσουν τις νίκες τους, οι λαοί της Καρελίας άρχισαν την κατασκευή μερικών κτιρίων. Το πιο σπουδαίο ήταν ο ναός της Μεταμόρφωσης (1713-1714) που χτίστηκε στα θεμέλια του προηγούμενου ναού, ο οποίος είχε καταστραφεί από πυρκαγιά. Ο θρύλος αναφέρει ότι ο τεχνίτης που τον κατασκεύασε πέταξε το τσεκούρι του στη λίμνη όταν ολοκληρώθηκε φωνάζοντας «η εκκλησία χτίστηκε από τον μεγάλο καλλιτέχνη Νέστορα, ποτέ δεν έγινε κάποια παρόμοια και ούτε πρόκειται να υπάρξει στο μέλλον». Κατασκευασμένος εξ ολοκλήρου από πεύκα, έλατα και λεύκες με ύψος 37 μέτρων, διαθέτει έναν μοναδικό οκταγωνικό κυρίως ναό με αψίδα σε κάθε ένα από τα 4 σημεία του ορίζοντα (το ιερό βρίσκεται ανατολικά και η τραπεζαρία της μονής δυτικά). Αποτελείται από 3 αντερείσματα (επίσης οκταγωνικά) τοποθετημένα το ένα πάνω στο άλλο με φθίνουσα δομή και μέγεθος. Τα ψηλότερα σημεία των δύο πρώτων οκταγώνων τερματίζουν σε ένα μπότσκα (αέτωμα σε σχήμα κρεμμυδιού) που στηρίζει έναν κύλινδρο διακοσμημένο με έναν λουκοβίστα (θόλο σε σχήμα κρεμμυδιού). Κατά τον ίδιο τρόπο, κάθε αψίδα καταλήγει σε δύο θόλους ιδίου μεγέθους σε ένα σύνολο 22 θόλων: 8 στις αψίδες και στο κάτω οκτάγωνο, 4 στο μεσαίο οκτάγωνο, μια πάνω από το ιερό και μια στην κορυφή της όλης κατασκευής. Όπως συμβαίνει σε πολλά θρησκευτικά κτίσματα στη Ρωσία, οι 5 ψηλότεροι τρούλοι συμβολίζουν τον Χριστό και τους Ευαγγελιστές, ενώ οι άλλοι εξυμνούν τον Μωυσή. Τον Ηλία και τους Αγίους σε εικόνες που βρίσκονται μέσα στα εικονοστάσια. Πολλές από τις αυθεντικές εικόνες εκτίθενται τώρα σε μουσεία στη Μόσχα, μολονότι υπάρχουν ακόμη 103 εικόνες του 16ου και 17ου αιώνα κρεμασμένες σε σειρές που διαιρούνται από κομψά ζωγραφισμένα πλαίσια ονομαζόμενα τιάμπλα. Οι εικόνες στην οροφή πάντως, εξαφανίστηκαν μετά από εργασίες που έγιναν περί τα τέλη του 19ου αιώνα όταν η κατασκευή ενισχύθηκε με σιδερένιες δοκούς. Από τον ναό αφαιρέθηκε η ιερότητα το 1937. Ο διπλανός ναός της Παρακλήσεως που κατασκευάστηκε το 1764 είχε την ίδια τύχη, αλλά ανέκτησε την ιερότητά του το 1955 για να τελεσθούν λειτουργίες των πιο σπουδαίων ορθόδοξων εορτών. Με ύψος 26 μέτρα και κατασκευασμένος επίσης από ξύλο, έχει σχήμα οκταεδρικό, ενώ στην κορυφή υπάρχει ένα τετράπλευρο που στεφανώνεται από 10 τρούλους. Το κωδωνοστάσιο κατασκευάστηκε την ίδια περίοδο. Τα τρία θρησκευτικά κτίρια μαζί με μερικά άλλα αποτελούν μέρος του μουσείου ιστορίας, αρχιτεκτονικής και εθνογραφίας του Κίζι από το 1966. Ο διοικητικός φορέας είναι υπεύθυνος για την διατήρηση του πολιτισμού της νήσου και διαθέτει συλλογή από 30.000 τεχνουργήματα και βιβλιοθήκη από περίπου 30.000 βιβλία.
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «UNESCO – ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ»

''Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΕΝΟΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ'': ΠΑΛΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ



Η ανατομία ενός εγκλήματος
Αστυνομική σειρά 72 επεισοδίων των 52 λεπτών
Πρεμιέρα στον ΑΝΤ1 την Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 1992
Φινάλε τον Μάιο του 1995
Παραγωγή της Μπέση Βουδούρη
Σενάριο: Πέτρος Μαρκάκης (47)/Πάρις Αριστείδης (8)/Νίκος Φατούρος (8)/Σοφία Σεϊρλή (9)
Σκηνοθεσία: Πάνος Κοκκινόπουλος (24)/Μπάμπης Σπανός (13)/Γιάννης Λαπάτας (7)/Γιάννης Διαμαντόπουλος (5)/Γιάννης Κοκορέλης (5)/Θοδωρής Μοσχόπουλος (2)/Λένα Βουδούρη (1)/Λευτέρης Ξανθόπουλος (2)/Δήμητρα Αράπογλου (1)/ Φρέντυ Βιανέλης (1)/Ρέινα Εσκενάζι (2)/Γιώργος Κορδάλας (2)/Τάκης Σπετσιώτης (2)/Κώστας Φούντας (1)/Δημήτρης Παπακωνσταντής (1)/Γιώργος Μουζακίτης (2)/Νίκος Αμπατζής (1)
Αφηγητής-παρουσιαστής ο Γρηγόρης Βαλτινός
Ηθοποιοί Μηνάς Χατζησάββας, Καρυοφιλλιά Καραμπέτη, Αλέκος Αλεξανδράκης, Άκης Σακελαρίου, Θέμις Μπαζάκα, Πέγκυ Σταθακοπούλου, Άλκης Κούρκουλος, Μαίρη Τσαγκαράκη, Μυρτώ Αλικάκη, Χρυσούλα Διαβάτη, Φιλαρέτη Κομνηνού, Σπύρος Φωκάς
….Αυτοτελείς ιστορίες με εγκλήματα ερωτικού πάθους που είχαν συγκλονίσει κατά καιρούς την κοινή γνώμη και παρουσίαση της ψυχογραφίας των ενόχων και των συνθηκών κάτω από τις οποίες έδρασαν φτάνοντας μέχρι το φόνο….
Καλτ αστυνομική σειρά που παίχτηκε με αξιόλογη επιτυχία τρεις διαδοχικές τηλεοπτικές σεζόν και έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς νέους συγγραφείς και σκηνοθέτες να παρουσιάσουν δείγματα της δουλειάς τους Προβλήθηκαν κατά σειρά τα εξής επεισόδια (μέσα σε παρένθεση το όνομα του σεναριογράφου και του σκηνοθέτη του κάθε επεισοδίου):
Α΄ κύκλος(92/93):
Η διπλή αλήθεια ( Μάρκαρης/ Κοκκινόπουλος)
Μοιραία σχέση ( Μάρκαρης/ Κοκκινόπουλος)
Αντίστροφη Μέτρηση ( Μάρκαρης/ Κοκκινόπουλος)
Εν βρασμώ ψυχής ( Μάρκαρης/ Παπακωνσταντής)
Ένας ήσυχος άνθρωπος ( Μάρκαρης/ Κοκκινόπουλος) Πολιορκία ( Μάρκαρης/ Σπανός)
Τυφλή εκδίκηση ( Μάρκαρης/ Κοκκινόπουλος)
Σχέσεις αίματος ( Σεϊρλή/ Μουζακίτης)
Χωρίς έλεος ( Μάρκαρης/ Σπανός)
Διπλή ταυτότητα ( Μάρκαρης/ Μουζακίτης)
Η εκδρομή ( Μάρκαρης/ Σπανός)
Παιχνίδια θανάτου ( Μάρκαρης/ Κοκκινόπουλος)
Βραχυκύκλωμα ( Μάρκαρης/ Σπανός)
Ο κύκλος της φωτιάς ( Μάρκαρης/ Κοκκινόπουλος)
Ο σοφέρ της κυρίας Θάλειας ( Μάρκαρης/ Μοσχόπουλος)
Ο ξένος ( Μάρκαρης/ Σπανός)
Τρις εις θάνατος ( Μάρκαρης/ Κοκκινόπουλος)
Εν ψυχρώ ( Μάρκαρης/ Σπανός)
Καθαρτήριο ( Μάρκαρης/ Σπετσιώτης)
Αρραβώνες ( Μάρκαρης/ Κοκορέλης)
Μαγικός έρωτας ( Μάρκαρης/ Κοκκινόπουλος)
Αμόκ ( Μάρκαρης/ Σπανός)
Ενοχές ( Μάρκαρης/ Λαπάτας)
Πέπλο σιωπής ( Μάρκαρης/ Κοκορέλης)
Ο κυνηγός ( Μάρκαρης/ Κοκκινόπουλος)
Β΄ κύκλος (93/94):
Τιμωρία ( Μάρκαρης/ Κοκκινόπουλος)
Ανασκαφή ( Μάρκαρης/ Μοσχόπουλος)
Το κουτί της Πανδώρας ( Μάρκαρης/ Βουδούρη)
Χωρίς άλλοθι ( Φαρούπος/ Ξανθόπουλος)
Αδιέξοδο ( Μάρκαρης/ Σπανός)
Απλή οικογενειακή ιστορία ( Σεϊρλή/ Κοκκινόπουλος)
Η πτώση του οίκου Γαζή ( Μάρκαρης/ Διαμαντόπουλος)
Ζήλεια ( Φαρούπος/ Αράπογλου)
Φουλ της ντάμας ( Μάρκαρης/ Κοκκινόπουλος)
SOS ( Μάρκαρης/ Διαμαντόπουλος)
Το τίμημα (Φαρούπος / Βιανέλης)
Τυφλή αφοσίωση (Σεϊρλή / Λαπάτας)
Έστι δίκης οφθαλμός (Μάρκαρης / Κοκκινόπουλος)
Η εξαφάνιση (Φαρούπος / Σπανός)
Άγγελοι θανάτου (Μάρκαρης / Διαμαντόπουλος)
Τελευταία στάση (Σεϊρλή / Εσκενάζι)
Οι καταραμένοι (Φαρούπος / Σπανός)
Έκρηξη (Μάρκαρης / Κορδέλας)
Τελευταία παράσταση (Μάρκαρης / Κοκκινόπουλος)
Διπλό παιχνίδι (Φαρούπος / Αμπατζής)
Η καταδίωξη (Μάρκαρης / Διαμαντόπουλος)
Σχέσεις στοργής (Μάρκαρης / Σπετσιώτης)
Σκοτεινή διαδρομή (Φαρούπος / Κορδέλας)
Κλειστό κύκλωμα (Σεϊρλή / Διαμαντόπουλος)
Γόρδιος Δεσμός (Μάρκαρης / Εσκενάζι)
Τρίτη εντολή (Μάρκαρης / Κοκκινόπουλος)
Χωρίς Θεό (Αριστείδης / Σπανός)
Ο γαλάζιος φάκελος (Μάρκαρης / Ξανθόπουλος)
Σκηνικό θανάτου (Μάρκαρης / Φούντας)
Αγγελική εκδίκηση (Μάρκαρης / Κοκκινόπουλος)
Γ΄ κύκλος (94/95):
«Ενοικιάζεται» (Μάρκαρης / Κοκορέλης)
Ο επαγγελματίας (Μάρκαρης / Κοκκινόπουλος) Το άγαλμα (Αριστείδης / Σπανός)
Δηλητήριο (Σεϊρλή / Λαπάτας) Σόρυ Τζιμ (Αριστείδης / Σπανός)
Poveri Fiori (Αριστείδης / Κοκκινόπουλος)
Μέχρι θανάτου (Αριστείδης / Λαπάτας)
Οργή (Φαρούπος / Κοκορέλης)
Σόνια (Σεϊρλή / Λαπάτας)
Ο δράκος (Μάρκαρης / Κοκκινόπουλος)
Το πένθος της ηδονής (Αριστείδης / Λαπάτας)
Νυχτα Τρόμου (Αριστείδης / Κοκκινόπουλος)
Η φωτογράφηση (Σεϊρλή / Κοκορέλης)
Σαλώμη (Αριστείδης / Λπάτας)
Έκπτωτος άγγελος (Μάρκαρης / Κοκκινόπουλος)
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998

ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟ GREEK RETROMANIAX
VIDEO ΑΠΟ papadvasil

Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2010

KRONBORG CASTLE (DENMARK) - ΚΑΣΤΡΟ ΚΡΟΝΜΠΟΡΓΚ (ΔΑΝΙΑ)

Κάστρο Κρόνμποργκ
Μια ανάγλυφη προσωπογραφία του Γουίλιαμ Σαίξπηρ βρίσκεται πάνω στην είσοδο του κάστρου Κρόνμποργκ, αν και το μυστήριο που περιβάλλει τη ζωή του μεγάλου Άγγλου συγγραφέα σημαίνει ότι κανένας δεν γνωρίζει αν επισκέφτηκε ποτέ το κάστρο. Το βέβαιο πάντως είναι, ότι τοποθετώντας την τραγωδία του Άμλετ εδώ, έγινε ο μεγάλος ευεργέτης αυτής της τοποθεσίας. Ένας βασανισμένος πρίγκιπας με το όνομα Άμλετ εμφανίζεται στη δανική μυθολογία στις αφηγήσεις του Δανού ιστορικού Σάξου Γραμματικού περίπου πριν από 800 χρόνια, όμως εκείνη την εποχή το κάστρο δεν υπήρχε. Μόλις το 1420 ο Ερρίκος της Πομερανίας, βασιλιάς της Δανίας, απαίτησε την καταβολή διοδίων από όλα τα πορθμεία που διέσχιζαν το Έρεσουντ, τη λωρίδα ύδατος που χωρίζει τη Δανία από τη Σουηδία και η οποία έχει πλάτος μόλις 15 χιλιόμετρα στο Χέλσινγκερ. Σαν σημάδι εκφοβισμού άρχισε την κατασκευή ενός μεγάλου φρουρίου που έλαβε την ονομασία Κρόγκεν. Και μόλις στο δεύτερο ήμισυ του 16ου αιώνα, στη διάρκεια της βασιλείας του Φρειδερίκου Β΄, το συγκρότημα των κτιρίων που περιβαλλόταν από τείχη ξαναχτίστηκε στο πιο υπέροχο ανάκτορο στη βόρεια Ευρώπη σε ρυθμό Αναγέννησης, διακοσμημένο με πύργους, κιονοστοιχίες και αγάλματα. Προς υπογράμμιση της αλλαγής, εκδόθηκε ένα βασιλικό διάταγμα στις 24 Ιανουαρίου 1577 αλλάζοντας την ονομασία σε Κρόνμποργκ και παράλληλα εκδόθηκε σκληρός και άμεσης ισχύος νόμος που απειλούσε με πρόστιμο όποιον αναφερόταν σε αυτό με την παλαιά ονομασία Κρόγκεν. Το Κρόνμποργκ αποτέλεσε την κατοικία της βασιλικής οικογένειας της Δανίας επί 150 χρόνια και στη διάρκειά τους διαδραματίστηκαν αρκετά διαφορετικά γεγονότα, μεταξύ των οποίων η πυρκαγιά του 1629 και η σουηδική κατοχή του 1688. Πενήντα χρόνια αργότερα μετατράπηκε σε φυλακή και αργότερα σε στρατόπεδο. Το 1816, κατά την επέτειο των 200 ετών από τον θάνατο του Σαίξπηρ, Δανοί στρατιώτες παρουσίασαν για πρώτη φορά το έργο «Άμλετ» και έτσι άρχισε η παράδοση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Το 1866, κάτω από την πίεση που άσκησαν μερικές σημαντικές προσωπικότητες στο βασίλειο, ξεκίνησε η αποκατάσταση των εξωτερικών τειχών που διήρκησε περίπου 30 χρόνια. Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο γερμανικός στρατός κατοχής χρησιμοποίησε το Κρόνμποργκ σαν αρχηγείο λόγω της στρατηγικής θέσης του. Μπορεί κανείς να επισκεφτεί το μεγαλύτερο μέρος του κάστρου, συμπεριλαμβανομένων των βασιλικών διαμερισμάτων του πρώτου ορόφου, καθώς και το παρεκκλήσιο και την υπέροχη αίθουσα χορού στον δεύτερο όροφο. Η αίθουσα χορού καλύπτει όλο το μήκος της νότιας πτέρυγας και η έκτασή της, 10 Χ 60 μέτρα, την καθιστά τη μεγαλύτερη αίθουσα υποδοχής στη βόρεια Ευρώπη. Οι αυθεντικές διακοσμήσεις καταστράφηκαν από την πυρκαγιά του 1629 και έκτοτε το κάστρο δεν μπόρεσε να επανέλθει στην πρότερη αίγλη του. Ευτυχώς, 14 από τις 40 εκπληκτικές προσωπογραφίες της δανικής βασιλικής οικογένειας που ήταν κρεμασμένες στους τοίχους διασώθηκαν (επτά από αυτές εξακολουθούν να διατηρούνται στο κάστρο, ενώ οι υπόλοιπες εκτίθενται στο εθνικό μουσείο της Κοπεγχάγης). Το στρατιωτικό παρελθόν του Κρόνμποργκ είναι πρόδηλο όταν κάποιος επισκεφτεί τις οχυρές θέσεις των πολυβολείων. Ο λαβύρινθος των υπόγειων διαδρόμων, αποθηκών και μυστικών θαλάμων μπορούσε να φιλοξενήσει μέχρι 1.000 στρατιώτες επί 6 εβδομάδες σε περίπτωση πολιορκίας. Εδώ βρίσκεται το άγαλμα του Χόλγκερ Ντάνσκε, ενός μυθικού βασιλιά και στρατηγού που έγινε σύμβολο του δανικού λαού. Ο μύθος του, προέρχεται από το «Άσμα του Ρολάνδου», ένα αριστούργημα της γαλλικής μεσαιωνικής λογοτεχνίας που διασκευάστηκε το 1534 από τον Κρίστιαν Πέντερσεν και του δόθηκε η σκανδιναβική άποψη. Ο Πέντερσεν καταγόταν από το Χέλσινγκερ και για τον λόγο αυτό η μορφή του Χόλγκερ Ντάνσκε συνδέθηκε αμέσως με το Κρόνμποργκ. Μια λαϊκή παράδοση που είναι συνδεδεμένη με τον ρόλο του κάστρου σαν αμυντικό προπύργιο της Δανίας αναφέρει ότι το άγαλμα του Χόλγκερ Ντάνσκε θα αναβιώσει εάν ποτέ απειληθεί η ασφάλεια του έθνους. Εν τω μεταξύ, ο οργανισμός που έχει την ευθύνη για το Κρόνμποργκ άρχισε ένα φιλόδοξο σχέδιο για την αναστήλωση και τον εκσυγχρονισμό της ευρύτερης περιοχής που θα ολοκληρωθεί το 2010.
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «UNESCO – ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ»

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΟΤΑΓΟΣ

Παναγιώτης Ποταγός
Ο Παναγιώτης Ποταγός, (Βυτίνα 1838- Νυφές 24 Φεβρουαρίου 1903), ιατρός από την Αρκαδία, είναι ο μοναδικός Έλληνας εξερευνητής των νεωτέρων χρόνων.
Βιογραφικό
Μεταξύ του 1868 και του 1883, ο Παναγιώτης Ποταγός πραγματοποίησε δύο μεγάλα εξερευνητικά ταξίδια στην Κεντρική Ασία (από το Ιράν ως τη Μογγολία) και ένα στην κεντρική Αφρική. Χωρίς καμιά υποστήριξη από τη χώρα του ή από οπουδήποτε αλλού, προσπάθησε να συναγωνιστεί τους διάσημους εξερευνητές των εθνικών Γεωγραφικών Εταιρειών της Ευρώπης.
Κατόρθωσε να δημοσιεύσει μόνο τον πρώτο τόμο των «Περιηγήσεων» του σε μία ελληνική (1883) και μία γαλλική έκδοση (1885). Το έργο του είναι μοναδικό, τόσο για την γεωγραφική του πλευρά όσο και για την εθνολογική του, που αφορά ιδιαίτερα τις ελληνιστικές επιβιώσεις στο Αφγανιστάν, αλλά παραμένει εντούτοις σχεδόν άγνωστο στην εποχή μας. Το χειρόγραφο του (κυρίως εθνολογικού περιεχομένου) δευτέρου τόμου των «Περιηγήσεων» δεν δημοσιεύτηκε ποτέ και δυστυχώς χάθηκε, καθώς το καταστρέψανε οι ίδιοι οι κληρονόμοι του Ποταγού.
Μεταξύ άλλων ανακάλυψε το μεγάλο ποταμό Μπόμου της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας (1877) και σταμάτησε, με το κύρος του, τον εμφύλιο πόλεμο στο Αφγανιστάν (1875).
Τιμήθηκε από τη Γαλλική κυβέρνηση, τη Γεωγραφική Εταιρία της Γαλλίας και το βασιλιά του Βελγίου Λεοπόλδο το Β', πρόεδρο τότε της Παγκόσμιας Γεωγραφικής Εταιρίας, ο οποίος και έδωσε το όνομά «λεωφόρος Ποταγού» σε κεντρική αρτηρία της πόλης Ισίρο (Παουλίς) του Βελγικού Κογκό μόνο δυο λέξεις: «Εις Ελλην».
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

''ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ'': ΠΑΛΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

Δεν είμαστε καλά
Κωμική σειρά 13 επεισοδίων των 30 λεπτών
Πρεμιέρα στον ΑΝΤ1 την Τρίτη 10 Μαρτίου 1992
Παραγωγή του Χρήστου Μάγκου
Σενάριο του Κώστα Γκάτζιου
Σκηνοθεσία του Τάκη Χριστόπουλου
Ηθοποιοί Ηλίας Ζερβός, Τάκης Παπαματθαίου, Αθηνά Μαυρομάτη, Γιάννης Κυρίτσης Δημήτρης Πουλικάκος, Πάνος Σκουρολιάκος, Δήμητρα Τσέλιου
….Αυτοτελή επεισόδια με περιστατικά που συμβαίνουν σε μια ιδιωτική κλινική και σατιρίζουν πότε με σουρεαλιστικό και πότε με φαρσικό τρόπο τα κακώς κείμενα στην υγεία….
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998

Τρίτη, 23 Φεβρουαρίου 2010

MADNESS: ''HOUSE OF FUN''

THE VERLA MILL MUSEUM (FINLAND) - ΒΕΡΛΑ-ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΞΥΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΜΥΛΟΣ (ΦΙΝΛΑΝΔΙΑ)

Βέρλα – Εργοστάσιο ξυλείας και μύλος
Περί τα μέσα του 20ου αιώνα οι σύγχρονες μέθοδοι στη διαδικασία της υλοτομίας είχαν επιβληθεί σε μια βιομηχανία που αναπτύχθηκε με ραγδαίους ρυθμούς από τα τέλη του 19ου αιώνα. Ακολούθως, το εργοστάσιο ξυλείας και ο μύλος που βρίσκονταν στο ενδιάμεσο της απόστασης μεταξύ δύο μικρών φινλανδικών πόλεων, της Γιάαλα και της Βαλκεάλα, αναγκάστηκαν να κλείσουν τον Ιούλιο του 1964. Στη διάρκεια της ακμής τους απασχολούσαν 140 υπαλλήλους και παρήγαγαν 2.200 τόνους ξυλείας τον χρόνο. Η βιομηχανική επανάσταση έφτασε στην κοιλάδα του χειμάρρου Κίμι όπου βρισκόταν το εργοστάσιο Βέρλα και το αντίστοιχο χωριό περί το 1870. Μέσα σε λίγα μόνο χρόνια πραγματοποιήθηκε στην κοιλάδα μια εισβολή από πριονιστήρια, εργαστήρια ξυλουργίας και εργοστάσια χαρτοποιίας που ιδρύθηκαν κυρίως από αλλοδαπούς με πολλά κεφάλαια, πρωτίστως Γερμανούς ή Νορβηγούς. Ο νεαρός μηχανικός Ούγκο Νόιμαν, από την άλλη πλευρά, ήταν Ελβετός. Το 1872 ήταν ο πρώτος που κατασκεύασε εταιρία για την παραγωγή ξυλοπολτού που χρησιμοποιείται για την κατασκευή χαρτιού, όμως το φιλόδοξο σχέδιό του επρόκειτο να αποτύχει. Ο Νόιμαν δεν είχε επαρκή κεφάλαια για να επεκτείνει το εργοστάσιο και αντιμετώπισε προβλήματα με τη μεταφορά των προϊόντων. Επί πλέον, λόγω πτώσης των τιμών στη ρωσική αγορά που ήταν ο μεγαλύτερος εισαγωγέας ξυλοπολτού και μια πυρκαγιά το 1876 κατέστρεψαν τελικώς τη νέα αυτή εταιρία. Το 1882 ο Αυστριακός Γκότλιμπ Κράιντλ και οι Γερμανοί Λούις Χένελ και Φρίντριχ Βίλχελμ Ντίπελ κατασκεύασαν ένα καινούργιο, μεγαλύτερο και καλύτερα εξοπλισμένο εργοστάσιο. Ο ντίπελ, ο οποίος εν τω μεταξύ είχε αποκτήσει το πλειοψηφικό πακέτο την μετοχών της επιχείρησης, πέθανε το 1906, η εταιρία όμως, συνέχισε την παραγωγή ακόμη και κατά τη διάρκεια του φινλανδικού εμφυλίου πολέμου το 1918. Ακολούθως αγοράστηκε από κάποια άλλη εταιρία κατασκευής ξυλείας που είχε την έδρα της στο ίδιο ποτάμι, αλλά οι νέοι ιδιοκτήτες δεν ανανέωσαν τα μηχανήματα και η παραγωγή άρχισε σταδιακά να ελαττώνεται. Οι μόνες μετατροπές που έγιναν από την εταιρία με την πάροδο των δεκαετιών ήταν ένα νέο φράγμα στη δεκαετία του 1920 και ένα εργοστάσιο υδροηλεκτρικής παραγωγής το 1954. Όταν ο τελευταίος εργαζόμενος έφτασε σε ηλικία συνταξιοδότησης, η εταιρία UPM – Κίμελε έκλεισε το εργοστάσιο, αλλά αποφάσισε να διατηρήσει αυτό το εκπληκτικό απομεινάρι της βιομηχανικής επανάστασης. Αρχικώς, ολόκληρο το συγκρότημα (εργοστάσιο, κατοικία του ιδιοκτήτη και καταλύματα των εργατών που ολοκληρώθηκαν το 1886) ήταν κατασκευασμένο από ξύλο. Οι περισσότεροι από τους εργάτες ζούσαν σε φτωχικές καλύβες που βρίσκονταν από την άλλη πλευρά του ποταμού. Λόγω των κήπων τους ταίριαζαν αρμονικά με τη βλάστηση που υπήρχε στην περιοχή. Το τμήμα αποξήρανσης του πολτού καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1892 και αντικαταστάθηκε από ένα εντυπωσιακό τετραώροφο κτίριο που σχεδιάστηκε από τον Καρλ Έντουαρντ Ντίπελ και κατασκευάστηκε από κόκκινο τούβλο για να αποφευχθεί επανάληψη του ατυχούς γεγονότος. Το 1895 κατασκευάστηκε και το άλλο κτίριο, αυτή τη φορά διώροφο, που περιλάμβανε το παλιό ξύλινο εργοστάσιο. Η τελευταία από τις κατασκευές που σχεδιάστηκε από τον Ντίπελ, ο οποίος είχε υιοθετήσει σύγχρονες κατασκευαστικές τεχνικές έστω και αν τα κτίρια που είχαν νεογοτθική εμφάνιση, ήταν η αποθήκη το 1902, οι τοίχοι της οποίας ήταν από αργιλοπυριτικό κάλιο (άστριο). Τα χειροκίνητα μηχανήματα με τα οποία γινόταν η επεξεργασία του ξύλου αξίζουν ιδιαίτερης μνείας. Πρώτα από όλα έκοβαν τους κορμούς σε κομμάτια μήκους 1,5 μέτρου με τη χρήση ενός χειροκίνητου κυκλικού πριονιού. Ακολούθως αφαιρούσαν τον φλοιό από τα κομμάτια και τα περνούσαν ανάμεσα από δύο αλεστικές μηχανές, μέσα στις οποίες υπήρχε ένα βάρος από πέτρα που ζύγιζε 3 τόνους. Από εδώ έστελναν τον ξυλοπολτό στους αναμικτήρες, οι οποίοι στην πράξη ήταν συμπιεστές σύνθλιψης ικανοί να εξάγουν το μεγαλύτερο μέρος της πλεονάζουσας υγρασίας από τον πολτό. Στη συνέχεια κρεμούσαν τις σανίδες για να στεγνώσουν σε θερμοκρασία περίπου 70ο. Μετά από 3 ημέρες τις μετρούσαν για να τις διαχωρίσουν στο επιθυμητό πάχος και στη συνέχεια τις πακετάριζαν σε σωρούς που έκαστος ζύγιζε 200 κιλά. Το 1972 το εργοστάσιο Βέρλα μετατράπηκε σε μουσείο. Έκτοτε, τα μηχανήματα για την επεξεργασία του ξύλου και την παραγωγή ξυλείας παρέμειναν στη θέση τους σε ανάμνηση της εποχής των πρωτοπόρων μιας βιομηχανίας στην οποία η Φινλανδία εξακολουθεί να είναι πρωτοπόρος.
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «UNESCO – ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ»

JOHANNES GUTENDERG - ΓΟΥΤΕΜΒΕΡΓΙΟΣ

Γουτεμβέργιος, ο «πατέρας» της τυπογραφίας
Ο Γουτεμβέργιος θεωρείται «πατέρας» της μηχανικής εκτύπωσης. Κινητά τυπογραφικά στοιχεία είχαν ήδη κατασκευαστεί από τον Ολλανδό Λαυρέντιο Κοστέρ στο Χάρλεμ, ο Γουτεμβέργιος όμως ήταν εκείνος που συνέλαβε πρώτος την ιδέα της τυπογραφικής μεθόδου στο σύνολό της.
Σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε πλέον σήμερα η εφεύρεση της τυπογραφίας δεν ανήκει ούτε σε κάποιο συγκεκριμένο λαό ούτε σε κάποια συγκεκριμένη χρονολογία. Αποδίδεται, όμως, στον Γουτεμβέργιο η δόξα της εφεύρεσης της μεταλλικής μήτρας, με τη οποία διευκολύνθηκε η κατασκευή κινητών μεταλλικών στοιχείων και του πιεστηρίου. Επινόησε την τυπογραφική μέθοδο στο σύνολό της: μήτρα, χυτά στοιχεία, στοιχειοθεσία, χειροκίνητο πιεστήριο και τυπογραφική μελάνη. Σε τελική ανάλυση τελειοποίησε τα μέσα που χρησιμοποιούνταν μέχρι τότε.
Η Ζωή και το Έργο του
Ελάχιστα πράγματα μας είναι γνωστά για την προσωπική του ζωή. Ο Γουτεμβέργιος (Gutenberg), παρατσούκλι του Johannes Gensfleish zur Laden, γεννιέται το 1397 στο Μάιντς (Mainz) της Γερμανίας. Γνωρίζουμε ωστόσο ότι εγκαταλείπει το Μάιντς πριν από το 1430 και εγκαθίσταται στο Στρασβούργο, όπου αρχίζει να πειραματίζεται στη μεταλλουργία, ως μαθητευομένους στο επάγγελμα του χρυσοχόου ενώ το 1434 κάνει τα πρώτα του βήματα στην τυπογραφία. Οι πρώτες δοκιμαστικές εργασίες του πραγματοποιούνται στο Στρασβούργο το 1436 και είναι λαϊκά, θρησκευτικά βιβλία. Μόλις το 1455 τυπώνει τη "Βίβλο", το πρώτο βιβλίο μαζικής παραγωγής, που για πολλούς είναι το καλύτερο και αρτιότερο τεχνικά βιβλίο που τυπώθηκε ποτέ. Αυτό όμως συνέβη πολύ αργότερα…
Ο εκπαιδευμένος χρυσοχόος, μέλος της αντίστοιχης συντεχνίας, πειραματίζεται από το 1434 με κινητούς ξύλινους χαρακτήρες. Μετά από διάφορες προσπάθειες πετυχαίνει το 1441, με τη βοήθεια ενός βελτιωμένου μελανιού, να αξιοποιήσει εκτυπωτικά και τις δύο όψεις μιας σελίδας χαρτιού.
Η Επανάσταση του Γουτεμβέργιου
Το 1448 τον βρίσκουμε και πάλι στο Μάιντς, όπου έχει επιστρέψει οριστικά. Πεισματάρης και ακάματος ερευνητής ο Γουτεμβέργιος χρησιμοποιεί για το τυπογραφικό του πιεστήριο τη βασική δομή του πιεστηρίου σταφυλιών, προσθέτοντας χαρακτηριστικά από υφαντουργικές μηχανές και από τα χειροκίνητα πιεστήρια που χρησιμοποιούν κατασκευαστές χαρτιού και βιβλιοδέτες. Ήδη από την εποχή εκείνη ο Γουτεμβέργιος πρέπει να είχε αναπτύξει την τεχνική για την κατασκευή σε πρέσες, με χαλύβδινα κοπίδια, μεμονωμένων χαρακτήρων από ένα κράμα μόλυβδου, κασσίτερου και αντιμονίου και τη χρήση τους στις τυπογραφικές εργασίες.
Το 1450 συνεταιρίζεται με τους χρηματοδότες Schoffer και Johann Fust, (από τον οποίο δανείστηκε 1550 gulden με ενέχυρο τα μηχανήματα και εργαλεία του) προκειμένου να κατασκευάσει ένα τυπογραφείο, στο οποίο θα λειτουργήσει την τυπογραφική πρέσα του.
Η τελική επιτυχία για την αξιοποίηση της εφεύρεσης του ήρθε με την εκτύπωση το 1455 της Βίβλου στα λατινικά, μία αισθητικά άριστη τυπογραφική εργασία αν και αποτελεί μόλις το πρώτο τυπογραφικό προϊόν του.
Η αρχή του ...τέλους
Η αντίστροφη μέτρηση όμως είχε ξεκινήσει. Μετά από αντιδικίες και δικαστικές περιπέτειες, ο Γουτεμβέργιος διαχωρίζει το 1455 τις δραστηριότητες του από τους συνεταίρους του, οι οποίοι όμως διεκδικούν για λογαριασμό τους την εφεύρεση του, με το επιχείρημα ότι αυτή είχε πραγματοποιηθεί με δικά τους χρήματα και ταυτόχρονα του κατάσχουν και το τυπογραφείο του...
Τελικά ο Γουτεμβέργιος βρίσκεται σε ανυπέρβλητες οικονομικές δυσκολίες το 1458, από τις οποίες τον γλυτώνει η δημοτική αρχή του Μάιντς που τον βοηθά να φτιάξει ένα καινούργιο τυπογραφείο.
Αν και δημιούργησε μία μεγάλη επιχείρηση με περισσότερα από 20 άτομα (ξυλουργούς, χημικούς, μεταλλουργούς, σχεδιαστές), τα έξοδα έκδοσης της "Βίβλου" ξεπέρασαν τις οικονομικές του δυνατότητες.
Πεθαίνει πάμφτωχος στις 23 Φεβρουαρίου το 1468 αφού το τυπογραφείο του είχε ήδη πτωχεύσει.

ΕΠΟΝ

Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων
Η Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (ΕΠΟΝ ή Ε.Π.Ο.Ν.) ήταν οργάνωση νέων που ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια της Κατοχής, στις 23 Φεβρουαρίου 1943 και ήταν μέλος του ΕΑΜ.
Ιδρύθηκε από αντιπροσώπους πολιτικών και αντιστασιακών οργανώσεων νέων της εποχής (Αγροτική Νεολαία Ελλάδος, Ενιαία Εθνικοαπελευθερωτική Εργατοϋπαλληλική Νεολαία, Ενιαία Μαθητική Νεολαία, Ένωση Νέων Αγωνιστών Ρούμελης, Θεσσαλικός Ιερός Λόχος, Λαϊκή Επαναστατική Νεολαία, Λεύτερη Νέα, Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδος, Σοσιαλιστική Επαναστατική Πρωτοπορία Ελλάδος, Φιλικής Εταιρεία Νέων, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο Νέων ΕΑΜΝ Μακεδονίας, Πελοποννήσου και το Εθνικό Συμβούλιο των φίλων της νέας γενιάς), οι οποίοι αποφάσισαν τη διάλυση όλων των οργανώσεων αυτών και συγχώνευσή τους στην ΕΠΟΝ.
Σκοποί της ΕΠΟΝ αναφέρονταν στο ιδρυτικό κείμενό της:
Η εθνική απελευθέρωση με βάση την ακεραιότητα της Ελλάδας.
Η εξόντωση του φασισμού και η αποκατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας .
Η καταπολέμηση των ιμπεριαλιστικών πολέμων και η υπεράσπιση της ειρήνης με βάση την αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών.
Η υπεράσπιση των οικονομικών, πολιτικών, εκπολιτιστικών και μορφωτικών δικαιωμάτων και επιδιώξεων της νέας γενιάς.
Στο ιδρυτικό κείμενο η ΕΠΟΝ αυτοπροσδιορίζεται ως οργάνωση εθνικοαπελευθερωτική, αντιφασιστική-προοδευτική, αντιπολεμική-φιλειρηνική.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΜΑΡΙΚΑ ΝΙΝΟΥ



Μαρίκα Νίνου, η ανεπανάληπτη
«Επανάσταση στο λαϊκό πάλκο και γενικότερα στη λαϊκή μας μουσική έφερε στις αρχές της περιόδου του 1950 η Μαρίκα Νίνου (Μαρίκα ή Ευαγγελία Νικολαΐδου). Η παρουσία της σηματοδότησε, τότε, μια νέα εποχή στην ερμηνεία του λαϊκού τραγουδιού, αλλά παράλληλα εδραίωσε και μια καινούργια αντίληψη στη σκηνή των λαϊκών κέντρων ποιότητας». Όπως αναφέρει ο Παύλος Γεραμάνης ήταν αρμενικής καταγωγής και γεννήθηκε το 1918 στον Καύκασο και πέθανε από καρκίνο στις 23 Φεβρουαρίου του 1956. Τον ίδιο χρόνο γέννησης (όχι όμως στον Καύκασο, αλλά στην Κωνσταντινούπολη) και θανάτου αναφέρει ο Κώστας Χατζηδουλής σε σημείωμά του στο βιβλίο του «Βασίλης Τσιτσάνης - η ζωή μου, το έργο μου», εκδ. Νεφέλη, 1979.Διαφορετική είναι η πληροφόρηση του Πάνου Σαββόπουλου, ο οποίος σε σημείωμά του αναφέρει ότι η Νίνου ήταν μεν αρμενικής καταγωγής, αλλά γεννήθηκε το 1922 πάνω στο βαπόρι «Ευαγγελίστρια» που έφερνε τη μάνα της από τη Σμύρνη στον Πειραιά. Γι' αυτό της έδωσαν το όνομα Ευαγγελία. Το Μαρίκα τής το κόλλησε η μητέρα του δεύτερου άντρα της, του ακροβάτη Νίνου Νικολαΐδη. Ο ίδιος αναφέρει ως ημερομηνία θανάτου της την 23η Φεβρουαρίου 1957. Σύμφωνα με τον Π. Σαββόπουλο, το 1939 παντρεύτηκε το συμπατριώτη της Μεσροπιάν και το 1940 γεννήθηκε ο γιος τους Οβανές. Χώρισαν το 1946-47. Ηδη είχε γνωρίσει τον ακροβάτη Νικολαΐδη και συμμετείχε στα ακροβατικά του σαν «Ντούο Νίνο», στο οποίο μπήκε και ο Οβανές στο σχήμα που μετονομάστηκε σε «Δυόμισι Νίνο». Την ανακάλυψε ο ηθοποιός Πέτρος Κυριακός σε ένα μαγαζάκι. Την πρωτολανσάρισε στη δισκογραφία ο Μανώλης Χιώτης. Μετά ηχογράφησε Γιάννη Παπαϊωάννου, Γιώργο Μητσάκη και μετά, το 1949, Βασίλη Τσιτσάνη, με τον οποίο έκανε το ανεπανάληπτο δίδυμο.«Η συνεργασία μου με την αλησμόνητη Νίνου είναι κάτι που δεν μπορώ να το ξεχάσω ποτέ», λέει ο Βασίλης Τσιτσάνης στη βιογραφία του στον Χατζηδουλή. Και πιο κάτω: «Την άκουσα και δεν άργησα να καταλάβω το ταλέντο της. Κατάλαβα πως με δουλειά θ' άφηνε εποχή. Είχε μια ξεχωριστή ερμηνευτική ικανότητα, είχε το κάτι άλλο. Γίναμε ντουέτο και κάθε βράδυ στου "Τζίμη" γινόταν χαλασμός κόσμου. Η Μαρίκα στο πάλκο ήταν ασυναγώνιστη, οι κινήσεις της ήταν κάτι το συγκλονιστικό. Οταν τραγουδούσε είχε τέτοια εκφραστικότητα και τέτοια μεταδοτικότητα στο κοινό, που δεν πρόκειται να γεννηθεί άλλη. Το κέφι που δημιουργούσε η Νίνου στο πάλκο έφτιαχνε μια ατμόσφαιρα που μπορούσε να χαλάσει ο κόσμος στο μαγαζί. Αυτό ήταν έμφυτο. Ηταν γεννημένη για το πάλκο». Ηχογράφησε πάνω από 100 τραγούδια. Το τέλος της (στα 38 ή στα 35 της χρόνια) προέκυψε από καρκίνο της μήτρας, έπειτα από μια περιοδεία στον Ελληνισμό της Αμερικής.Γράφει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος: «Κάποτε έκλεισαν με τον Τσιτσάνη να πάνε να τραγουδήσουν στη Νέα Υόρκη. Η Νίνου πήρε βίζα. Ο Τσιτσάνης όχι, καίτοι είχε φίλο τον αρχηγό του ΙΔΕΑ. "Δεν θα πας" της είπε ο Τσιτσάνης. "Θα πάω" απάντησε η Νίνου. Και πήγε μόνη της. Κάποτε ξαναγύρισε. Ηταν άρρωστη. Ο Τσιτσάνης δεν της ξαναμίλησε. Δεν πήγε να τη δει στο νοσοκομείο. Ούτε στην κηδεία της πήγε...». Μεταξύ των τραγουδιών που απέδωσε η Νίνου είναι και η σύνθεση του Μάνου Χατζιδάκι «Αγάπη που 'γινες δίκοπο μαχαίρι» (την πατρότητα όμως της οποίας διεκδικούν ο Τσιτσάνης αλλά και η τραγουδίστρια Ιωάννα Γεωργακοπούλου με τους στίχους «τρελέ Τσιγγάνε για πού τραβάς»).Ο Μάνος Χατζιδάκις τής αφιέρωσε το δίσκο του «Τα πέριξ» (1974), με ερμηνεύτρια τη Βούλα Σαββίδη, με τα λόγια: «Ολη η εργασία αυτή χαρίζεται στη μνήμη της ανεπανάληπτης Μαρίκας Νίνου, που δίχως να το ξέρει, με το μαχαίρι της φωνής της, χάραξε μέσα μας βαθιά τα ονόματα των θεών της ταπεινοσύνης και της βυζαντινής παρακμής».
ΑΠΟ ΤΟ http://archive.enet.gr/

VIDEO ΑΠΟ connie2009i

''Η ΔΙΚΑΣΤΙΝΑ'': ΠΑΛΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

Η δικαστίνα
Κωμική σειρά 26 επεισοδίων των 30 λεπτών
Πρεμιέρα στον ΑΝΤ1 το Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου 1991
Παραγωγή του Γιώργου Καραγιάννη
Σενάριο του Σταμάτη Φιλιππούλη
Σκηνοθεσία του Οδυσσέα Κωστελέτου
Ηθοποιοί Χρυσούλα Διαβάτη (δικαστίνα), Σπύρος Κωνσταντόπουλος (Χαρίλαος), Φρέξη Μαχαίρα (Γιολάντα), Παύλος Χαϊκάλης (Σόλων), Σπύρος Ιωάννου (Παύλος), Αλέκος Ζαρταλούδης (ψαράς)
….Η πρόεδρος του δικαστηρίου της Χαλκίδας κάθε μέρα παίρνει το τρένο από την Αθήνα που μένει μέχρι τη Χαλκίδα. Εκεί καλείται να εκδικάσει διάφορες υποθέσεις πολλές από τις οποίες παραπέμπουν έμμεσα σε δικά της βιώματα και ο τρόπος με τον οποίο αποδίδει δικαιοσύνη αποδεικνύει πως είναι περισσότερο άνθρωπος, παρά άτεγκτος δικαστής που τηρεί το γράμμα του νόμου….
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998

CARL FRIEDRICH GAUSS - ΚΑΡΛ ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΓΚΑΟΥΣ

Καρλ Φρίντριχ Γκάους
Γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου 1777 στο
Μπραουνσβάικ της Γερμανίας. Ήδη εν ζωή είχε χαρακτηριστεί ο Γκάους, ο οποίος ήταν από το 1807 καθηγητής και διευθυντής του αστεροσκοπείου στο Goettingen, ως Princeps Mathematicorum, αλλά οι εργασίες του στη Φυσική και την Αστρονομία δεν ήταν λιγότερο σημαντικές. Εκτός από θεμελιώδεις εργασίες στη θεωρία Δυναμικών Πεδίων και στη γεωμετρική Οπτική, ασχολήθηκε ο Γκάους με τη μελέτη του γήινου μαγνητισμού και κατάστρωσε το ηλεκτροστατικό σύστημα μεγεθών και μονάδων, στο οποίο αργότερα δόθηκε το όνομά του.
Το έτος 1809 δημοσιεύτηκε το κυριότερο αστρονομικό έργο του Γκάους, στο οποίο ανέπτυξε μεθόδους υπολογισμού της τροχιάς των πλανητών του ηλιακού συστήματος. Με αυτό το έργο τέθηκε σε νέες βάσεις η θεωρητική Αστρονομία. Διασημότερο έκαναν βέβαια αυτόν τον πολύπλευρο επιστήμονα οι μαθηματικές εργασίες του, όπως οι θεμελιώδεις μελέτες του για τη Θεωρία Αριθμών, τη Διαφορική Γεωμετρία, τη Θεωρία των άπειρων Σειρών, τις Υπεργεωμετρικές Διαφορικές Εξισώσεις και τις μεθόδους των Αριθμητικών Μαθηματικών. Οι μελέτες του Γκάους για τις Ελλειπτικές Συναρτήσεις, για τη Θεωρία των Μιγαδικών Συναρτήσεων, καθώς και προχωρημένες μελέτες για μη Ευκλείδιες Γεωμετρίες δημοσιεύτηκαν μετά το θάνατό του. Πέθανε στις 23 Φεβρουαρίου 1855.
ΑΠΟ ΤΟ http://sfrang.com/

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2010

THE STRANGLERS: ''NO MORE HEROES''

WHITE ROSE - ΛΕΥΚΟ ΡΟΔΟ

Λευκό Ρόδο
Το Λευκό Ρόδο ήταν μια αντιστασιακή οργάνωση που έδρασε στη ναζιστική Γερμανία από τον Ιούνιο του 1942 μέχρι το Φεβρουάριο του 1943. Στο διάστημα αυτό, τα μέλη της, που ήταν κυρίως φοιτητές, τύπωσαν σε χιλιάδες αντίτυπα και έριξαν στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου έξι φυλλάδια, με τα οποία προσπάθησαν να αφυπνίσουν το γερμανικό λαό και να τον ξεσηκώσουν κατά του ναζιστικού καθεστώτος.
Μέλη της οργάνωσης
Ο βασικός πυρήνας της οργάνωσης ήταν οι: Σόφι και Χανς Σολ, Άλεξ Σμόρελ, Βίλι Γκραφ, Κρίστοφ Προμπστ, Ίνγκε Σολ, Τράουτε Λάφρεντζ, Καταρίνα Σουέντεκοπφ, Λίζελοτ Μπερντλ, Φαλκ Χάρνακ και ο καθηγητής φιλοσοφίας Κουρτ Χούμπερ. Τα μέλη της οργάνωσης κινούνταν από ανθρωπιστικά κίνητρα, απέρριπταν το φασισμό και το μιλιταρισμό και πίστευαν σε μια ενωμένη Ευρώπη, στην ποία θα κυριαρχούσε η ανοχή και η δικαιοσύνη. Επηρεάστηκαν επίσης από το German Youth Movement του οποίου ήταν μέλος ο Κρίστοφ Προμπστ.
Σύλληψη και εκτέλεση
Στις 18 Φεβρουαρίου του 1943, η Σόφι Σολ και ο αδερφός της Χανς πήγαν με μια τσάντα γεμάτη με αντίτυπα του έκτου φυλλαδίου στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και τα έριξαν, κατά τη διάρκεια των μαθημάτων, στους διαδρόμους του κτιρίου. Φεύγοντας, είδαν ότι είχαν μείνει μερικά φυλλάδια στην τσάντα και επέστρεψαν στην εσωτερική αυλή του Πανεπιστημίου για να τα ρίξουν και αυτά. Τους είδε όμως ο φύλακας και έτσι συνελήφθησαν από την αστυνομία. Στη συνέχεια, συνελήφθησαν και άλλα μέλη της οργάνωσης. Στις 22 Φεβρουαρίου του 1943 δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο δια αποκεφαλισμού η Σόφι Σολ (22 χρονών), ο αδερφός της Χανς (25 χρονών) και ο Κρίστοφ Προμπστ (24 χρονών). Ο Άλεξ Σμόρελ (26 χρονών) και ο καθηγητής Χούμπερ (50 χρονών) εκτελέστηκαν επίσης δια αποκεφαλισμού στις 13 Ιουλίου του 1943 ενώ ο Βίλι Γκραφ (25 χρονών) στις 12 Οκτωβρίου του ίδιου έτους.
Φυλλάδια
Το τελευταίο φυλλάδιο το έβγαλαν λαθραία από τη Γερμανία μετά τις εκτελέσεις των μελών της οργάνωσης άλλα μέλη που είχαν γλιτώσει: οι Σύμμαχοι το τύπωσαν σε χιλιάδες αντίτυπα που τα έριξαν με αεροπλάνα σε πόλεις τις ναζιστικής Γερμανίας. Τα αντίτυπα αυτά είχαν τίτλο "Το Μανιφέστο των φοιτητών του Μονάχου".
Το πρώτο φυλλάδιο έγραφε μεταξύ άλλων:
Ποιος από εμάς μπορεί να φανταστεί την ντροπή που θα πέσει επάνω μας και επάνω στα παιδιά μας όταν θα βγουν στο φως τα τρομερά εγκλήματα που ξεπερνούν την ανθρώπινη φαντασία;
ενώ το δεύτερο:
Μετά την κατάκτηση της Πολωνίας, 300.000 Εβραίοι δολοφονήθηκαν σ αυτή τη χώρα με τον πιο κτηνώδη τρόπο. Οι Γερμανοί κοιμούνται τον ηλίθιο ύπνο τους και ενθαρρύνουν τους φασίστες εγκληματίες.
Το δε τέταρτο τελείωνε ως εξής: Δε θα σωπάσουμε. Είμαστε η συνείδησή σας. Ποτέ δε θα κάνουμε ειρήνη μαζί σας.
Μνήμη
Η πλατεία όπου βρίσκεται το κεντρικό κτίριο του πανεπιστημίου του Μονάχου ονομάζεται Geschwister-Scholl-Platz και η απέναντι πλατεία Professor-Huber-Platz.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

''ΤΟ ΔΕΚΑΤΟ ΤΡΙΤΟ ΚΙΒΩΤΙΟ'': ΠΑΛΙΟ ΣΙΡΙΑΛ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

Το δέκατο τρίτο κιβώτιο
Διασκευή του βιβλίου «Η διεθνής των ναρκωτικών» του Κ. Τσαρούχα
Αστυνομικό σίριαλ 20 επεισοδίων των 60 λεπτών
Πρεμιέρα στον ΑΝΤ1 την Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 1992
Παραγωγή του Σούλη Γεωργιάδη
Σενάριο του Γιάννη Τζιώτη
Σκηνοθεσία του Τάσου Ψαρρά
Ηθοποιοί Νίκος Κούρκουλος (Μαυράκος), Βάνα Μπάρμπα (Ανίτα), Νόνικα Γαληνέα (Φιόνα), Βύρων Πάλλης, Θανάσης Παπαγεωργίου, Σμαράγδα Σμυρναίου, Δήμητρα Χατούπη, Μηνάς Χατζησάββας, Γιώργος Μούτσιος, Φίλιππος Σοφιανός, Σοφοκλής Πέπας, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης
….Ένας αστυνομικός της Υπηρεσίας Διώξεως ναρκωτικών αυτονομείται από την υπηρεσία του και με δέλεαρ την καταβολή ενός υψηλού πριμ εξαρθρώνει μια μεγάλη διεθνή σπείρα εμπόρων του λευκού θανάτου. Ωστόσο η δράση του έχει αποτέλεσμα το στήσιμο μιας σκευωρίας εναντίον τεσσάρων αθώων ναυτικών του πλοίου Αλέξανδρος G που συνελήφθησαν τον Μάρτιο του 1983 στην Αίγυπτο και από τότε σαπίζουν στις φυλακές….
Σίριαλ βασισμένο σε μια πραγματική ιστορία, το οποίο ανασυνθέτει δραματουργικά και παρουσιάζει καινούρια στοιχεία που συνέλεξε και δημοσίευσε υπό τη μορφή ντοκουμέντων στο ομότιτλο βιβλίο του, ο γνωστός δημοσιογράφος Κώστας Τσαρούχας.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998

Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2010

''Ο ΓΑΜΟΣ'': ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΑ

Ο γάμος
Διασκευή ενός διηγήματος του Δ. Νόλλα
Τηλεταινία διάρκειας 52 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΡΤ1 το 1984
Παραγωγή και σκηνοθεσία του Λευτέρη Ξανθόπουλου
Σενάριο του Θανάση Σκρουμπέλου
Ηθοποιοί Πέμη Ζούνη, Δημήτρης Καταλειφός
….Η εξέλιξη της τρυφερής σχέσης δυο παιδιών από τη φιλία των εφηβικών τους χρόνων στον έρωτα και τελικά, στο γάμο….
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010

''ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΚΙ ΟΜΩΣ ΕΛΛΗΝΙΚΑ'': ΠΑΛΙΟ ΣΟΟΥ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ


Απίστευτα κι όμως ελληνικά
Κωμικό σόου 67 επεισοδίων των 30 λεπτών
Πρεμιέρα στο MEGA την Κυριακή 16 Δεκεμβρίου 1990
Παραγωγή ΑΝΩΣΗ
Κείμενα του Γιάννη Ζουγανέλη και του Μιχάλη Ανθή
Σκηνοθεσία του Νίκου Αλευρά
Ηθοποιοί Γιάννης Ζουγανέλης, Σάκης Μπουλάς, Ελένη Γερασιμίδου, Ισιδώρα Σιδέρη
….Μικρά κωμικά σκετσάκια, τραγούδια με σατιρικούς στίχους, ανεκδοτολογικά στιγμιότυπα, σάτιρες, παρωδίες και μεταμφιέσεις που σχολιάζουν την πολιτική αλλά κυρίως τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα….
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998

VIDEO ΑΠΟ yterieta

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010

BERGEN (NORWAY) - ΜΠΕΡΓΚΕΝ (ΝΟΡΒΗΓΙΑ)

Μπέργκεν
Κατά μια ορισμένη αίσθηση, η ιστορία του μπακαλιάρου έχει γραφεί στο Μπέργκεν. Εδώ έφτανε το ψάρι από τα λιμάνια της βόρειας Νορβηγίας για να γίνει καπνιστό – υπήρχαν 23 διαφορετικά είδη με αντίστοιχες τιμές και αντίστοιχους πελάτες – και να αποθηκευτεί σε μεγάλες αποθήκες πριν φορτωθεί στα πλοία που κατευθύνονταν στην Ευρώπη. Τα αποξηραμένα ψάρια αποτελούσαν επί τουλάχιστον 4 αιώνες τις μοναδικές σχεδόν νορβηγικές εξαγωγές. Οι ρίζες του Μπέργκεν – η αρχαία προβλήτα του Μπέργκεν που είναι χτισμένη στην ανατολική ακτή του Βέγκεν (κόλπου) – συνδέονται στενά με τις μεσαιωνικές καταβολές της πόλης που ιδρύθηκε από τον βασιλιά Όλαφ Κίρε περί το 1070. Τον 13ο αιώνα ήδη η προβλήτα αποτελούσε το πολυπληθές εμπορικό και οικονομικό κέντρο της πόλης, όπου υπήρχαν περί τις 30 αποθήκες για να δέχονται τα εμπορεύματα που έφταναν από τα βρετανικά Φαρ Ορ (Φαρόες Νήσοι) και τις βαλτικές ακτές. Το 1360 η οικονομική ζωή του λιμανιού του Μπέργκεν έφτασε σε αποφασιστική καμπή όταν επιλέχθηκε να γίνει Κόντορ ή εμπορικό κέντρο της Χανσεατικής Ένωσης, παράλληλα με το Νόβγκροντ, το Μπρυζ και το Λονδίνο. Από εκείνη τη στιγμή και για τους επόμενους δύο αιώνες, οι Γερμανοί έμποροι είχαν το μονοπώλιο στο λιμάνι, το όνομα του οποίου είναι σύντμηση της νορβηγικής λέξης «τισκερμπρίγκεν» (προβλήτα των Γερμανών». Σε αντάλλαγμα των αποξηραμένων ψαριών, για τα οποία υπήρχε μεγάλη ζήτηση κυρίως στις καθολικές χώρες, οι Νορβηγοί λάμβαναν δημητριακά, καθώς πολύ λίγα μπορούσαν να αναπτυχθούν σε αυτά τα πλάτη και πολύτιμα αγαθά, όπως υφάσματα, κεραμικά, γυαλί και κρασί από την κοιλάδα του Ρήνου. Το Μπέργκεν Κόντορ ήταν αποκλειστικά ανδρική κοινότητα, στα μέλη της οποίας απαγορευόταν αυστηρά η συντροφιά των ντόπιων γυναικών. Οι σύζυγοι, οι αρραβωνιαστικιές και η θηλυκή συντροφιά διαφόρων ειδών επιτρεπόταν στην τοποθεσία αυτή μόνο μεταξύ άνοιξης και φθινοπώρου κάθε χρόνου, αλλά έπρεπε να επιτρέψουν στην πατρίδα τους υπόλοιπους μήνες. Η κοινότητα σταδιακά έφτασε να αριθμεί 1.000 Γερμανούς κατοίκους και η διοίκηση γινόταν με νόμους που είχαν φτιάξει μόνοι τους, μεταξύ των οποίων ο σημαντικότερος ήταν η απαγόρευση ανάμματος φωτιάς. Τα σπίτια στο Μπέργκεν, που συνήθως περιείχαν και καταστήματα, ήταν διώροφα ή τριώροφα κτίρια, τα επονομαζόμενα λοφτ και ήταν φτιαγμένα εξ ολοκλήρου από ξύλο με δωμάτια για κατοικία στους επάνω ορόφους και σανιδένιες οροφές που καλύπτονταν από κεραμίδια. Ακόμη και τα στενά περάσματα ανάμεσα στα κτίρια ήταν στρωμένα με σανίδια. Στο πίσω μέρος του λοφτ υπήρχαν τα σετστούερ, κοινόχρηστοι χώροι όπου συναντιόντουσαν οι έμποροι στο τέλος της ημέρας. Παρά την αυστηρότητα των κανονισμών, το Μπέργκεν επανειλημμένως καταστράφηκε από φωτιά, όμως σε όλες τις περιπτώσεις τα κτίρια κατασκευάστηκαν εκ νέου σύμφωνα με τα ίδια κριτήρια. Η ανάγκη για την ταχεία επανέναρξη της λειτουργίας του εμπορίου απέτρεψε κάθε εξέλιξη στον σχεδιασμό των κατασκευών και έτσι το περίγραμμα της περιοχής του λιμανιού παρέμεινε αναλλοίωτο με το πέρασμα του χρόνου. Στην αυγή του 17ου αιώνα το εμπορικό δίκτυο της Χανσεατικής Ένωσης άρχισε να φθίνει καθώς πολλές ευρωπαϊκές χώρες ανέλαβαν εκ νέου τον έλεγχο του εμπορίου των δικών τους προϊόντων. Το 1630 Νορβηγοί έμποροι άρχισαν να αγοράζουν τις πρώτες αποθήκες και έναν αιώνα αργότερα οι Γερμανοί κατείχαν μόλις εννέα. Στις 17 Οκτωβρίου 1754, το Κόντορ του Μπέργκεν πέρασε οριστικά στα χέρια των Νορβηγών, οι οποίοι όμως διατήρησαν τους υπάρχοντες κανονισμούς και τη γερμανική γλώσσα σαν κοινή γλώσσα του εμπορίου. Μετά το 1850, πάντως, η βιομηχανική επανάσταση έφτασε μέχρι τις ακτές της Σκανδιναβίας και το παραδοσιακό εμπόριο ψαριών δοκιμάστηκε καθώς πέρασε στα χέρια άλλου είδους επιχειρηματιών. Η περιοχή του λιμανιού σύντομα αποδείχτηκε ανεπαρκής και στις 31 Δεκεμβρίου 1899 το Κόντορ έκλεισε οριστικά. Από τότε το Μπέργκεν υπέστη μια σειρά από δοκιμασίες. Το 1910 τα κτίρια στο νότιο μέρος της τοποθεσίας κατεδαφίστηκαν για να δώσουν τη θέση τους σε αποθήκες από τούβλα. Το 1944 μια έκρηξη κατέστρεψε πολλές από τις οροφές και το 1955 μια πυρκαγιά έκαψε τα μισά από τα κτίρια. Σήμερα, στο παλαιότερο εμπορικό κέντρο του κόσμου διασώζονται μόλις 58 κατασκευές που έχουν εν μέρει ανακατασκευαστεί σύμφωνα με τα αρχικά κριτήρια και έχουν βαφεί με ζωηρό κόκκινο χρώμα. Στεγάζουν εστιατόρια και εκθέσεις τέχνης και μια από αυτές, σε ανάμνηση του παρελθόντος, περιλαμβάνει το μουσείο της Χανσεατικής Ένωσης.
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «UNESCO – ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ»

''ΓΥΝΑΙΚΕΣ'': ΠΑΛΙΟ ΣΙΡΙΑΛ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ



Γυναίκες
Κοινωνικό σίριαλ 26 επεισοδίων των 30 λεπτών
Πρεμιέρα στο MEGA την Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 1992
Παραγωγή του Γιάννη Βούρου και του MEGA
Σενάριο της Μιρέλας Παπαοικονόμου
Σκηνοθεσία της Ρέινα Εσκενάζι
Ηθοποιοί Θέμις Μπαζάκα, Πέμη Ζούνη, Σοφοκλής Πέπας, Στέφανος Κυριακίδης
….Δυο αδελφές αποφασίζουν να χωρίσουν τους άντρες τους και να μετακομίσουν μαζί με τα παιδιά τους σε δυο διαμερίσματα της ίδιας πολυκατοικίας. Εκεί αναζητούν τον εαυτό τους, αντιμετωπίζουν προβλήματα με τα παιδιά και τους πρώην άντρες τους, γνωρίζουν νέους εραστές και τελικά ξαναφτιάχνουν τη ζωή τους ακολουθώντας διαφορετικές πορείες….
Κοινωνική σειρά με την οποία πρωτοεμφανίζεται ως σεναριογράφος η Μιρέλα Παπαοικονόμου. Αξιόλογη σκιαγράφηση δυο γυναικείων χαρακτήρων, προσεγμένοι διάλογοι, χωρίς υπερβολές και αισθηματικές γλυκόπικρες καταστάσεις σε μια ιστορία που καταγράφει την ψυχοσύνθεση της μέσης ελληνίδας. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως το σενάριο της σειράς κυκλοφόρησε με τη μορφή μυθιστορήματος.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998

VIDEO ΑΠΟ TVSeriesDirectory

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2010

''ΑΣΤΥΝΟΜΟΣ ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΗΣ'': ΠΑΛΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ


Αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης
Σατιρική σειρά 66 επεισοδίων των 30 λεπτών
Πρεμιέρα στον ΑΝΤ1 το Σάββατο 6 Οκτωβρίου 1990
Παραγωγή του Αντώνη Μανιάτη
Σενάριο και σκηνοθεσία του Γιώργου Λαζαρίδη
Ηθοποιοί Θανάσης Βέγγος (Θανάσης Παπαθανάσης), Ορφέας Ζάχος (Διοικητής 1990-91), Γιώργος Μούτσιος (Διοικητής 1991-92), Σταμάτης Τζελεπής (Τριτσιμπίδας), Μαίρη Φαρμάκη, Βαγγέλης Τραϊφόρος, Γιώργος Σταυρόπουλος, Κώστας Πολίτης
….Ο αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης, είναι ένας έντιμος, αεικίνητος και προπαντός καλόκαρδος και γεμάτος κατανόηση αστυνόμος που χρόνια περιμένει την προαγωγή του αλλά αυτή ποτέ δεν έρχεται. Αυτό βέβαια δεν τον εμποδίζει να εμπλακεί με απεργούς και απεργοσπάστες, να αποκαλύψει κομπίνες στον ιππόδρομο, να κυνηγήσει μια σπείρα αρχαιοκαπήλων στον Μιστρά και έναν φυγόδικο στην Κύπρο και τελικά να αναλάβει τη διεύθυνση της Τουριστικής Αστυνομίας της Μυκόνου, αναστατώνοντας με την υπηρεσιακή του ευσυνειδησία το νησί….
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998

VIDEO ΑΠΟ vasilis1na